MANArO.eII

HęA. SeNArdi

leIL4 2

L4 2

enī ſi nō expauerit petrꝰ ad tante cōminationis terrificū verbū: ſi nō agnouerit ſalutareeſſe myſteriū cū rn̄dit: Dn̄e nō tm̄ pedeſ meos ſꝫ ⁊ manꝰ ⁊ caput. Et vn̄ ſcimꝰ: qꝛ ad diluenda pctā que nō ſunt ad mortē: ⁊ a qͥbusplene cauere nō poſſumꝰ ante mortem ablutio iſta ꝑtineat? Ex eo plane ꝙ offerēti manus ⁊ caput parit̓ ad abluendū: rn̄ſum eſt:Qui lotus ē nō indiget niſi vt pedes lauet.Lotus eſt qͥ grauia pct̄ā nō habet: cuius caput id eſt: intētio: ⁊ manꝰ id ē oꝑatio ⁊ ꝯuerſatio mūda ē: ſed pedes qͥ ſunt aīe affectiōesdū in hoc puluere gradimur ex toto mundieſſe nō pn̄t: qͥn aliqn̄ vanitati: aliqn̄ voluptati aut curioſitati plus qͣꝫ oportet cedat animus vel ad horā. In multis enī offendimuſoēs. Verūtamē nemo ꝯtēnat aut paruipendat. Impoſſibile eſt enī cum eis ſaluari: impoſſibile ē ea dilui: niſi ꝑ chriſtum ieſum ⁊ achriſto. Nemo inqͣꝫ ꝑnitioſa ſecuritate dormitet: declinās in verba malicie ad excuſandas excuſatiōes in pctīs: qm̄ vt audiuit petrus ab ipſo: niſi lauerit ea chriſtꝰ nō haberet partem cū eo. Nec ideo tamē ꝓ eis neceſſe ē nimis eſſe ſollicitos: ignoſcet facile īmo ⁊libent̓: ſi tm̄ modo nos agnoſcamꝰ. In huiuſmodi nanqꝫ qͣſi ineuitabilibꝰ ⁊ negligentia culpabilis ē: ⁊ timor īmoderatꝰ. Hinc eſtꝙ in or̄one quā ipſe ꝯſtituit qͦtidie ꝓ pctīs illis voluit nos orare. Sicut enī de ꝯcupiſcētia diximꝰ ꝙ licet dānationē abſtulerit qꝛ iuta apl̓m: Nulla dānatio eſt his qͥ ſunt ī chriſto ieſu: tn̄ ad hūiliādos nos ipſaꝫ adhuc patitur viuere in nob̓: ⁊ grauit̓ affligere nos vtſentiamus qͥd nob̓ gr̄a p̄ſtet ⁊ ſemꝑ ad illiuſauxiliū recurramꝰ: ſic ⁊ de mīoribꝰ iſtis peccatis pia diſpēſatiōe nobiſcū agit̉: vt nō penitus auferant̉ ſꝫ in illis nos erudiat deꝰ: vtcū mīma cauere nō poſſumꝰ certi ſimus ꝙ n̄nr̄is viribꝰ maiora ſuꝑemꝰ: ſemꝑqꝫ timorati ⁊ oīno ſolliciti ſimꝰ quō eius gr̄aꝫ nō amittamus quā nobis tam multiplicit̓ neceſſariam eſſe ſentimus.Sermo II vnde ſupraAnem angelorū māducauit hō. Nō lateat voſverēdi ſacerdotes: ſeriem hāc vobis recitatā: verbis ſuccinctā ſenſuū ſpiritaliū maieſtate adpͥme fore fecūdam. Vob̓ autem potiſſimū incūbit pre ceteris audire qd̓ꝓponimꝰ: nec ſolū audire ſꝫ fideliꝰ reponereet tanqͣꝫ aīalia mūda ꝓpenſiꝰ debetis ruminare. Btūs ille dauid ꝓph̓arū eximiꝰ: deoviuēti chariſſimꝰ in ſpū antę ſedentē in thro

