Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IIIn Aſcenſione dn̄iSermo

gumentis ſimilibꝰ vel certe potioribꝰ approbaret. Terra enī cognouit dn̄m: qꝛ ad vocēdn̄i ꝟtutis eiꝰ cū clamaſſet magͣ voce: Lazare veni foras: mortuū reddidit. Cogͦuit maAre: qꝛ ſolidū ſe p̄buit ſub pedibꝰ eius: ita vtapl̓i eū putabat fantaſma eſſe. Cognouit infernꝰ cuiꝰ ipſe portas ereas ⁊ vectes ferreoſꝯfregit: vbi ⁊ ligauit illū inſatiabilē homicidam: qͥ vocat̉ diabolus ⁊ ſathanas. Profecto qͥ mortuos ſuſcitauit: leproſoſ mūdauit:cecos illumīauit: claudos firmauit: ⁊ oēs exſufflauit infirmitates dn̄s oīum fuit: ⁊ eadeꝫmanu qͣ fecerat: q̄ defecerant reficiebat. Sicet qͥ in ore piſcis cū ipſo ſtaterē inueniri p̄dixit: patet ꝓculdubio qꝛ maris ⁊ oīum que īmari mouent̉ dn̄s fuit. Qui ꝟo traduxit aereas ptāteſ ⁊ affixit eas cruci ſue: claret quiaſuꝑ infernales officinas ptāteꝫ accepit. Hiceſt enī qui ꝑtrāſijt bn̄faciēdo ⁊ ſanando oēsoppreſſos a diabolo: qͥ ſtetit in loco campeſtri vt doceret turbas: ante p̄ſidē vt alapasſuſtineret: toto tꝑe quo in terris viſus eſt etcum hoībꝰ ꝯuerſatꝰ in laboribꝰ multis: ſtāset oꝑans ſalutē in medio terre. Ad claudendam igit̉ tunicā tuā incōſutilē dn̄e ieſu: ad ꝑficiendā fidei nr̄e integritatē reſtat vt videntibus diſcipulis ꝑ medium aeris ſicut aerisdn̄s aſcēdas ſuꝑ oēs celos. Extunc ꝓbabit̉qꝛ dn̄s vniu̓ſoꝝ tu es: qꝛ oīa in oībus adimpleſti: ⁊ iam tibi ꝓfecto debebit̉: vt in noīetuo oē genu flectat̉: celeſtiū: terreſtriū: ⁊ infernoꝝ: ⁊ oīs lingua ꝯfiteat̉ qꝛ tu es in gl̓iaet in dextera pr̄is. In hac dextera ſunt delel. 3. ctatiōes vſqꝫ in fine: ⁊ ideo monet apl̓s vt q̄ramus q̄ ſurſum ſunt: vbi chriſtꝰ eſt in dextera dei ſedēs: qꝛ illic ꝓfecto theſaurꝰ noſter ēieſus chriſtꝰ: in qͦ ſunt oēs theſauri ſapientieet ſciētie abſcōditi: in qͦ habitat oīs plenitudo dīnitatis corꝑalit̓. Quid tn̄ putatis frēsqͣꝫtus dolor ⁊ timor irruperit apl̓ica pectoracū eum viderūt a ſe tolli ⁊ attolli in aera: nōſcalis adiutū: nō ſubleuatū funibꝰ: ⁊ ſi angelico comitatū obſequio non tn̄ fultū auxilioſed gradi ētē in multitudīe fortitudinis ſue?. Impletū eſt qd̓ d̓ eis dixerat: Quo ego vado vos non poteſtis venire. Quocūqꝫ eniꝫterrarū iſſet eum indiuiſibilit̓ ſeq̄rent̉. Mare ſicut petrus fecit aliqn̄: cum eo etiam ſubmergēdi intrarent: ſed hac ſeqͥ nō poterant:.9. quia Corpus qd̓ corrūpit̉ aggͣuat aīam etdepͥmit terrena inhabitatio ſenſuꝫ multa cogitantē. Dolor gͦ nimiꝰ erat: quia videbantillum ꝓpter quem oīa reliq̄rant a ſuis ſenſibus ⁊ aſpectibꝰ tolli: vt non poſſent ablatoa ſe ſponſo: filij ſponſi nō lugere: timor quia

