De Reſurrectionꝰ domin-

nedomini Sermo III

IUI

Nūc aūt ⁊ ipſum qͣꝫtū in ipſa ē: deū ꝑimit volūtas ꝓpria. Oīno enī vellet deuꝫ pctā ſuaaut vindicare nō poſſe aut nolle aut ea neſcire. Uult gͦ eū nō eſſe deū: que qͣꝫtū in ipſa eſtvult eū aūt impotētē aūt iniuſtū eſſe: aut inſipientē. Crudelis planę ⁊ oīno execrandamalicia: q̄ dei potentiā: iuſticiā: ſapīam ꝑired̓ſiderat. Hec ē crudelis beſtia: fera peſſimarapaciſſima lupa: ⁊ leena ſeuiſſima. Hec eſtīmūdiſſima lepra animi ꝓpt̓ quā in iordanemergi oporteat: ⁊ imitare eū qui non venitface̓ volūtatē ſuā. Un̄ ⁊ ī paſſiōe: nō mea inqͥt volūtas ſꝫ tua fiat. Lepra ꝟo ꝓprij ꝯſilijeo ꝑnitioſior qͦ magis occl̓ta: ⁊ qͣꝫto abūdat:tanto ſibi qͥſqꝫ ſanior eſſe videt̉. Hec illoꝝ ēqui zelū dei hn̄t ẜ nō ẜm ſcīam: ſeq̄ntes errorem ſuū ⁊ obſtinati in eo: ita vt nullis velintꝯſilijs acqͥeſce̓. Hi ſunt vnitatis diuiſores:inimici pacis: charitatis exꝑtes: vanitatetumētes: placētes ſibi: ⁊ magni in oculis ſuis: ignorātes dei iuſticiā ⁊ ſuā volētes ꝯſtituere. Et q̄ maior ſuꝑbia qͣꝫ vt vnus hō totiꝯgregatiōi iudiciū ſuū preferat: tanqͣꝫ ip̄e ſolus habeat ſpm̄ dei? Ydolatrie ſcelus ē nonacqͥeſce̓: ⁊ qͣſi pctm̄ ariolādi repugͣre. Eantnūc qͥ ſe faciūt religioſiores alijs: qͥ nō ſuntſicut ceteri hoīum: ecce arioli ⁊ ydolatre facti ſunt: ſi tn̄ vel ei qͥ dixit hͦ plus qͣꝫ ſibi iudicant eſſe credendū. Neqꝫ huic diſſonat veritatis ſermo quē dixi. Si eccleſiā nō audieritſit tibi ſicut ethnicꝰ ⁊ publicanꝰ. Sꝫ vbi poterat hec lepra mūdari niſi in iordane? Ibimergere qͥcūqꝫ hmōi es: ⁊ attēde qͥd feceritmagni ꝯſilij angelus: quō ꝯſiliū ſuū poſtpoſuerit ꝯſilio vel magis volūtati mulierꝭ vnius: btām v̓ginē loquor: ⁊ fabri pauꝑis ipſeeſt ioſeph. Inuētꝰ enī in medio doctoꝝ audiens eos ⁊ interrogās: quō increpatꝰ a ma.2. tre ē. Fili qͥd feciſti nobis ſic? At ille. Quiderat inqͥt ꝙ me q̄rebatis? Neſciebatis: qꝛ inhis q̄ pr̄is mei ſunt oportet me eſſe? At illi n̄intellexerūt verbū. Et qͥd fecit verbū? Nōcapiebat̉ in ſe: deſcēdit ita vt eſſet etiā ſubditus illis. Quis iam nō erubeſcat obſtinatuſeſſe in ꝯſilio ſuo: qn̄ ſuū ſapīa ipſa deſeruit?Sic mutauit ꝯſiliū ſuū: vt qd̓ iam tūc ceperat: extūc vſqꝫ ad triceſimū etatis ſue annūꝓrſus dimiſit: nihil enī ad hͦ duodecimo anno de eius doctrina vel oꝑibꝰ inuenis vſꝙꝫad ānos triginta. Sꝫ forte q̄rendū ab ipſo ēquō voluntatē ſuā ꝯſiliū ve reliq̄rit. O dn̄evolūtas de qͣ dixiſti vt nō fieret ſi bona nonerat quō tua erat? Si bona erat: qͣre derelicta eſt: Sic ⁊ ꝯſiliū ſi non bonū: quō tuū: ſibonū quō relinq̄ndū: Et bona erat ⁊ eiꝰ erāt

