IA IIaC BernardiTEF.
L.LII
ſic trepidi veremur accede̓ cūctātes ad tamgrāde miraculū: ſit nōnunqͣꝫ vt ſolita pietate p̄ꝑationē cordis nr̄i audiat auris dīna: etad vocē virtutis eiꝰ reſurgat qͥ erat mortuꝰ.Eece angelus dn̄i: hilaritas q̄dam in vultuillius tanqͣꝫ in oſtio monumēti nob̓ apparetet fulgor qͥdam index reſurrectiōis: vt aꝑtevideat̉ facies eius īmutatā: acceſſum p̄bēsnob̓ ad cor ſuū īmo aduocās: ipſumqꝫ obſtinationis ſue reuoluēs lapidē ⁊ ſedēs ſuꝑ eūita vt ſuſcitata fide ipſa etiam lintheamīa qͥbus obuoluta fuerat ipſe demōſtret. Dūooīa q̄ in corde ſuo pͥꝰ actitabant̉ aperit: ⁊ cofitet̉ quō ſeipſum ſepelierat intus ipſam tepiditatē ⁊ negligentiā ſuaꝫ ꝓdens: Ueniteinquit ⁊ videte locū vbi poſitꝰ erat dn̄s.Sermo III vnde ſupraIcut in corporū medicina pͥus purgatiōes adhibent̉ deinde refectiōes: vt ſcilcet prius exinaniat̉ corpꝰ ab humoribꝰ noxijs: dehinc cibis ſanioribꝰ foueat̉: ſic medicus aīārū dn̄s chriſtꝰ: cuius tota diſpēſatioquā exhibuit in carne medicina ſalutis ē ante paſſionē ſuam ſeptē dedit purgatiōes: pꝰreſurrectionē ſuā totidē cibos ſalubres pari. ter ⁊ ſuaues. Hęliſęus nr̄ naamā leproſuꝫ ſeptieſ in iordane mergi p̄cepit: qui interp̄tat̉aſcenſus. In deſcentū dn̄i nr̄i ieſu chriſti. ideſt. in hūilitate ꝯuerſatiōis eiꝰ quā exhibuitante paſſionē mūdamur ⁊ purgamur: in reſurrectiōe ꝟo ⁊ vita quā on̄dit qͣdragīta diebus reficimur ⁊ delectabilibꝰ paſcimur alimentis. Septēplicit̓ eniꝫ occupauit nos lepra ſuꝑbie: ī ꝓpͥetate poſſeſſionū: ī gl̓ia veſtium ī voluptate corpoꝝ: ī ore qͦꝫ duplicit̓: ſil̓iter et ī corde. Prima ē lepra domꝰ: qͣ diuiteſeē volumꝰ in hͦ ſecl̓o: ſꝫ ab iſta mūdamur ſi īmergimur in iordane. id eſt. in chriſti deſcenſu. Inuenimꝰ enī: qm̄ ille cū eſſet diues ꝓpt̓nos pauꝑ factꝰ eſt. Deſcēdit ab inenarrabilibus celi diuitijs ⁊ veniēſ in mūdū nec iſtaſqͣleſcūqꝫ diuitias hr̄e voluit ſed in tāta paupertate venit vt natꝰ ꝯtinuo poneret̉ in p̄ſepio: qꝛ ei nō erat locꝰ in diu̓ſorio. Deniqꝫ qͥſneſciat qm̄ filius hoīſ nō habebat vbi caputſuū reclinaret? Qui bn̄ hic mergit̉: qn̄ queret diuitias huiꝰ mūdi? Et vere magͣ abuſioet magͣnimis: vt diues eſſe velit ꝟmiculꝰ vilis: ꝓpter quē deꝰ maieſtatis ⁊ dn̄s ſabaothvoluit pauꝑ fieri. Porro in lepra veſtis oēꝫſeculi huiꝰ pompoſam intellige vanitatemNam ab illa nihlominꝰ in iordanis merſiōemūdaberis vbi inuenies chriſtū dn̄i vilibuſ
