IDe QuadrageſimaDeI

gemitu vel raro querat admitti. Hinc nēpevim faciunt qui querūt animā meam: vt clamare neceſſe ſit. Infelix ego homo: quis meliberabit de corpore mortis huiꝰ? Unde priuſqͣꝫ comedam ſuſpiro. Quia regnum celo.rum vim patit̉: et violenti rapiūt illud. Nihilominus tamen et illic vnitas ⁊ hic tenenda diuiſio eſt: ſicut et adam ſoporatus eſt incōtemplatione: ⁊ animaliū nominū impoſitionē diſcreuit Sic nimirū ſic et abraam inſacrificio non quideꝫ volatilia ſed animalialegitur diuiſiſſe. Et martha erga multa turbatur: cum vnum ſit neceſſariū. Neceſſariūplane vnuꝫ et maxime neceſſariū: quoniā hͦpars optima que nō auferet̉. Ceſſauit diuiſio cum venerit plenitudo: ⁊ erit totius ſancte ciuitatis hieruſalē participatio inidip̄mInterim ſpiritus ſapientie non modo vnicſed et multiplex eſt: interiora quidē in vnitate ſolidans: ſed ſub iudicio exteriora diſtinguens. Utrūqꝫ tibi in primit iua eccleſia cōmendat̉: quando multitudinis credentiumerat cor vnū et anima vna: ne volatilia ſcinderent̉: diuidebat̉ auteꝫ ſingulis ꝓut cuiqꝫopus erat vt aīalia ſecarent̉. Sit igit̉ etiā innobis chariſſimi vnitas animorū: vnita ſincorda diligendo vnū: querēdo vnū: adherēdo vni: ⁊ idip̄m inuicē ſentiēdo. Sic nimirūexterior ip̄a diuiſio et euadit periculū ⁊ ſcādalum nō incurrit: dum videlicet ⁊ ſi ꝓpriacuiqꝫ tollerantia ꝓpria qͦꝫ nōnunqͣꝫ in terrenis agendis ſententia: ſed ⁊ diuerſa interdūdona gratiarū: nec mēbra oīa actū eundē vident̉ habere: vnitas tamē interior et vnanimitas ip̄aꝫ qͦꝫ multiplicitatē colligat ⁊ conſtringat charitatis glutino ⁊ vīculo pacis.De quadrageſima Sermo primusOdiedilectiſſimi ſacrū quadrageſime tempꝰ ingredimur: tempus militie chriſtiane. Nō nobis ſingularis eſt hec obſeruatiovna omniū eſt quicunqꝫ in eandem fidei cōueniūt vnitatē. Quid ne cōmune ſit xp̄i ieiunium omnibꝰ chriſtianis? Quid ni caput ſuum mēbra ſequant̉? Si bona ſuſcepimꝰ abhoc capite: mala aūt quare nō ſuſtineamꝰ?An reſpuere triſtia volumꝰ: et cōmunicareiocundis? Si ita ē: indignos nos capitis huius ꝑticipatiōe ꝓbamus. Omne em̄ qd̓ patitur ille: ꝓ nobis eſt. Qd̓ ſi in opere ſalutisnoſtre ea collaborare p iget: in quo deīcepscoadiuratores nos exhibebimus illi? Nō ēmagnū ſi ieiunet cū xp̄o: qui ceſſurus eſt admenſuram patris cuꝫ ipſo. Nō eſt magnū ſi

comparat̉ membrū capiti cum quo et glorificandum eſt: Felix membrū quod huic adheſerit per omnia capiti: et ſequet̉ illud quocunqꝫ ierit. Alioquin ſi forte abſcidi ſęparariqꝫ contingat: priuet̉ ſtatim neceſſe eſt etiāſpiritu vite. Quecunqꝫ em̄ portio capiti nōcoheret: vnde ei iam ſenſus aūt vita? Necſane deerit qui expoſitā occupet: vt ne tuncquidem ſit abſqꝫ capite. Germinabit rurſuꝫradix amaritudinis: venenatū caput iteruꝫpullulabit. Illud inqͣꝫ caput: quod in eo cōtriuerat ante fortis ml̓ier mater eccleſia. Dico autem quādo per eam regeneratus eſt inſpem vite: quam natura filiuꝫ ire mater carnalis ediderat. Uidebit ergo iam ſi fuerit qͥreuelatos habeat oculos cordis: et ſpecialiter intueatur horrendū omnino monſtruꝫ:corpus quidem homīs caput autem demonis habens. Non ſolum autem ſed etiā erūtnouiſſima homīs illius peior a prioribꝰ: cuꝫvipereū illud caput quod priꝰ fuerat amputatum non abſqꝫ ſeptem nequioribus ſe reuertat̉. Quis non ſolum contremiſcat auditu? Tollens mēbrū chriſti: faciam membrūdemoniorū. Abſciſus aūt a corpore xp̄i: ſathane miſer incorporabor? Sit procul a nobis ſemper execrāda iſta cōmutatio fratresmei. Mihi om̄ino adhererę tibi bonū eſt ocaput glorioſū ⁊ benedictū in ſecula: in quo⁊ angeli ꝓſpicere ꝯcupiſcūt. Sequar te quocunqꝫ ieris. Si tranſieris ꝑ ignē nō euellara te: n̄ timebo mala quoniā tu mecū es. Tudolores meos portas ⁊ pro me doles: tu prius trāſis per anguſtū paſſionis foramen: vtlatū p̄beas ſequētibus membris ingreſſuꝫ.Quis nos ſeparabit a charitate xp̄i? Ipſaem̄ eſt ꝑ quā omne corpus per nexū ⁊ iucturas creſcit: hoc glutinū bonum: cuiꝰ meminit dauidᶠ. Hec perquā bonū eſt ⁊ iocūdumꝑhabitare fratres in vnū. Hoc vngētū qd̓ deſcendit a capite in barbam: a capite deſcendit ⁊ in oram veſtimenti: vt ne minima quidem fimbria careat vnctione. In capite ſiqͥdem plenitudo gratiarū de qua accipimusoēs: in capite vniuerſitas miſeratiōis: in capite inexhauſtꝰ fons pietatis diuine: incapite affluētia tota ſpiritualis vngēti: ſicut ſcriptum eſt. Unxit te deus deus tuus oleo le­ pticie p̄ ꝑticipibꝰ tuis. Ip̄m tn̄ qd̓ tam copioſe pater vnxerat caput: maria qͦꝫ vngere nōveretur. Calumniant̉ quidē diſcipuli: ſed reſpōdet veritas ꝓ ea: qꝛ bonū opus ſit operata. Deniqꝫ ⁊ nobis hodie qͥd p̄cipit in euangelio? Tu inqͥt cuꝫ ieiunaueris: vnge caputtuū. Mira dignatio. Spiritus dn̄i ſuꝑ euꝫ

Mat. 11.

No. 17

h̓s. 44

pͣs. 33

Mat .6.