Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beali. SernardiDer L4 11

LXIII

dicatiōis ſaluos faciebat credentes: poſtqͣꝟo corā eis aſcēdit ad pr̄em: iam cepit ſapietia declarari. Oia enī que de ſaluatore legimus: medicamīa ſunt aīarū nr̄arū. Uideamus gͦ ne qn̄ forte dicat̉ de nob̓: Curauimꝰbabylonē ⁊ nō eſt ſanata. Cogitet vnuſqͥſqꝫqͣꝫtū oꝑent̉ in eo tam ſalutaria medicamētaSūt enī quibꝰ nōdū natꝰ eſt chriſtꝰ: ſunt qͥbus nōdū eſt paſſus: ſunt qͥbus nō ſurrexitvſqꝫ adhuc. Alijs qͦꝫ nōdū aſcendit: alijs nōdum miſit ſpm̄ ſctm̄. Quō enī oꝑat̉ eius humilitas: qͥ cuꝫ in forma dei eſſet nō rapinamarbitratꝰ eſt eſſe ſe eqͣlem deo: ſed ſemetip̄mexinaniuit formā ſerui accipiēſ: quō inquaꝫdei hūilitas in ſuꝑbo hoīe oꝑat̉? Que illiushūilitatis veſtigia in his qꝛ adhuc toto deſiderio terrenis diuitijs ⁊ honoribꝰ inhiant:An nō mō exhilarat̉ ꝯſcīa vr̄a frēs mei: ꝙdicere poteſtis: Paruulus natꝰ eſt nobis:Sūt qͥbus nondū eſt paſſus chriſtꝰ: qͥ labores fugiūt ⁊ mortē metuūt vſqꝫ adhuc: qͣſiꝟo ille ⁊ labores ſuſtinēdo ⁊ mortē moriendo nō vicerit. Sunt qͥbus nōdū ſurrexit: qͥin laboꝝ anxietate ⁊ afflictiōe penitētie morte afficiunt̉ tota die: nōdū ſpūali ꝯſolationerecepta. Sed niſi breuiati fuiſſent dieſ illi: qͥſpoſſet ſuſtine̓. Alijs ſurrexit chriſtꝰ: ſed nōdum aſcendit īmo cū eis adhuc pia dulcedine ꝯmorat̉ in terris: his ſcꝫ qͥ ī deuotiōe ſūttota die: flent in or̄onibꝰ: ſuſpirāt in meditationibꝰ ſuis: ⁊ oīa feſtiua ⁊ iocūda ſunt eis ⁊ꝑ oēs dies illos ꝯtinuū alleluia cantat̉. Soportet lac eis ſubtrahi: vt diſcāt veſci ſolido cibo: ⁊ expedit eis vt chriſtꝰ vadat ⁊ hectꝑalis deuotio ſubtrahat̉. Sꝫ qn̄ hoc caꝑepoter̄t? Deſertos ſeſe a dn̄o: puatos gr̄a cōquerunt̉. Sꝫ expectēt paululū: ſedeat in ciuitate donec induant̉ ſolidiori qͣdaꝫ virtuteex alto ⁊ maiora ꝑcipiāt chariſmata ſpūſſctīſicut apl̓i ꝓmoti ſunt in gͣdū altiorē ⁊ ſupereminentiorē viā charitatis ingreſſi: nō iamſolliciti quō flerēt paululū ſꝫ quō magͣ quadam victoria de cōi adu̓ſario triūpharent ⁊ꝯculcarēt ſathanā ſub pedibꝰ ſuis.In Octaua paſce Sermo IRne qd̓ natu35eſt ex deo vincit mūdū. Poſtqͣꝫvnigenitꝰ dei nō rapinā arbitratus ē eſſe ſe eqͣlē deo: hoīs qͦꝫ digͣtꝰ ē fieri filius ⁊ habitu inuētꝰ vt hō: non īmerito. iā deceleſti gnaͣtione exiguitas humana p̄ſumit.Neqꝫ enī indignū eſt deo eoꝝ fieri pr̄eꝫ: qͦꝝſe chriſtꝰ fecerit frēm. Hinc ē ꝙ btūs iohannes qͥ ſepiꝰ nob̓ ac ſtudioſus hāc cōmendat

