Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Ser. XLIIIcati Vernardi

eo ꝙ vnxerit eū: ⁊ nihilominꝰ tamē euangelizans pauperibus ait: Unge caput tuum:Complacet ſibi pater in filio: et dum vox ſonat in ethere: deſcēdet ſpiritus in columba.Putatis frēs qꝛ xp̄i baptiſmo criſma defuerit? Manet dn̄i ſp̄s ſuꝑ ip̄m ⁊ vnctū ab eoj. qͥs dubitet: Hic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰ: in qͦ mihibn̄ ꝯplacui. Hęc plane ſpūalis vngenti fragrātia ē. Vnxit pr̄ filiū p̄ ꝑticipibꝰ ſuis: in qͦp̄cet eris ſingl̓arit̓ cōplacet ſibi. Pr̄ em̄ diligit filiū affectu vtiqꝫ diuino ⁊ inexꝑto oī creature. Vnxit inqͣꝫ ꝑ ꝑticipibꝰ ſuis: accumulans ſuꝑ euꝫ vniu̓ſa criſmata benignitatis:māſuetudīs: ⁊ ſuauitatis: abūdātiꝰ eum replēs viſceribꝰ miſcd̓ie ⁊ miſeratiōis. Vnctūdeniqꝫ miſit ad nos: quē nobis exhibuit plenū gr̄e ⁊ miſeratiōis. Sic vnctū a pr̄e eſt caput nr̄m ⁊ nihilominꝰ vngi poſtulat ⁊ a nob̓. Cū ieiunaueris inqͥt: vnge caput tuum. Itane aquā petit a riuulo fons īdeficiēs? Petitſine dubio: aut certe repetit magis: ad fontēem̄ vn̄ exeūt flumīa reuertunt̉: vt iteꝝ fluātNō ꝟo vt minꝰ hn̄s qd̓ dederat xp̄s repetitſꝫ ne tibi pereat. qͥcqͥd ad eū referre voluerisSiqͥdē etiā flumīs aqͣ ſi ſtare ceꝑit ⁊ ip̄a putreſcet: ⁊ iundatiōe facta ſuꝑueniēs repelletur. Sic plane: ſic gr̄aꝝ ceſſat decurſus vbirecurſus nō fuerit: nec mō nihil auget̉. ingrato: ſꝫ ⁊ qd̓ acceꝑat ꝟtit̉ ei in ꝑnicieꝫ. Fidelisaūt in modico: cenſet̉ dignꝰ munere ampliori. Unge igit̉ caput tuū: refundēs in eū qͥ ſupra te ē: qͥcqͥd ī te ē deuotiōis: qͥcqͥd delectatiōis: qͥcqͥd affectiōis. Vnge igit̉ caput tuuꝫvt ſi qͣ in te ē gr̄a referat̉ ad ip̄m: nec tuā queres gl̓iaꝫ: ſꝫ ipſiꝰ. Ungit em̄ xp̄m: qͥ bonꝰ eiodor ē in oī loco. Memēto ſane adu̓ſus ip̄o3. critas hūc ꝓceſſiſſe ẜmonē: Nolite inqͥt fieri ſicut ypocrite triſtes. Non oīmodā nobistriſticiā int̓dicit: ſꝫ q̄ in facie eſt corā hoībusAlioqͥn cor ſapientis vbi triſticia: ⁊ paulūqͦꝫ diſipulos contriſtaſſe nō piget ꝓ eo ꝙ cōtriſtati ſūt ad ſalutē. Nō ē talis triſticia ypocritaꝝ: nō in corde ſꝫ ī facie ē. Ext̓mināt em̄facies ſuas. Nota ꝓinde ꝙ nō dixerit noliteeſſe ſicut ypocrite triſtes: ſꝫ nolite fieri: hͦ ē fingi. Sic qͥppe vulgo d̓r: Triſtē ſe facit aūt magnificat ſe ⁊ qͥ btīficat te ī errorē te adducit ⁊ſil̓ia q̄ ſil̓atiōis ſunt: nō ꝟitatis. Tu aūt cū ieiunaueris vnge caput tuū: ⁊ faciē tuā laua.Ext̓mināt illi faciem: tu aūt lauare luberis.Eſt aūt facies: q̄ in facie eſt ꝯu̓ſatio. Hanc fidelis xp̄i ſeruꝰ lauat: ne qd̓ offendiculū p̄beat intuēti: ypocrita magis ext̓mīat: dū ſingularia magis ⁊ īuſitata ſectat̉. Sed nec caputvngit cuiꝰ affectio elongat̉ a xp̄o ⁊ vanis fa

