De Quadrageſima
ramus. Propterea rogo vos fratres vt ſemper ad manū habeatis tutiſſimuꝫ orationisrefugiū: de qua etiā memini me paulo ante īfine ſermonis eſſe locutū. Uerūtn̄ quoti ensde oratiōe loquor verba quedam humanecogitationis audire mihi videor in corde veſtro: q̄ ⁊ ab alijs frequenter audiui: et nunqͣꝫexꝑtus ſum in corde męo. Quid em̄ eſt qd̓ licet nonnunqͣꝫ ab oratione ceſſemꝰ: vix vnqͣꝫexꝑire videat̉ aliqͥs noſtrū quis ſit oratiōisſue fructus? Sicut ad orationeꝫ accedimusſic redire videmur: nemo nobis reſpondetverbū: nemo quicqͣꝫ donat: ſed laboraſſe videmus incaſſum. Sed quid in euangelio dicit dn̄s? Nolite ait iudicare ſcd̓m faciem ſediuſtū iudiciū iudicate. Quod eſt aūt iuſtumiudicū: niſi iudiciū fidei: qm̄ Iuſtus ex fideviuit. Ergo iudiciū fidei ſeq̄re: ⁊ non experimentū tuū: qm̄ fides qͥdem verax: ſꝫ exꝑimētum fallax. Que eſt ergo ꝟitas fidei: niſi qd̓ꝓmittit ip̄e filiꝰ dei? Quicqͥd orātes petitiscredite ꝙ accipietis: ⁊ fiet vobis. Nemo veſtrū fratres paruipēdat̉ orationē ſuā. Dicoem̄ vobis: qꝛ ip̄e ad quē oramꝰ nō paruipēdet eā. Priuſqͣꝫ ingreſſa ſit ab ore noſtro ip̄eſcribi iubet eaꝫ in libro ſuo. Et vnū indubitant̓ ē duobꝰ ſperare poſſumꝰ: quoniaꝫ autdabit qd̓ petimꝰ: aut qd̓ nobis nouerit eſſevtiliꝰ. Nos em̄ qͥd oremꝰ ſicut oportet neſcimus: ſed miſeret̉ ille ſuper ignorātiā noſtrā⁊ orationē benigne ſuſcipiēs: qd̓ nobis autom̄ino nō eſt vtile: aut nō tā cito dari neceſſe eſt minime tribuit: oratio tamē infructuoſa nō erit. Ita ſane ſi fecerimꝰ qd̓ monemurin pſalmo: id eſt ſi delectemur in dn̄o. Ait eī5. ſanctꝰ dauid: Delectare in dn̄o et dabit tibipetitiones cordis tui. Sed qͥd o ꝓpheta ꝙtam abſolute mones delectari ī domino: acſi ad manū nobis ſit hmōi delectatio? Delectationē cibi: ſomni: ⁊ quietis: ceterorū q̄ interra ſunt nouimꝰ: deꝰ aūt quā delectationēhabet vt in eo delectemur? Fratres mei: ſeculares hoc dicere poſſunt: vos nō poteſtisQuis em̄ veſtrū eſt: qͥ non ſepe expertus ſitconſciētie bone delectationē: qͥ non guſtauerit ſaporeꝫ caſtitatis: hūilitatis: charitatis.Non eſt hec delectatio potꝰ neqꝫ cibi: aut ſimilis cuſlibet rei: delectatio tamē ē: ⁊ maiorc. omnibus illis: diuina em̄ eſt ⁊ non carnalisdelectatio: ⁊ cū in his delectamur: plane d̓lectamur in dn̄o. Sed cauſant̉ multi fortaſſeꝙ affectū hūc delectabilē ⁊ dulciorē ſuꝑ mel⁊ fauū rarius experiantur: nimirū qꝛ tēptationibꝰ interim exercent̉: multoqꝫ viriliusagunt: ſi virtutes ipſas non pro delectatio-
ne quam experiant̉: ſed pro virtutibꝰ ipſis⁊ pro ſolo beneplacito dei tota intentione: ⁊ſi non tota affectione ſectant̉. Nec dubiū qͥnoptime compleat qui huiuſmodi eſt ꝓphete āmonitioneꝫ qua dicit: delectare in domino: quoniā non de affectu loquit̉ ſed de exercitio. Affectus enim ille beatitudinis eſt:exercitium vero virtutis. Delectare inquitin domino: ad hoc tantū conare vt in domino delecteris: ⁊ dabit tibi petitiones cordistui. Sed conſidera ꝙ petitiōes cordis dixerit: qͣs approbat iudiciū ratiōis. Nec habesvnde cauſeris: ſed vnde magis tāto affectuin gratiarūactione verſeris: qn̄ qͥdem tantaſuꝑ te cura eſt de tuo: vt quotiēs ignoransq̄ris qd̓ tibi inutile eſt: nō te audiat ſuꝑ hocſed mutet illd̓ vtiliori dono. Sic et pater carnalis paruulo querēti panē: libēter porrigitquerenti cultellū: queꝫ non neceſſarium putat non conſentit: ſed magis panē ei quē dederat frangit vel aliquē miniſtroꝝ frangi p̄cipit vt nihil ille habeat periculi: nihil laboris. Porro petitōes cordis in tribꝰ credo cōſtare: nec video qͥd preter illa electus ſibi debeat poſtulare. Duo qͥdem huiꝰ tēporis: ideſt bona corꝑis ⁊ anime: tertiū vero beatitudo eterne vite. Nec mireris ꝙ bona corꝑisa deo dixerim eſſe q̄rēda: qͦnia eius ſunt. corporalia oīa: ſicut ⁊ ſpūalia omnia bona. Abeo ergo petēdū ⁊ ſperandū nobis eſt: vndepoſſumꝰ in eiꝰ ſeruitio ſuſtētari. Verū tn̄ proneceſſitatibꝰ aīe orandū nobis eſt ⁊ frequentius: id eſt pro obtinēda gratia dei animeqꝫvirtutibꝰ. Sic ⁊ pro vitā eterna tota pietate⁊ toto nobis orandū eſt deſiderio: vbi nimirum corꝑis ⁊ anime plena ⁊ ꝑfecta ſit beatitudo. In his ergo tribꝰ vt cordis petitionesſint: tria nobis ſunt obſeruāda. Nam ⁊ in pͥma quidē ſuperfluitas: ⁊ in ſecunda impuritas: ⁊ ęlatio interdū ſurripere ſolet in tertia.Nōnunqͣꝫ em̄ tꝑalia q̄ri ſolēt ad voluptatē:virtutes ad oſtentionē. Sed ⁊ ad vitā eternam fortaſſis aliqui non humilitate querūtſed tanqͣꝫ in fiduciā ſuorū meritoruꝫ. Nec hͦdico quin accepta gratia fiduciam donet orandi: ſed non oportet vt in ea ꝯſtituat qͥſqꝫfiduciam impetrandi: hoc ſolū conferūt hecp̄miſſa dona: vt ab ea miſcd̓ia q̄ tribuit hec:ſperent̉ etiam ampliora. Sit ergo oratio q̄ ꝓtēporalibꝰ ē circa ſolas neceſſitates reſtrictaſit oratio q̄ pro ꝟtutibꝰ eſt anime etiā ab omni īpuritatē libera ⁊ circa ſolū beneplacituꝫdei intenta: ſit ea q̄ ſit pro eterna vita in omni humilitate: preſumēs de ſola vt dignū eſtmiſeratione diuina.h 1
17
Pax. jx
Io.
Luc̄. 16.
ſs. 36