adoptionē filioꝝ dei: in ipſo qͦꝫ euangelij ſuipͥncipio: Quotqͦt inqͥt receperūt eū dedit eiſ Io.ptātem filios dei fieri. Huic gͦ ꝟbo ſil̓e ē qd̓audiuimꝰ hodie de eiꝰ epl̓a recitari. Oē in 1. Iquit qd̓ natū eſt ex deo vincit mūdū. Quotquot enī ſunt chriſti: cū chriſto eos mūdusodit: ſꝫ cū chriſto ſuꝑat̉ parit̓ ⁊ ab ipſis. No Io.lite ait mirari ſi odit vos mūdus: ſcitote qꝛpriorē me vobis odio habuit. Et item. Con 30.fidite inqͥt qꝛ ego vici mūdū. Sic nimirummanifeſta fit ſermonis illiꝰ veritas quem aitapl̓s: Quos p̄ſciuit inqͥt (haud dubiū qͥn de Aous pr̄) ⁊ p̄deſtinauit ꝯformes fieri imaginisfilij ſui. Uide ꝯformationē. Poſt ipſum adoptant̉: vt ſit ipſe pͥmogenitꝰ in multis fratribꝰ: poſt ipſum odit mūdus eos: poſt ip̄met ab eis vincit̉ mūdus. Bene gͦ qd̓ natū eſtex deo vincit mūdū: vt ſit teſtioniū celeſtisgnaͣtionis victoria temptatiōis: ⁊ ſicut is qͥfilius ē ꝑ naturā: mūdū cū ſuo pͥncipe triumphauit: ſic ⁊ nos victores īueniamur qͦtqͦtſumꝰ filij adoptiōis. Uictores ſane ſꝫ in ipſoqͥ ꝯfortat nos: in qͦ ⁊ poſſumꝰ oīa: qꝛ hec eſvictoria q̄ vincit mūdū: fides nr̄a. Fide ſiqͥdem in dei filios adoptamur: fidē in nob̓ mūdus in maligno poſitꝰ odit atqꝫ ꝑſequit̉: fide qͦꝫ ⁊ vincit̉ ſicut ſcriptū eſt: Sctī ꝑ fidemᵐvicerūt regͣ. Quid mihi attribuat̉ fidei victoria: cuiꝰ eſt etiā vita? Iuſtus inqͥt ex fide Aviuit. Quotiēs gͦ temptatiōi reſiſtis: qͦtiensvincis malignū: noli ꝓprijs tribuere viribꝰnoli in te ſꝫ magis in dn̄o gloriari. Qn̄ enimfortis ille armatꝰ tue cederet infirmitati. Audi deniqꝫ qͥd dn̄ici ꝯſtitutꝰ paſtor ouilis ammoneat: Adu̓ſariꝰ inqͥt veſter diabolꝰ tanqͣꝫªleo rugiēs circūit q̄rēs quē deuoret: cui reſiſtite fortes in fide. Fides quēadmoduꝫ ſibiveritatis teſtimonia ꝯc nnāt: Paulus fideⁿregͣ vlciſſe ſctōs: Petrꝰ pͥncipi mūdi reſiſtēdū in fide. Iohānes qͦꝫ: Hec eſt inqͥt victoria q̄ vincit mūdū fides nr̄a. Sequit̉. Quiseſt qͥ vincit mūdū: niſi qͥ credit qm̄ ieſus ē filius dei? Certū id qͥdem frēs: oēm qͥ nō credit in filiū dei ex hocipſo iam nō mō victuꝫeſſe: ſed etiā iudicatū. Sine fide enī impoſſibile ē place̓ deo. Verū tn̄ pōt forte moue̓ ꝙtam multos videmꝰ credētes ieſum filiū deieſſe: adhuc tn̄ mūdi nihilominꝰ cupiditatibꝰirretitos. Quid gͦ ait: Quis ē qui vincit mūdū: niſi qͥ credit qꝛ ieſus ē filiꝰ dei: cum ⁊ ipſeiam mūdus id credat? An nō ipſi qͦꝫ demones ⁊ credūt ⁊ ꝯtremiſcūt? Sꝫ dico. Putaſne filiū dei reputat ieſuꝫ qͥſqͥs ille eſt hō: qͥ ipſius nec terret̉ cōmīatiōibꝰ: nec attrahit̉ ꝓmiſſiōibꝰ: nec p̄ceptis obtemꝑat: nec ꝯſilijs

Phil̓. 2.

Eſa. 51.

Fſa. 9.

i. Io. 5.

Io. i.

i. Io. 5.

Io. 16

Io. 15.

Roma .8.

Hebre. i

Ab .2.

Hebre .11.j. Pe. 5.i. Io. j.

pe. 5.

Hebre. .1i.

Textus

Heber .1