Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In annunciatione MarieSer. II.

impenetrabilis: verbū caro factū eſt et habitabit in nobis. Quis em̄ inueſtiget: qͥs attingat: qͥs app̄hendat? Puteus altꝰ eſt ⁊ in qͦhauriā non ē mihi. Verūtamē ſolet interdūſuꝑpoſita puteis humectare lintheamīa vapor exalās. Propterea ſane licet irrumpereverear ꝓpͥe ꝯſcius infirmitatis frequentertamē velut ſuꝑ os huius putei expando acte dn̄e manꝰ meas: ꝓ eo ꝙ aīa mea ſicut terra ſine aqua tibi. Et nūc ſi quid ē qd̓ deſcendente deorſum nebula tenuis ebiberit cogitatio: vobis fratres modicū illud ſine īuidiacōmunicare curabo: velut expreſſo lintheamine vel exigua refundēs celeſtis ſtilicidiaroris. Quero igit̉ qua rōne filius magis incarnatꝰ ſit qͣꝫ pater. aut ſpūſſanctꝰ: cū totiustrinitatis nō mō equalis ſit gloria ẜꝫ vna eadēqꝫ ſubſtantia. Sed qͥs cognouit ſenſū demini: aut qͥs ꝯſiliariꝰ eius fuit. Altiſſimū eſtmiſteriū: nec nos oꝑtet temere ſuꝑ huiuſcemodi p̄cipitare ſnīaꝫ. Uidet̉ tn̄ nec pr̄is necſpūs incarnatōem in pl̓alitate filioꝝ effugiſſe ꝯfuſionē: dū alius dei: aliꝰ filiꝰ hoīs diceret̉. Uidet̉ ⁊ illud maxime ꝯgruū vt is ſpecialiter filius fieret qͥ filiꝰ erat: ne qͥd eēt ambiguitatis in noīe. Deniqꝫ ip̄a eſt ꝟginis noſtre gl̓ia ſingularis ⁊ excellēs p̄rogatiua marie: ꝙ filiū vnū eūdēqꝫ cū deo pr̄e meruit habere cōmunē: quē ſane perijſſe ꝯſtat ſi nō filius incarnaretur. Sꝫ nec nob̓ alia dari poſſitoccaſio ſil̓is ſperande ſalutis ⁊ hereditatis.Factus qͥdem pͥmogenitus in multis fratribus qͥ vnigenitus erat aſciſcet eos ſine dubio in hereditatē: quos vocauit in adoptionem. Si em̄ fratres ⁊ coheredes. Hic ergoxp̄s ieſus mediator fidelis. ſicut in perſonavna: dei hominiſqꝫ ſb̓am copulauit ineffabili ſacramento: ſic ⁊ in ip̄a recōciliatiōe conſilio vſus altiſſimo. mediā nō deſeruit equitate: vtriſqꝫ tribuēs qd̓ oꝑtebat: honore dehomini miſerarōem. Hec em̄ optima int̓ offenſum dn̄m ⁊ reum ſeruū forma cōpoſitōisvt nec honorādi dn̄i zelo ſeruus opprimat̉auſteriori ſnīa: nec rurſum dū huic īmoderatius ꝯdeſcendit̉. ille debito fraudet̉ honore. Audi igit̉ ⁊ diligēter obſerua angelicamin huiꝰ mediatoris ortu diſtrubutōem. Gloria inqͥunt in altiſſimis deo: ⁊ ī terra pax hominibus bone voluntatis. Huiꝰ deniqꝫ gr̄aobſeruationis fideli recōciliatori xp̄o nec timoris ſpūs defuit quo patri ſemꝑ reuerēti.am exhiberet. ſemꝑ ei deferret. ſemꝑ gloriaꝫeiꝰ q̄reret: nec ſꝑūs pietatis: qͦ miſericordit̓cōpateret̉ homībus. Un̄ ⁊ neceſſariū habuit ſpm̄ qͦꝫ ſcientie: ꝑ quē timoris pairt̓ ⁊ pie-

