Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In Epiphania dn̄iDermo III.

L

infantia ſcādalizat. Deniqꝫ aꝑtis theſaurisſuis ait euāgeliſta: obtulerūt ei munera: aurū thus ⁊ myrrhā. Si ſolū obtuliſſent aurūvideri fortaſſe poterāt pauꝑtati mr̄is voluiſſe ꝯſulere: vt hr̄et nimirū vn̄ paruulū poſſet filiū educare. Nūc aūt offerētes parit̓ aurū thus ⁊ myrrhā: ſine dubio ſpūal̓ oblationis genꝰ inſinuāt. Aurū enī int̓ diuitias ſeculi videt̉ excellere: qd̓ ꝑ eiꝰ gr̄am oēs nosdeuote obtulimꝰ ſaluatori: cuꝫ ꝓ eiꝰ noīe exintegro dereliqͥmꝰ ſub̓am huiꝰ mūdi. Iā vere neceſſe ē vt qͥ ꝑfecte terrena ꝯtēpſimꝰ: flagrāti deſiderio celeſtia reqͥramꝰ. Sic enī offerimꝰ ⁊ thuris odoramētū: qͦ nimiruꝫ vt in5. apocalypſi btī iohānis legis ſignificāt̉ or̄o/o. nes ſctōꝝ. Un̄ ⁊ ꝓph̓a in pſalmo: Dirigat̉inqͥt or̄o mea: ſicut incēſum in ꝯſpectu tuo.. Sic ⁊ ī alio loco legis: qꝛ or̄o iuſti celos penetrat. Or̄o inqͣꝫ: nō cuiuſlibet ſꝫ iuſti. Naꝫqͥ auertit aurē ſuā ne audiat legē: or̄o eiꝰ eritexecrabil̓. Porro ſi iuſtꝰ eſſe volueris ⁊ nōauertere aurē tuā a mādatis dn̄i ne auertatet ipſe ſuā a p̄cibꝰ tuis: neceſſe ē vt nō ſolumpn̄s ſeculū ꝯtēnas: ſꝫ ⁊ ipſam carnē caſtigeset ſubijcias ſeruituti. Nā qui dixit: Niſi qͥsabrenūciauerit oībꝰ q̄ poſſidet nō pōt meus9. eſſe diſcipulus. Et alibi: Si vis eſſe ꝑfectusvade ⁊ vende oīa q̄ habes ⁊ da pauꝑibꝰ etveni ſeq̄re me. Idē ipſe in alio loco ait: Quivult venire poſt me abneget ſemetipſum: ⁊tollat cruce̓ ſuā ⁊ ſequat̉ me. Qd̓ exponensapl̓s: Quicūqꝫ inqͥt ſunt chriſti: carnē ſuamcrucifixerūt cū vitijs ⁊ ꝯcupiſcētijs. Duasigit̉ alas habeat or̄o nr̄a: ꝯtemptū mūdi etafflictionē carnis: nec dubiū quin celos penetret: ⁊ dirigat̉ ſicut incēſuꝫ in ꝯſpectu deiErit enī gratū ſacrificiū ⁊ acceptabil̓ oblatio nr̄a: in qͣ cū auro ⁊ thure fuerit etiā ⁊ myrrha: q̄ licet amara ſit tamē ꝑ utilis ē: ⁊ ꝯſeruat corpꝰ qd̓ mortuū eſt ꝓpt̓ pctm̄: ne defluens in vitiū putrefiat. Hec breuit̓ ꝓ imitanda magoꝝ oblatiōe ſint dicta. Ceteruꝫ qm̄apparitionē hāc eſſe diximꝰ: qͥd in ea appareat dignū ē vt q̄ramꝰ. Vtiqꝫ ẜm v̓ba apl̓i:Apparuit benignitas ⁊ hūanitas ſaluatoris nr̄i dei. Ecce enī in euāgelica lectiōe audiuimꝰ: qm̄ intrātes domū magi inuenerūtpueꝝ cū maria mr̄e eiꝰ. In īfantili corꝑe qd̓ꝟgineo mat̓ fouebat ingremio: qͥd niſi veritas ſuſcepte carnis apparuit? Quid in eo ꝙcū mr̄e paruulus inuenit̉: niſi verꝰ hō ⁊ velrus hoīs filiꝰ declarat̉? Iā ꝟo ⁊ in ſcd̓a apparitiōe vide: ſi nō māifeſte vocis pr̄ne teſtiixmonio dei filiꝰ approbat̉. Celi nanqꝫ aperti.ſunt ſuꝑ eū: ⁊ deſcēdit ſpūſſctūs corꝑali ſpe

