Beati BernardiSe. LIIII
ſi tibi nec honeſte conuerſationis decor necbone opinionis flagrantia: nec intentio deſit future retributiōis. Fructꝰ em̄ ſpūs ē vita eterna. Ne timeas maria īueniſti em̄ gratiā apud dn̄m. Quantā gr̄am? Gr̄am plenāgr̄am ſingularē. Singularē an generalem:vtrāqꝫ ſine dubio. ꝙ plenā qꝛ et eo ſingularē qͦ generalē: ip̄a em̄ generalē ſingular iteraccepiſti. Eo inqͣꝫ ſingularē qͦ generalē: naꝫſola ꝑ omnibꝰ gram inueniſti. Singularemꝙ fola hanc inueneris plenitudinē. Generalem: ꝙ de ip̄a plenitudinē accipiāt vniuerſis Bn̄dicta tu m mulieribꝰ: et benedictus fructus vētris tui. Singularit̓ quidē fructꝰ vētris tui eſt ſed ad oīm quidē mentes te mediante ꝑuenit Sic nimiꝝ ſic olī ros totꝰ in vellere: totꝰ in area: ſꝫ ī nulla ꝑte aree totꝰ ſicutin vellere fuit. In te ſola rex ille diues et p̄diues exinanitꝰ ⁊ humiliatꝰ: īmenſus abbreuiatꝰ et ab angelis minoratꝰ eſt: verꝰ deniqꝫdeus et dei filiꝰ incarnatus. Sꝫ quo fructuNempe vt omnes eiꝰ paupertate locupletemur: eiꝰ humilitate ſubleuemur: eiꝰ minoratione magnificemur: eius incarnatiōe adherentes deo: incipiamus vnus eſſe ſpūs cuꝫeo. Sed quid dicimꝰ fratres? Cui nā potiſſimū vaſi gratia infundet̉? Sed vt ſupra meminimꝰ capax qͥdeꝫ eſt miſericordie fiduciapatientia vero iuſticie: quale nā poterimusidoneū gratie receptaculū exhibere? Balſamū eſt puriſſimū et ſolidiſſimū vas requiritEt quid tam purū: quidue taꝫ ſolidū: qͣꝫ humilitas cordis? Merito ꝓinde humilibusdat gratiā: merito reſpexit deus humilitatēancille ſue. Quo nam merito queris? Eovtiqꝫ: quo animū humilē meritū non occuparet humanū: quo minꝰ libere influeret diuine gratie plenitudo. Sed ad hanc nobishumilitatē quibuſdam erit gradibus aſcendendū: Primo em̄ cor hoīs quē adhuc peccare delectat: nec miſerā ꝯſuetudinem ꝓpoſito meliore mutauit: ne ſit gratie capax proprijs vitijs p̄pedit̉. Secūdo quoqꝫ vbi corrigere mores ⁊ priores neqͥtias de cetero nōiterare ꝓponit ip̄a tn̄ peccata p̄terita licꝫ iāamputata qͦdāmō videant̉: dū in eo manētgr̄am nō admittunt. Manēt autē donec cōfeſſione lauent̉: donec ſuccedentibꝰ dignisfructibꝰ penitētie de medio fiant. Sed ve tibi: ſi forte vitijs et pctīs ꝑnicioſior ſucceſſerit ingratitudo. Quid em̄ tā: euidenter gratie aduerſat̉: Tepeſcimus ꝓceſſu temporisa feruore cōuerſationis nr̄e paulatī refrigeſcit caritas: abūdat iniqͥtas: vt cōſumemurcarne qͥ ſpiritu ceperamꝰ. Inde em̄ eſt vt mi