tatis diſtributio fieret in cōfuſa. Et nota ꝙin pͥmo illo parentū nr̄oꝝ pctō tres quidemauctores extiterūt: ſed manifeſte defuerunttria tribꝰ. Dico em̄ euā diabolū ⁊ adam Nōhabuit eua ſcīam: q̄ vt ait apl̓s. ſeducta eſt īˡp̄uaricationē. Verū hec qͥdeꝫ ſerpenti nō defuit. qui callidior deſcribit̉ ceteris aīantibꝰſed pietatē malignꝰ nō habuit: qui ab initiofactus eſt homicida. Adā ꝟo pius forte videt̉ mulierē nō ꝯtriſtando: ſꝫ timorē dn̄i dereliquit: voci illius magis obediēs qͣꝫ diuīeUtinā magis timor dn̄ i p̄ualuiſſet ī eo ſicutde xp̄o ſignāter legit̉: Quia repleuit euꝫ nōpietatis ſpūs ſed timoris. In omnibꝰ em̄ ⁊ꝑ oīa pietati ꝓxīoꝝ timor dn̄i p̄ferēdus eſt:et ſolus ip̄e eſt qui totum ſibi hoīem debeatvēdicare. In his igitur tribꝰ timore: pietateet ſciētia: mediator noſter recōciliauit homines: Nā in cōſilio ⁊ fortitudine de manu aduerſarij liberauit. Cōſilio ſiqͥdē pͥſtino iurepͥuauit hoſtem. data ptāte vt manus iniceret īnocēti. fortitudine p̄ualuit: ne violenterpoſſet retineri redemptor: dū victor ab inferis redijt. ⁊ vita omniū cū eo ſurrexit. Exinde cibat nos pane vite ⁊ intellectꝰ: ⁊ potataqua ſapiētie ſalutaris. Eſt em̄ intellectꝰ rerum ſpūaliū ⁊ inuiſibiliū verus aīe panis cōfirmans cor nr̄m: ⁊ ad omne opꝰ bonū roborans in omni exercitatiōe ſpūali. Carnalisaūt hō qͥ nō percipit ea que ſunt ſpūs dei ſꝫſtulticia ei vident̉. gemat ⁊ lugeat dicens.Aruit cor meū: qꝛ oblitus ſum comedere pa pnem meum. Ecce em̄ mera ⁊ ꝑfecta ꝟitas.eſt. nō ꝓdeſſe homini. ſi vniuerſū mundumlucretur: aīe aūt ſue detrimentū faciat. Sedqn̄ id caꝑe poſſit auarꝰ? Sine cauſa laboratqͥſqͥs ei id ꝑſuadere conat̉. Vt qͥd hoc? Nēpe qꝛ ſtulticia illi videt̉. Quid veriꝰ: qͣꝫ iugūxp̄i eſſe ſuaue? Appone homī ſeculari et vide ſi nō magis lapidē qͣꝫ panē reputabit: etcerte hmōi intelligētia ꝟitatis interne viuitaīa: ⁊ hic ē ſpūalis cibꝰ. Nō em̄ in ſolo pane Dviuit homo: ſꝫ in omī ꝟbo qd̓ ꝓcedit de oredei. Uerūtamē donec ſapit tibi veritas: nōſine difficultate ad interiora traijcit̉ Ubi vero ceperis in ea oblectari. iā non cibꝰ ſꝫ potꝰeſt et ſine difficultate intrat in animam: quovidelicet ſpiritualis cibus intelligentie potu ſapiētie digerat̉ ne ip̄iꝰ interioris homīsartubꝰ .i. affectibꝰ ſiccitate laborantibꝰ. onri. magis ſit qͣꝫ vtilitati. Ex omībꝰ gͦ que ſaluandis ppl̓is fuerāt neceſſari a nihil penituſdefuit ſaluatori. Ip̄e ē em̄ de qͦ p̄cinit eſaias 5Egrediet̉ virga de radice ieſſe: ⁊ flos de radice eius aſcendet et reqͥeſcet ſuꝑ eū ſpiritus

Luc̄ .2.

Leut̓. 4.

rg. 101.

1. Thi. .2.

Eſa .11.

Eſa. 1.