uoribꝰ delectat̉. Ungit potiꝰ ſemetp̄m vt ꝓprie fragrātiā opinionis reſꝑgat. Aut certeqꝛ manifeſtū ē nō eſſe caput ypocrite xp̄mnec ſuū tn̄ qͣlecūqꝫ caput vngere p̄t cuiꝰ mēsnō ꝓprio teſtimonioˡ ꝯſcīe: ſꝫ adulatiōibꝰ demulcet̉. Date nobis aiūt fatue ꝟgīes d̓ oleo ꝓpvr̄o. Cur hͦ? Quia in vaſis ſuis oleū nō hn̄tSꝫ nō eſt prudētiū huiuſcemodi oleū dare.Quod em̄ ſibi fieri nolūt: qn̄ ip̄i faciūt alijs.Audi ꝟo ꝓph̓aꝫ: cui incerta ⁊ occulta ſapīeſue reuelauat deꝰ. Oleū inqͥt pctōris n̄ īpin pͦsguet caput meū. Emūt oleū iſtd̓ ypocrite: ſicut ait dn̄s: Amē dico vob̓ r̄ceper̄t mercedē.ſuā. Ext̓mināt eī facies ſuas: vt apꝑeāt ieiunātes. Uides qͣꝫ breui ẜmōe ypocritas ⁊ ſingularitatis nota et arguit vanitatis? Uideetiā qͣꝫ paucis ⁊ corā deo ſuadeat bona: ⁊ coraꝫ hoībꝰ ꝓuidere. Vnge caput tuū: faciemtuā laua: hͦ ē ſic te irrepheſibilē foris exhibevt diuinā tibi recōciliare ſtudeas gr̄aꝫ: ⁊ an̄oculos hūanos nō ꝓpriā q̄ras gl̓iaꝫ ſꝫ auctoris. Pōt tn̄ ⁊ alio mō lota facies ꝯſcīa pura⁊ vnctū caput ītelligi mēs deuota. Qd̓ ſi idꝓbas: adu̓ſus duplex vitiū qd̓ maxīe ſolentappetere iyiunātes: hͨ duo ꝟba ablutiōis etvnctōis dicta vidēt̉. Aliꝰ em̄ ieiunat ſtudiovanitatis: ⁊ huic d̓r faciē tuā laua. Aliꝰ ieiunat cū īpatiētia ⁊ rācore: ⁊ huic opꝰ eſt vt caput vngat. Eſt aūt caput iſtud mēs interiorq̄ vngit̉ in ieiunio: cū ſpūalit̓ delectat̉ in eo.An ꝟo tibi nouū videt̉ vt dicamꝰ caput vngi ieiunio: Ego plꝰ dico: etiā īpinguat̉. Nūqꝫ ne legiſti qd̓ ſcpͥtū eſt: vt alat eos in fame? p̄Eſt gͦ ieiuniū corꝑis: capitis vnctio: ⁊ carnis inędia refectio cordis. Quid ni dixerimvnctionē: q̄ ⁊ medet̉ vulneribꝰ: ⁊ exaſꝑataſꝯſcīas lenit? Emat igit̉ ypocrita ieiunio ſuooleū pctōris: ego meū īterī nō vēdo ieiuniū⁊ ip̄m mihi oleū ē qͦ vngar. Unge inquit caput tuū: ne qͥd forte murmuris aut īpatiētieſb̓eat. Nō ſolū aūt ſꝫ ⁊ gl̓iare in tribulatiōe:ſic̄ ait apl̓s: Gl̓iare inqͣꝫ: ſꝫ abſqꝫ oī ſtudio vanitatis vt ſit ēt facies mūda ab oleo pctōrisSermo ſecundus vnde ſupra.IOnuertimi adme in toto corde vr̄o: ī ieiunio ⁊ fletu ⁊ plāctu: ⁊ ſcīdite corda vr̄a ⁊ n̄veſtimēta vr̄a: ait dn̄s oīpotens. Quid ſibivult dilectiſſimi ꝙ p̄cepit dn̄s vt ꝯu̓tamurad eū? Ubiqꝫ em̄ eſt ⁊ replet oīa: ⁊ nihilominus cōplectit̉ vniu̓ſa. Qua me vertā ꝯuertar ad te dn̄e deus meꝰ? Si aſcēdero in celūtu illices: ſi deſcēdero ī infernū ades. Quidiubes quo conuertar ad te: ſupra an infra

Met .6.

Mat. 6.

vnde. Z.

Mat .3.

Mat. 6.

Ioel. .i.

pͣs. ꝝ.

M .5.

Mat. 25.

pͣs. 150.