Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In annunciatione Marie Ser. LII

dn̄i ſpūs ſapiētie ⁊ intellectus: ſpūs ꝯſilij etfortitudinis: ſpūs ſciētie ⁊ pietatis: et replebit eū ſpūs timoris dn̄i. Illud ſane diligenter attēde ꝙ florē hunc de radice. nō de virga dixerit aſcenſuꝝ. Quia etem̄ ſi noua xp̄icaro in ꝟgine creata eēt ex nihilo qd̓ eſtimauerunt nōnulli: non de radice flos: ſed fortede virga dici poterat aſcendiſſe. Nūc auteꝫqꝛ ꝓdijt ex radice: ſine dubio ab origine cōmunē ꝓbat̉ habuiſſe materiā. Nam ꝙ ſuꝑeū ſpūs requieuit: nihil in eo ꝯtradictionisfuiſſe declarat. In nobis em̄ qꝛ non oīno ſuperior ē ſpūs nō requieſcit: carne nimiꝝ aduerſus ſpūm ⁊ ſpū aduerſus carnē concupſcēte: a qͦ ꝯflictu nos liberet in quo nihil ſil̓efuit nouꝰ hō et verꝰ hō: qͥ veram carnis nr̄eſuſcepit originē: ſed fermentū vetꝰ ꝯcupiſcētie nō ſuſcepit.Sermo beati bernardi abbatisde annūciatione dn̄ica cū in ſabbato ante lętare occurriſſet.Uā diues es īmīa: qͣꝫ magnificꝰ in iuſticia: ī gr̄qͣꝫ munificꝰ dn̄e deꝰ nr̄. Nō eſt qͥſil̓is ſit tibi: mūerator copioſiſſime: remunerator eqͥſſime: pijſſime liberator. Gratis reſpicis hūiles: iuſte iudicas īnocētes: miſericordit̓ ſaluas et pctōres. Hec ſunt dileciſſimi q̄ nob̓ in menſa diuitis huiꝰ pr̄iſſamiliasſctāꝝ teſtimonijs ſcpͥturaꝝ: hodie qͥdē ſi diligent̓ adu̓timꝰ ſolito copioſiꝰ apponūt̉. Nmiꝝ hāc nob̓ copiā p̄ſtant q̄ ꝑit̓ ꝯuener̄t ſacrū vicꝫ tp̄us qͣd rageſime: ⁊ ſacͣtiſſima diesannūciatiōis dn̄ice. Hodie em̄ in auribꝰ noſtris dep̄henſā ī adulterio ml̓ierē: indulgentia redemptoris abſoluit: hodie innoxiū ſuſanne ſanguinē liberauit: hodie qͦꝫ btām viginē ſingulari munere gͣuitate bn̄dictionisimpleuit. Magnū ꝯuiuiū: vbi ꝑit̓ nob̓ miſericordia iuſticia et gr̄a apponunt̉. Nūqͥdnon mīa eſca hoīm: ſalutaris oīno ⁊ efficaxad medelā? Nunqͥd nō etiā iuſticia pāis cordis? Et qͥdē optime ꝯfirmās illd̓. vtpote ci5. bus ſolidꝰ ad nutrimentū. Deniqꝫ: Btī quieſuriūt illū. qm̄ ip̄i ſatura bunt̉. Nunquidnō cibꝰ aīe gr̄a dei ſui? Dulciſſimus ſane: ⁊oēm hn̄s in ſe ſuauitatē: ⁊ delectamentū ſaporis. Imo ꝟo hec ſibi oīa ꝑit̓ vendicans.nō mō delectat: ſed et reficit ⁊ medet̉. Accedamꝰ ad menſā hāc fratres mei: ⁊ ex ſingulis dapibꝰ vel modicū aliqͥd deguſtemꝰ Inlege moyſes mādauit hmōi lapidare aiuntde peccatrice pctōres: de adultera phariſei