neqꝫ minꝰ tn̄ reliq̄nda ob hͦ videlicet vt fierent meliora. Neqꝫ enī oportebatꝭ ꝓpria p̄iudicare cōibꝰ. Erat gͦ volūtas chriſti: ⁊ bonaerat qͣ dicebat: Si fieri pōt trāſeat a me calix Aiſte: ſꝫ ea de qͣ dicebat fiat volūtas tua meliorerat: qꝛ cōis n̄ ſolū pr̄is ſꝫ ⁊ chriſti ipſiꝰ: oblatus eſt enī qꝛ ipſe voluit: ⁊ nr̄a. Niſi enī granū frumēti cadens in terrā mortuū eſſet ip̄ꝫſolū maneret: mortuū ꝟo multū fructū attulit. Atqꝫ hec volūtas pr̄is erat vt videlicethr̄et qͦs adoptaret in filios. Chriſti erat: vtſit ipſe pͥmogenitꝰ in multis frībꝰ. Nr̄a erat:qꝛ ꝓ nob̓ faciebat vt redimeremur. De ꝯſilio idem dicimꝰ. Chriſti enī erat ⁊ bonū erat̉ꝯſiliū illud qd̓ ait: qꝛ in his q̄ pr̄is mei ſuntoportet me eſſe. Sꝫ qꝛ illi nō intellexerūt mutauit illd̓ ꝯſiliū: vt nos mūdaret ab ea lepraq̄ ꝓprij ꝯſilij eſt. Exēplū enī dedit nob̓: vt ⁊nos ita faciamꝰ. Nā ab initio nouerat qͥd eſſet facturꝰ: ſꝫ voluit formā nob̓ huiꝰ hūilitatis exhibere: ⁊ ad lauādā peſſimā hāc leprādiuinū in ſeipſo parare iordanē. Audiāt igitur vtriqꝫ parit̓ qͥ ꝓprie volūtatis ⁊ qͥ ꝓprijꝯſilij lepra ſordēt: audiāt qͥd ſpūſ dicat eccleſijs breui vno ꝟſiculo leprā vtrāqꝫ ꝯdēnāsSapīa ait q̄ ſurſum ē: pͥmū quidē pudica eſt ꝓꝯͣ ꝓprie volūtatis impuritatē: deinde pacifica ꝯͣ ꝯſilij ꝓprij obſtinatā rebellionē. Dumab his ſeptē purgatꝰ fuerit eger: tanqͣꝫ pꝰ ſeptē ſellas q̄rat ſeptē fercula q̄ ſunt ſeptē ſpūſſancti dona. Porro ſicut in vita dn̄i an̄ paſſionē ſeptē purgatiōes inuenimꝰ ſic ⁊ in apparitiōibꝰ ſeptē que poſt reſurrectionē facte legunt̉ ſeptē illa dona ſpūſſctī poſſumusīuenire. In pͥma ſpm̄ timoris accipe qn̄ mulieribꝰ ſctīs veniētibꝰ deſcēdit angelus d̓ celo ⁊ terremotꝰ factꝰ ē: ita vt ipſas timore ꝑterritas oportuerit ab angelo ꝯſolari. Inſpū pietatis apparuit ſimoni: qꝛ magͣ. ⁊ oīnoet vere dn̄e ieſu digͣ pietatis digͣtio ꝙ ei qͣſiſingularit̓ ⁊ ante ceteros dignatꝰ ē apparere: quē pre ceteris de negatiōe eiꝰ rea ꝯſcīaꝯfundebat: vt vbi abūdauit delictū ſuꝑabūdaret ⁊ gr̄a. In ſpū ſciētie duobꝰ ꝑgentibꝰin ęmaus ſcpͥturas expoſuit: incipiēs a moyſe ⁊ ꝓphetis. In ſpū fortitudīs ianuis clarſis intrauit oſtendēs manꝰ ⁊ latꝰ: ſicut ſolētin ſignū ꝟtutis clypeoꝝ foramīa demōſtrari. In ſpū ꝯſilij fruſtra in piſcatiōe laborāteſmittere in dexterā rhete ꝯſuluit. In ſpū intellectꝰ aperuit illis ſenſum vt intelligerentſcripturas. In ſpū ſapīe de qͣdrageſimo dieapparuit eis: qn̄ videntibꝰ illis eleuatꝰ eſt:et viderūt filiū hoīs aſcendentē vbi erat prius. Vſqꝫ ad illā enī diem qͣſi ꝑ ſtulticiā pre-

l ij

Luc̄ .2.

Mar. 14

Ia. 3.