Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Be9F BernardeDEr. A I

alI Oe.V.Sermo de oratione dominica.Iat voluntastua ſicut in celo ⁊ in terra. Voluntas dn̄i fratres que prius angeloscreauit faciens eoſdē: poſtmodū in eis factabeauit. Sicut em̄ verbū qd̓ erat in pͥncipio:carnē ſuſcipiēs: dicit̉ ⁊ vere dicit̉ factū caroſic volūtas illa eterna in angelo facta eſt: cūangelicam om̄ino in ſe abſorbuit volūtateꝫ.Quid ni dicat̉ facta in āgelo: cū angelica facta eſt. Hec em̄ ſūma illiꝰ felicitatis eſt: h̓ voluptas celeſtis torrēs ꝙ diuina volūtas ip̄afacta eſt etiā angelorū: vt quēadmodū placet deo vniu̓ſitas āminſtrationis huiꝰ: ſic ⁊ip̄i in oībus delectent̉. hoc igit̉ oramꝰ vt ſicut in celeſtibꝰ facta eſt creaturis: fiat etiā interręnis: vt ſicut angelus ſic ⁊ homo adherens vnꝰ cū eo ſpūs ſit. Sed heu me qͦt obſtacula ſeꝑant: qͦt ꝓhibet impedimēta. Obijcit ſeſe malicia mediam: obijcit infirmitas:obijcit concupiſcētia ⁊ ignorātia nr̄a. Ineſtem̄ nobis a natura: magis aūt ab extermīatione nature affectio q̄dā peſſima ⁊ libidonocendi vt inextinguibilis inueniat̉ in miſerisaīabꝰ nr̄is malicie delectatio. Quid ꝟo longius a volūtate diuina? Plane chaos magnū int̓ nos ⁊ illā firmatū ē in hac ꝑte: cū ſꝑeū delectet p̄ſtare bn̄ficia ⁊ ingratis: nobisꝯtraria ſuggerat affectio crudeliſſima vl̓ innoxijs velle nocere. Hinc oīs radix amaritudīs germinat: hinc īuidie: hinc detractiones: hinc diſſentiōes pullulāt: hinc ſilueſcūtinimicitie. Ad hec qͥdē germina virulēta p̄ſcidi ſemꝑ neceſſe ē falſe iuſticie: qͣ videlicetextorquemꝰ a nobis: ne cui faciamꝰ qd̓ nolūmus nobis fieri: ſed q̄ volumus vt faciāt nobis hoīes ⁊ nos eis eadē faciamꝰ. Eradicari tn̄ autē extirpari a cordibꝰ noſtris om̄inonō poterit malicia: donec in mūdo fuerimqui poſitꝰ eſt in maligno. Conterit̉ quidemſerpētis caput: ſed exꝑiri eſt frequēter calcaneo inſidiātē. Secūdo loco ip̄a qͣꝫ corruptibilis huiꝰ infirmitate corꝑis p̄pedimur: nevoluntas nr̄a diuine valeat coherere. Nobis qͥdē qd̓ moleſtū ſentimꝰ nō pōt non diſplicere: ⁊ frequent̓ in his volūtas nr̄a diuina diſſidet volūtate: cui ne penitꝰ aduerſet̉fortitudo eſt nobis neceſſaria: q̄ ſcd̓a ſpēs eſtꝟtutis. Nec ſola impedit afflictio corꝑis: īpedit ⁊ ꝯcupiſcētia: qͣ multiplicibꝰ ⁊ inexplebilibꝰ diſtrahimur deſiderijs. Quādo autēpoterit an fructuoſa ⁊ angulis plena voluntas ei vniri: q̄ rectiſſima ē: ⁊ oīmodis īdiſtorta: Heu mihi dn̄e deꝰ: qꝛ vndiqꝫ mihi bella:

vndiqꝫ ꝑicula: vndiqꝫ īpedim̄ta. Quocūqꝫme vertaꝫ nulla ſecuritas: ⁊ que mulcet et q̄moleſtāt timeo: ⁊ eſuries ⁊ refectio: ⁊ ſomnꝰ⁊ vigilie: ⁊ labor ⁊ reqͥes militāt contra me.Diuitias ⁊ pauꝑtates ne dederis mihi oratᵇªſapiēs: nimiꝝ qꝛ vtrobiqꝫ laqueꝰ: vtrobiqꝫpericulū. Qd̓ ſi reprimit tēperātia concupiſcētiā: hoc qui ppe in hmōi remediū eſt: eritqͥdem ⁊ vnio iam nōnulla: ſed plena nō eritHinc ⁊ apl̓us de ſe fatet̉. Ego ipſe ait mente ꝑconſentio legi dei: carne autem lege peccati.Ex parte ergo coheret: et ex parte diſſidet:donec veniat quod perfectuꝫ eſt: ⁊ quod exparte eſt euacuetur. Quarta eſt ignorātia:quā ⁊ ip̄am nobis plurimū obeſſe non ignoratis. Quo em̄ pacto volūtatē p̄uiā ſequarvbi ignoro eā? Cognoſco aūt tātū ex parte:⁊ necdū ſicut cognitꝰ ſum. Propterea inquirenda ſunt nobis cum omni deſiderio incretmenta prudentie: vt magis ac magis notaꝫfaciat nobis deus volūtatē ſuā: vt ſciamusqͥd acceptū ſit ei omni tꝑe. Sic ꝟtutū cōſūmatio vnionē illā tam felicē tam deſiderabilem ꝯſummabit: vt ſit nobis cū deo vna voluntas: ⁊ q̄cunqꝫ ei placent: placeāt ſimul ⁊nobis: atqꝫ hoc nobis erit vt de angelis ſuipradictū eſt om̄ino ꝑfecta iocunditas. Oramus aūt vt adueniat regnū dn̄i: qͦ videlicetnobis plena ſit d̓ regni ptāte ſecuritas. Qd̓aūt petimꝰ vt ſctīficet̉ nomē eiꝰ: oīo ſuꝑ noſī eiꝰ noticiā ꝑge̓ ꝯcupiſcimꝰ. Ubi nimiꝝ nob̓in nobis ⁊ felix ſecuritas ⁊ ſecura felicitas: īeū qͥ ſuꝑ nos ē tota iā ſpūs vehemētia rapiemur. Sanctificet̉ nomē tuū. Nomē eiꝰ gloria eius. Et illa qn̄ nō ſctā: Fieri tn̄ dicit̉ ſancta gloria eiꝰ cū in ſanctitate glorificat̉ a nobis: ſicut ⁊ voluntatē eius que eterna eſt innobis fieri poſtulamus. hoc ergo pͥmū fieripetimꝰ qd̓ maximū eſt: vt nobis glorie illiuſinnoteſcat ſctītas illibata. Exinde quod adnos ſpectat optamꝰ ⁊ regni ptātē ꝓpter ſecuritatē: volūtatis eiꝰ in nobis ꝑfectionemꝓpter locunditatem. Sed quia necdum illaperfectione gaudentes: non ſine magno labore diuine poſſumus obtēperare voluntati: opus eſt pane qͦtidiano. Sepius qͦꝫ oberrantes ab ea: et delinquētes hoc eſt derelinquentes eam: neceſſario pro indulgētia ſuꝑplicamꝰ dicētes: Dimitte nobis debita nr̄a⁊cͣ. At ne forte in eadē recidamus poſt acceptam veniā pctōrū: orandus a nobis idemipſe eſt: nec inducat nos in tēptationē: ſꝫ magis educat nos et liberet a malo.Sermo ſextus vnde ſupra.

Mat. .6.

Aoh̓. i.

Roma .7.

prouer. x