nis raptꝰ: legerat in qͦdam ꝓmptuario myſterioꝝ: que ⁊ qͣꝫta dn̄s naufraganti mūdo:ꝑ vr̄m clement̓ ecat exhibiturꝰ myſterium.Qui celeſtis ꝯſilij factꝰ interpres gratulādoꝯcinit. Pane angeloꝝ māducauit hō. Un/ psͣde ad expͥmendā rei tam fructuoſe certitudinē: dilucide ſignauit p̄teritū ꝓ futuro. Panem inqͥens angeloꝝ māducauit hō. O ſtupenda dei miſeratio. Verbū carnē: deꝰ cinerem: figulus lutū: vita morticinū induit: vtiumēta māducarēt panē angeloꝝ. hoīeſ iumenta erāt. hō enī cū in honore eſſet nō in pͣstellexit: comꝑatꝰ eſt iumētis inſipiētibꝰ: ⁊ ſimilis factꝰ eſt illis. Nō eſt indignū īmo feſtiuum recolere: in qͣꝫta ſublimitate hō ꝯditusfuerit. Sꝫ oꝑe p̄ciū eſt ꝯſeq̄nt̓ attēde̓ qͣꝫ grauiter corruit: minꝰ penſando qͥd ex ſe vel qͥdeſſet ex deo. Primꝰ nanqꝫ parēs nr̄ paradyſi accola ꝯſtitutꝰ eſt: dn̄s terre ſtabilitꝰ ē ciuis ſuꝑne hieruſalē deſignatꝰ ē: domeſticdn̄i factꝰ eſt: cuiꝰ amore ⁊ agnitiōe ditatꝰ eſtꝯſors angeloꝝ: frat̓ ⁊ coheres celeſtiū ꝟtutū. Nihil ꝓrſus indigētie: nihil ſentiēs moleſtie: cui erat in ꝓmptu q̄ poſtulabat: nō dico neceſſitas ſꝫ etiā pia volūtas: cū nihil eſſꝫin aīa qd̓ offenderet: nihil in carne qd̓ puderet. Hic honor ⁊ hec erat dignitas hoīs: ꝓſperare ⁊ florere in p̄miſſis. Et hͦ ex deo. Sꝫpoſitꝰ in honore qͥd ex ſe foret nō intellexit limus videlicet puluiſ: foliū aridū: ſtipula ſicca: lutea ⁊ fragilis teſta: pellis morticina: ſꝫintumuit ⁊ plane deſipuit: honoris faſtigiodelectatꝰ. Et ꝯtinuo in ſe exꝑtus ꝙ tāto pꝰtꝑe hō de filijs captiuitatis ⁊ prudent̓ adu̓tit ⁊ veracit̓ ꝓtulit dicēs: Qui ſe putat ali­ fqͥd eē cū nihil ſit: ip̄e ſe ſeducit. Ue miſero ꝙnō fuit qui iam tūc diceret ei: Quid ſuꝑbisterra ⁊ cinis? Repentina igit̉ ꝯuerſatiōe ſeipſum inuenit hō ꝓpt̓ infirmitatē iacentē inſtabulo. Stabulū quid enī mūdus ē. Et ꝓpter pecorinā ſimilitudinē indigēs erat fenoEa ꝓpt̓ cibus celeſtis mutauit ſe in pabulūpecoris: hoīe mutato in pecꝰ. Panis enī angeloꝝ factꝰ eſt fenū: vnicus pris: filiꝰ hoīs.Verbū quippe caro factū eſt. Et iuxta pro­ 3phetā: Oīs caro fenū. Comedūt igit̉ angeli Everbū de deo natū: comedūt hoīes verbuꝫfenū factū. Pane ſuo viuūt angeli in celis ⁊beati ſunt: feno ſuo viuūt hoīes in terris etſancti ſunt. Fenū quippe iſtud de prato virginalis vteri collectū: factū eſt refectio ium̄toꝝ. Verbū enī vt fenū fieret latuit in virgine: ſol in ſidere: artifex in oꝑe. hoc aūt liberalioris excellētie donū ꝯtulit nob̓ primo inloco ſacroſctā verbi pr̄is incarnatio: ⁊ vos

Roma.

Ibidem

x6 .45.

psͣ. 77.

⁊0. 1.Eſa. 46

Gal̓. 6.