pānis inuolutū factū obprobriū hoīuꝫ ⁊ abiectionē pleb̓. Alepra qͦꝫ corꝑis mūdamur īipſo iordane: ſi bn̄ cogitātes dn̄icā paſſionēerubeſcimꝰ ſeqͥ corꝑis voluptatē. At in orevt diximꝰ duplex ē lepra. Cū enī adu̓ſi qͥcqͣꝫꝯtigerit murmuramꝰ ⁊ ī patiētie v̓bū tanqͣꝫlepre ſanies effluit ſꝫ ab hac mūdamur ſi illuattēdimꝰ qͥ tanqͣꝫ ouis ad occiſionē ductꝰ eſtet nō aperuit os ſuū. Qui cum malediceret̉nō remaledicebat: cū pateret̉ non cōminabat̉. In ꝓſperis qͦꝫ ⁊ ꝯͣ eū qui dixit: nō qͥ ſeipſuꝫ cōmēdat ille ꝓbatꝰ eſt: cōmēdamꝰ noſmetipſos: nō in multa patiēt a ſꝫ in arrogantia: ⁊ inqͥnat noſ altera lepra ꝟbū iactantie.Vt gͦ mūdemur ab illa mergamur in iordane: ⁊ imitemur eū qui nō querebat gl̓iaꝫ ſuāUn̄ ⁊ demonia q̄ clamabāt: qꝛ ipſe eſſet deiflliꝰ p̄cipiebat obmuteſce̓: ⁊ illuminatos cecos dice̓ ꝓhibebat. In corde duplex eſt lepra ꝓpria volūtas ⁊ ꝓpriū ꝯſilium. Lępravtraqꝫ nimis peſſima: eoqꝫ ꝑnitioſior: qͦ magis interior. Volūtatē dico ꝓpriā que noneſt cōis cū deo ⁊ hoībꝰ ſꝫ nr̄a tm̄: qn̄ qd̓ volumꝰ nō ad honorē dei: nō ad vtilitateꝫ fratrū: ſꝫ ꝓpt̓ noſmetipſos facimꝰ nō intēdētesplacere deo ⁊ ꝓdeſſe frībꝰ ſꝫ ſatiſface̓ ꝓprijsmōtibꝰ aīoꝝ. Huic ꝯͣria ē recta fronte charitas que deꝰ eſt. Hec enī adu̓ſus eū inimicitias exercēs ē: ⁊ guerrā crudeliſſimaꝫ. Quidenī odit aūt punit deꝰ: ſicut ꝓpriā volūtatēCeſſet volūtas ꝓpria ⁊ infernꝰ non erit. Inquē enī ignis ille deſeuiet: nii in ꝓpriā vountate: Etiā nūc cuꝫ frigꝰ aut fame aūt aliqͥd tale patimur qͥd ledit̉ niſi ꝓpria volūtasQd̓ ſi volūtarie ſuſtinemꝰ ipſa iam voluntas cōis ē: ſꝫ infirmitas q̄dā ⁊ velut pruritusvolūtatis adhuc de ꝓprio ē: ⁊ in illo oēs penas ſuſtinemꝰ donec penitꝰ ꝯſummat̉. Naꝫvolūtas illa ꝓprie d̓r cui aſſentimꝰ: ⁊ cui ſe liberū inclinat arbitriū. Hec aūt deſideria etꝯcupiſcētie q̄ inuitos tenēt nō volūtas ꝓpͥaqͦ furore dn̄m maieſtatis impugnet: audiat ⁊timeāt ſerui ꝓprie volūtatis. Primo nanqꝫſeipſam ſubtrahit ⁊ ſubducit eiꝰ dn̄atui: cuitanqͣꝫ auctori ſeruire d̓buerat: dū efficit̉ ſuaSꝫ nunqͥd ꝯtēta erit hac iniuria? Addit adhuc: ⁊ qd̓ in ſe ē oīa qͦꝫ q̄ dei ſunt tollit ⁊ diripit. Quē enī modū ſibi ponit hūana cupiditas? Nōne qͥ ꝑ vſurā acqͥrit pecuniā modicam ſil̓it̓ mūdū lucrari conaret̉ vniu̓ſum ſinō d̓eeſſet poſſibilitas: ſi ſuꝑpeteret volūtati facultas? Dico fiducialit̓: nemī qui ſit inꝓpria volūtate poſſet vniu̓ſus mūdus ſuffrcere. Sꝫ vtinā vel rebꝰ iſtis eſſet ꝯtēta: ne īipſum horribili ductu deſeuiret auctorem.
Mat .28
Re. 5.