Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In Lena dominiSermoL

ſacramētoꝝ eoꝝ: que diebꝰ iſtis recolunt̉:vt poſſint ipſa qͦꝫ lapidea ſcindere corda: ⁊pectꝰ omē licet ferreū emollire ſufficiāt. Deniqꝫ videmꝰ vſqꝫ hodie ad paſſioneꝫ chriſtinō modo celeſtia cōꝑati: ſꝫ terrā moueri ⁊ petras ſcindi: ⁊ in ꝯfeſſiōe pctōꝝ aꝑiri monumēta. At ꝟo qm̄ ſic eſt ī ſpūalibꝰ cibis ſicutet in corꝑalibꝰ vt in qͥbuſdā ſtatim preſto ſitſapor: in aliqͥbꝰ oporteat laborare: que manifeſta ſunt nr̄o nō indigēt mīſterio: q̄ veroclauſa ſunt diligentē volūt hr̄e ꝯſideratorēNeqꝫ enī tradit mat̓ paruulo nūcē integrā:ſꝫ frāgit eam ⁊ nucleū porrigit. Sic ⁊ ego vobis frēs chariſſimi ſacra que clauſa ſunt aperire debuerā: ſꝫ qꝛ minꝰ poſſum: rogemus vtvobis parit̓ ⁊ mihi mater ſapīa frangat nuces iſtas: nuces inqͣꝫ quas ꝓtulit ſacerdotal̓virga ꝟtutis quā emiſit dn̄s ex ſion. Multa qͥdem ſunt ſacr̄a: ⁊ ſcrutādis oībꝰ hora n̄ſufficit. Fortaſſis etiā aliqͥ veſtrū imbęcillesſunt ad tanta ſimul capiēda. De tribꝰ itaqꝫſacramētis q̄ ſatis ꝯgrua ſunt huic temporidicendū erit qd̓ dn̄s ipſe donauerit. Sacramentū dicit̉ ſacrū ſignū ſiue ſacrū ſecretum.Multa ſiqͥdem fiūt ꝓpt̓ ſe tm̄: alia ꝟo ꝓpt̓alia deſignanda: ⁊ ipſa dicunt̉ ſigna ⁊ ſunt.Vt enī de vſualibꝰ ſumamꝰ exēpluꝫ: daturanulus abſolute ꝓpt̓ anulū ⁊ nulla ē ſignificatio: dat̉ ad īueſtiēdū de hereditate aliqͣ ⁊ſignū eſt: ita vt iaꝫ dice̓ poſſit qͥ accipit. Anulus nō valet quicqͣꝫ ſꝫ hereditas ē quā querebā. In hūc itaqꝫ modum appropinquāspaſſioni dn̄s: de gr̄a ſua inueſtire curauit ſuos: vt inuiſibilis gr̄a ſigno aliqͦ viſibili p̄ſtaretur. Ad hͦ inſtituta ſunt oīa ſacr̄a: ad hͦ euchariſtie participatio: ad hͦ pedum ablutio:ad hͦ deniqꝫ ipſe baptiſmꝰ initiū ſacr̄oꝝ omniū in qͦ complātamur ſil̓itudini mortis eiuvn̄ ⁊ trina merſio tridui qd̓ nūc celebrādumeſt formā gerit. Sicut enī in exterioribꝰ diu̓ſa ſunt ſigna ⁊ vt cepto īmoremur exēplovarie ſunt inueſtiture ẜm eadē de qͥbus inueſtimur: verbi gr̄a: inueſtit̉ canonicus ꝑ lbrū: abbas ꝑ baculū: ep̄s ꝑ baculū ⁊ anulūſimul: ſicut inqͣꝫ in hmōi rebꝰ eſt: ſic ⁊ diuiſiones gr̄arū diu̓ſis ſunt tradite ſacramētisQue ē gr̄a vnde ꝑ baptiſmum inueſtimur:Utiqꝫ purgatio delictoꝝ. Quis enī pōt facere mūdū de īmūdo ꝯceptū ſemīe: niſi qͥ ſolus eſt mūdus: ⁊ in quē pctm̄ nō cadit deꝰ:Huiꝰ qͥdem gr̄e ſacramētū prius erat circūciſio: vt original̓ rubiginē culpe q̄ manauerat a parētibꝰ pͥmis cultellus eraderet: ſꝫ veniente dn̄o qͥ agnus eſt totꝰ ſuauis ⁊ mitis:cuius iugū ſuaue ē ⁊ onꝰ leue: optīe ſatis mu