orphani reliq̄bant̉ in medio iudeoꝝ nōduꝫꝯfirmati virtute ex alto. Bn̄dicens ergo eisferebat̉ in celum: forte ꝯcuſſis illius ſingl̓aris miẜicordie viſceribus cum miſeros ſuoſet pauꝑem ſuam ſcolaꝫ relinq̄ret: niſi ꝙ veuiebat parare eis locum: ⁊ quia expediebatvt p̄ſentiā eis ſubtraheret corꝑalē. Quā felix qͣꝫ digna iſta ꝓceſſio ad qua ne ipſi qͥdeꝫadhuc apoſtoli digni fuer̄t admitti: cū ⁊ animarū ſctārū ⁊ celeſtiū ꝟtutū triūphali pompa deductus ad pr̄em: ſedet a dextris dei.Nūc vere adimpleuit oīa: qꝛ natꝰ eſt int̓ homines: cū hoībus ꝯuerſatꝰ ē: ab hoībꝰ ⁊ ꝓhoībus paſſus ē ⁊ mortuus ē: reſurrexit: aſcendit: ſedet ad dexterā dei. Agnoſco tunicam deſuꝑ ꝯtextā ꝑ totū: quā ſuꝑna illa māſio claudit: vbi adimpletꝰ eſt ⁊ adimpleuitoīa dn̄s ieſus chriſtꝰ. Uerūtn̄ quid mihi etſolennitatibꝰ iſtis? Quis me ꝯſolabit̉ dn̄eieſu: qꝛ te non vidi cruce ſuſpenſum: plagisliuidū: pallidū morte: qꝛ non ſum crucifixocompaſſus: obſecutus mortuo: vt ſalteꝫ lachrymis meis loca illa vulnerū delinirem?Quō me dereliqͥſti inſalutatū: cū formoſusin ſtola tua rex glorie in alta celoꝝ te recepiſti? Prorſus renuiſſet ꝯſolari anima mea:niſi me angeli in voce exultationis p̄ueniſſent: qui ⁊ dixerunt. Uiri galilei quid ſtatis 2aſpicientes in celū? Hic ieſus qui aſſumptꝰ ē ?a vobis in celum: ſic veniet quēadmodū vidiſtis eum euntē in celum: ſic inquiūt veniet. Ergo ne veniet querere nos: in illa tā ſingulari qͣꝫ vniu̓ſali ꝓceſſiōe: cum p̄cedentibꝰoībus angelis ⁊ ſubſeq̄ntibꝰ hoībus vniuſis deſcendet iudicare viuos ⁊ mortuos?Proculdubio veniet: ſed quō aſcēdit nō qͦmodo ante deſcēdit. Humilis enī pͥus venitaīas ſaluare: ſublimis auteꝫ veniet cadaueriſtud reſuſcitare: ⁊ ꝯfigurare corꝑi claritatiſſue: vt infirmiori huic vaſculo abudātioreꝫimpende̓ videat̉ honorē. Tūc eniꝫ videbit̉cū ptāte magͣ ⁊ maieſtate: qͥ priꝰ in infirmitate carnis latuerat. Intuebor ⁊ ego eū ſednō modo: videbo eū: ſed nō ꝓpe: vt hͨ ſecūda glorificatio pͥori glorificatiōi ꝓpt̓ excellētem gloriā manifeſte p̄luceat: cū ipſe aſſum/ptus ē ad dexterā pr̄is: ⁊ aſſiſtit nūc vultuidei ꝓ nob̓. Sedet aūt ad dexterā hn̄s in dextera mīam in ſiniſtra iudiciū: ⁊ mīam multā nimis ⁊ iudiciū multū nimis: in dexteraaquā in ſiniſtra ignē immobilit̓ tenēs. Et qͥdem corroborauit miſericordiā ſuam ſupertimentes ſe ſcd̓m altitudinem celi a terra: vtmaiores cumulos miſerationum dominiſentiāt qͣꝫ ſit ſpacij inter celum et terram

ucijj. hcai id.

Sepͥ .9.

Col̓. 3.

g

Ret .2