cie ſicut colūba in illū: ⁊ vox pr̄is audita eſtHic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰ: in qͦ mihi bn̄ cōplacuiSatis eqͥdē māifeſtū eſt ex hocipſo ſatis euidens ⁊ indubitabile: qm̄ dei filiū neceſſe eſtdeū eſſe: nā ⁊ filios hoīuꝫ hoīes: ⁊ ipſoꝝ qͦꝫaīaliū fetꝰ ex eodē cū eis genere eſſe nemo qͥdubitet. Verūtamē vt nullus ſacrilego errori remaneat locꝰ: qͥ in pͥma apparitiōe verus hō ⁊ filiꝰ hoīs ē declaratꝰ: ⁊ in ſcd̓a verus nihilominꝰ dei filiꝰ: in tertia iam verusdeus ⁊ auctor nature ꝓbat̉: ad cuiꝰ nutumnatura mutat̉. Nos gͦ dilectiſſimi: chriſtū ieſum diligamꝰ vt verū hoīem ⁊ frēm noſtrūhonoremꝰ vt dei filiū: adoremꝰ vt deū. Secure credamꝰ in eū: ſecure credamꝰ ei noſipſos frēs mei: cui nec ptās deeſt ſaluādi noscū ſit verꝰ deꝰ ⁊ dei filiꝰ: nec bona volūtas cūſit tanqͣꝫ vnꝰ ex nob̓ verꝰ hō ⁊ homīs filiusQuō nanqꝫ nob̓ erit inexorabil̓: ꝓpt̓ qͦs factus ē ſil̓is nob̓ paſſibil̓: Iā ſi deſideratis ſuper his apparitiōibꝰ aliqͥd ad edificationeꝫmoꝝ audire: illud attēdite ꝙ pͥmo oīuꝫ chriſtus appareat pauꝑ puer cū virgīe matre:vt ſimplicitatē ⁊ verecūdiā an̄ oīa q̄rendaꝫnob̓ doceat eſſe. Nā ⁊ pueris ſimplicitas natural̓: ⁊ cognata ꝟginibꝰ verecūdia ē. Oībꝰgͦ nob̓ in ꝯuſiōis nr̄e initio nulla magis virtus neceſſaria ē qͣꝫ ſimplicitas humil̓: ⁊ grauitas verecūda. In ſcd̓a ꝟo apparitiōe venit ſaluator ad aqͣs baptiſmi: nō quidē lauādus: ſꝫ magis a pr̄e teſtioniū accepturꝰ. Heſunt lachryme deuotiōis: in qͥbꝰ nō indulgētia pctōꝝ ſꝫ bn̄placitū querit̉ de pr̄is: cumdeſcēdit in nos ſpūs adoptiōis filioꝝ: teſtīoniū ꝑhibēs ſpūi nr̄o ꝙ ſumꝰ filij dei: vt melliflua nob̓ vocē de celo videamur audire qꝛvere deꝰ pr̄ in nob̓ cōplacet ſibi: nec parū diſtat int̓ has lachrymas deuotionis ⁊ etatisvtiqꝫ iam viril̓: atqꝫ eas qͣs pͥmeua etas int̓infantie vagitꝰ emiſit: lachrymas vtiqꝫ penitētie ⁊ ꝯfeſſiōis. Verūtamē longe ompliꝰvtriſq̓ꝫ p̄cellūt alie q̄dā lachryme: qͥbꝰ ⁊ infundit̉ ſapor vini. Illas enī lachrymas vere in vinū mutari dixerim: q̄ frat̓ne cōpaſſionis affectu in feruore ꝓdeūt charitatis: ꝓ qͣetiā ad horā tui ipſiꝰ īmemor eē ſobria qͣdamebrietate videris.Sermo IIII vnde ſupraOpulo dureceruicis cultellus erat neceſſariꝰ:et lapideis cordibꝰ merito cultriiapidei debebant̉: qͣlibꝰ a ieſu naue facta circūciſio memorat̉. Nr̄ aūt ieſus tanqͣꝫ agnuſmāſuetꝰ oēꝫ auſteritatē abſtulit. Dn̄e agnꝰ

Met .16.

Met .19.

Titu. .2Mat .1.

Apo. 5.pͣs. 140.

Aat .3.

Luc̄. 14

Gal̓. 5.

Ecc̄i. 35.