Sꝫ ad duriciā lapidei cordis nr̄i ille locutꝰeſt. Ieſus aūt inclinauit ſe. Dn̄e inclina celos tuos et deſcēde. Inclinās ſe ad mīaꝫ flexus: neqꝫ em̄ iudaici cordis erat: digito ſcribe bat: nō iā in lapide ſꝫ in terra. Neqꝫ hͦ tm̄ſemel: ſꝫ h̓ qͦꝫ duplex ſcpͥtura: ſicut apd̓ moyſen tabule due. Et forte ꝟitatē et gr̄am ſcribens ⁊ iteꝝ ſcribēs terre imp̄ſſiſſe videtur:ẜm ꝙ iohānes apl̓s ait. Lex ꝑ moyſen da­ 7ta ē: gr̄a ⁊ ꝟitas ꝑ ieſum xp̄m facta ē. Conſidera deniqꝫ an videri poſſit de tabula ꝟitatis legiſſe. vn̄ refellerēt phariſeos: Qui ſinepctō eſt vr̄m: pͥmus ī eā lapidē mittat: Verbum qͥdē abbreuiatū ſꝫ viuū ⁊ efficax: ⁊ ancipiti gladio penetrabiliꝰ. Quā grauiter enīad verbū hͦ ſaxea corda tranſfoſſa: qͣꝫ vehement̓ hoc vno lapide ꝯtrite ſunt lapidee frōtes: rubor ip̄e ꝯfuſiōis et clādeſtinꝰ ꝓbauitabſceſſus. Meruit qͥdē adultera lapidari:ſꝫ is punire geſtiat: qͥ dignꝰ nō eſt etiā ip̄e puniri. Is p̄ſumat a peccatrice exigere vltiōꝫqui eandē exciꝑe nō meret̉. Alioqͥn ip̄e ſibivicinior a ſe incipiat: in ſe pͥus ſnīaꝫ ferat: exerceatqꝫ vindictā Hec ꝟitas. Ceteꝝ adhucminus ē. Et ſi accuſatores refellit hec ꝟitasſed reā necduꝫ abſoluit: ſcribat iteꝝ: ſcribatgr̄am: legat ⁊ audiamꝰ: Nemo te cōdemnauit mulier? Nemo dn̄e. Nec ego te cōdēna/­ 7bo: vade et ampliꝰ noli peccare. O vox miſericordie: o auditꝰ leticie ſalutaris. Auditā pͦfac mihi mane mīaꝫ tuā: qꝛ in te ſperaui dn̄eSola nimiꝝ ſpes apud te miſerationis obtinet locum: nec oleū mifericordie niſi in vaſe fiducie ponis. Sed eſt infidelis fiducia.ſolius vtiqꝫ maledictionis capax: cū videlꝫin ſpe peccamus. Quāqͣꝫ nec fiducia illa dicenda ſit: ſꝫ inſenſibilitas quedā et diſſimulatio pernitioſa. Que em̄ fiducia ei qͥ periculū non attendit. Aut quod ibi timoris remediū: vbi nec timor ſentit̉ nec materia ipſa timoris? Fiducia ſolaciuꝫ eſt nec eget ſolatioqͥ letat̉ cū malefecerit: ⁊ in peſſimis rebꝰ magis exultat. Rogemus itaqꝫ frēs reſpōderinob̓ qͣꝫtas habeamꝰ iniqͥtates ⁊ pctā: ſcelera nr̄a ⁊ delicta nob̓ deſideremꝰ on̄di Scrutemur vias nr̄as ⁊ ſtudia nr̄a: ꝑicl̓aqꝫ vniu̓ſa vigili intentiōe penſemꝰ. Dicat qͥſqꝫ ī pauore ſuo: vadā ad portas īferi: vt iā nō niſi īſola dei mīa reſpiremꝰ. Hec ꝟa hoīs fiduciaa ſe deficiētis ⁊ īnitentis dn̄o ſuo. Hec inqͣꝫꝟa fiducia cui mīa non denegat̉ ꝓph̓a atteſtāte. qm̄ bn̄placitū ē dn̄o ſuꝑ timētes eū: ⁊in eis qͥ ſperāt ſuꝑ mīa eius. Nec ꝑua vtiqꝫſuppetit nob̓. In nob̓ qͥdē timoris in ip̄o ātcauſa fiducie. Suauis ⁊ mitis eſt ⁊ copioſe

Mat.

Tertus

Textas

I i.

ps. 142.