nus ea ſciamꝰ q̄ a deo donata ſunt nobis: indeuoti pariter ⁊ ingrati: Timorē dn̄i relinqͥmus religioſaꝫ omittimꝰ ſolitudiuē: verboſicurioſi: infacēti etiā detractores ⁊ murmuratores: vacātes nugis: fugitantes laboresdiſcipline quotiēs ſine nota id licꝫ: quaſi vero cōfeſtim ſit etiā ſine noxa. Quid ergo tantis repulſam obſtaculis: gr̄am nobis deeſſemiramur? Iā ꝟo ſi quis iuxta apl̓m vt ver Cobum xp̄i: verbū gr̄e in eo habitet gratus eſtſi qͥs douotꝰ: ſi quis ſollicitꝰ: ſi quis ſpū feruens: caueat ſibi ne ſuis fidat meritis: ne ſuis oꝑbꝰ īnitat̉: alioqͥn nec huiuſcemodi quidem animū intrat gr̄a. Nimiꝝ plenꝰ ē: nec īeo iā inuenit gr̄a locū ſibi: Cōſideret is phariſeū illū orantē. Non erat raptor: non iniu Luſtus: nō adulter: An ſine fructibꝰ penitentieerat? Ieiunabat bis in ſabbato: decīas dabat omniū que poſſidebat. Sed ingratū forſitā ſuſpicamī. Audite qͥd dicat. Deus gratias ago tibi. Sed nō erat vacuꝰ: nō erat exinanitꝰ: nō erat humilis ſꝫ ęlatꝰ. Non em̄ qͥdſibi deeſſet ſcire ſtuduit ſꝫ exaggerauit meritū ſuū: nec erat ſolida plenitudo ſed tumor.Uacuus ꝓinde redijt: qꝛ plenitudinē ſimulauit. Nam publicanꝰ ille qui exianire ſeipſum: qui vacuū vas exhibere curauit: gratiam retulit ampliorē. Nos ergo frēs ſi gratiā cupimꝰ īuenire: ſic decetero abſtineamꝰa vitijs: vt de p̄teritis qͦꝫ pctīs digne peniteamus. Nihilominꝰ qͦꝫ ſolliciti ſimꝰ ⁊ deuotos nos deo ⁊ vere hūiles exhibere: hmōinēpe aīas gͣtant̓ reſpicit pio illo reſpectu dequo ſapiēs ait. Qm̄ gr̄a ⁊ miſcd̓is dei ē ī ſanctos eiꝰ: ⁊ reſpectꝰ in electos illiꝰ. Et forte ꝓpterea quat̓ reuocat aīam quā reſpicit dicēſReuertere reuertere ſunamitis: reu̓tere reuertere: vt intueamur te: qͦ vicꝫ nec ī peccādi ꝯſuetudīe nec in ꝯſcīa pctōꝝ: ſꝫ nec in tepore ⁊ torpore ingratitudinis: aut in elationis cecitate ꝑſiſtat. A quo nos qͣtriꝑtito ꝑiculo reuocare ⁊ eriꝑe dignet̉: qͥ factꝰ eſt nobis a deo ſapīa ⁊ iuſticia ⁊ ſanctificatio ⁊ redēptio ieſus xp̄s dn̄s nr̄: qͥ cū pr̄e ⁊ ſpūſctōviuit ⁊ regnat deꝰ ꝑ infinita ſe. ſecl̓oꝝ amē.Dn̄ica in ramis palmarū. Ser. I.On ſine cauſaſpm̄ ſponſi ꝑiter et dei ſui habēseccl̓ia: ꝓceſſionē hodie noua quadā ⁊ mira cōiūctiōe addidit paſſioni. Na ꝓceſſio plauſum habet: paſſio plāctū. Qm̄ gͦſapiētibꝰ ⁊ inſipientibꝰ debitores ſumꝰ: videamꝰ qͥd vtriſqꝫ ꝯferat hec coniunctio. Etpͥus qͥdē qͥd ſecularibꝰ indicet: qm̄ non pͥus
Textus
Textus
Luc̄. 18.
Roma. 1
v 3
Sap̄. 4
gr. 6