tatū eſt: inueteratā rubiginē cū vnctiōe ſanctiſpūs aqͣ dilueret: ⁊ acerbitas illa ceſſaret.Sꝫ forte querat aliqͥs ⁊ dicat: Si deletū eſt ībaptiſmo qd̓ ꝯtraximꝰ a parentibꝰ: cur adhuc manet cupiditatis fomēs ⁊ vleut incētiuum qd̓dā pctī. Neqꝫ enī dubiū qͥn a p̄misparētibꝰ in nos trāſducta ſit lex iſta peccatiOēs ſiqͥdem in peccatrice voluptate generamur: ꝓpterea licet inuiti illicitos qͦſdā motus ꝯcupiſcētiarū ⁊ tanqͣꝫ ſentimꝰ beſtialesDixi vobis ſepiꝰ nec mēte excidere debet:qm̄ in caſu pͥmi hoīs cecidimꝰ oēs. Cecidimus aūt ſuꝑ aceruū lapidū: ⁊ in luto: vn̄ nōſolū inqͥnati ſꝫ etiā vulnerati ⁊ grauit̓ quaſſati ſumꝰ. Lauari qͥdē cito poſſumꝰ ad ſanādūꝟo opus ē curatiōe multa. Lauamur igiturī baptiſmo: qꝛ delet̉ cyrographū dānatiōisnr̄e: ⁊ gr̄a hͨ nob̓ ꝯfert̉ ne iam nob̓ ꝯcupiſcētia noceat: ſi tn̄ a ꝯſenſu abſtineamꝰ: atqꝫ itatanqͣꝫ ſanies inueterati vlceris remouet̉: dūtollit̉ dānatio ⁊ rn̄ſum mortis qd̓ pͥus indemanabat. Sꝫ qͥs poterit tā efferos motꝰ frāgere: qͥs pruritū vlceris ferre queat? Cōfidite qꝛ ⁊ in hͨ gr̄a ſubuenit: ⁊ vt ſecuri ſitis ſacramēti dn̄ici corꝑis ⁊ ſanguīs p̄cioſi inueſtiturā habetis. Duo enī illud ſacr̄m oꝑat̉in nob̓: vt videlicet ⁊ ſenſum muniat ī minimis ⁊ in gͣuioribꝰ pctīs tollat oīno ꝯſenſumSi qͥs vr̄m nō tam ſępe mō: nō tam acerboſſentit iracūdie motꝰ: inuidie: luxurie: aut ceteroꝝ hmōi: gr̄as agat corꝑi ⁊ ſanguini dn̄iqm̄ virtꝰ ſacri oꝑat̉ in eo: ⁊ gaudeat ꝙ peſſimū vlcus accedat ad ſanitate. Sꝫ tn̄ qͥd agimus ꝙ in hͦ corꝑe pctī ⁊ in hͦ tꝑe malo nonpoſſumꝰ eſſe ſine pctō? Nunqͥd deſꝑabimꝰ:Abſit. Si dixerimꝰ ait btūs iohānes: qꝛ pec 1.catū nō habemꝰ noſipſos ſeducimꝰ: ⁊ veritas in nob̓ nō eſt. Si aūt ꝯfitemur pctā nr̄afidelis deꝰ ē qui remittit nob̓ pctā: ⁊ emundet nos ab oī iniqͥtate. Nā vt de remiſſioneqͦtidianoꝝ mīme dubitemꝰ: habemꝰ eiꝰ ſacramētū pedū ablutionē. Queris forte vnde ſciā ꝙ ſacr̄m ſit huiꝰ remiſſiōis: maxīe cūipſe dn̄s ꝓmiſerit petro dicēſ: Qd̓ ego facio Iotu neſcis mō: ſcies aūt poſtea: nihil aūt d̓ ſacramēto locutꝰ ē: ſꝫ tm̄ exēplū inqͥt dedi vobis: vt ⁊ vos ita faciatis. Verum multa illehabebat dice̓: ſꝫ tūc portare n̄ poterāt. Iōqꝫnec ex toto voluit eos anxios ⁊ ſuſpectos relinq̄re: nec dice̓ qd̓ tūc nō caꝑent. Vis auteꝫnoſſe qꝛ ꝓ ſacr̄o illud ē nō ꝓ ſolo exēplo factū. Illud attēde qd̓ petro dictū eſt: Si nonlauero te: nō habeb̓ ꝑtē mecū. Aliqͥd igit̉ latet qd̓ neceſſariū eſt ad ſalutē: qn̄ ſine eo necipſe pętrꝰ ꝑtē hr̄ęt in regͦ chriſti ⁊ dei. Uide

Io .13.

1. Io. I.