Beati BernardiSer.A5
t x M
a principio celitus fuerit inſtructa myſterijſUel ideo adhuc nunciat̉ marie ꝯceptꝰ eliſabeth: vt audiens cognataꝫ vetulam grauidam cogitet iuuēcula de obſequio: ſicqꝫ illaꝓperante ad viſitandū paruulo ꝓphete locus ⁊ occaſio detur: quo mīori adhuc dn̄oſui officij valeat exhibere pͥmitias: ⁊ duꝫ adſe inuicem matrū infantūqꝫ occurrit ab alt̓utro excitata deuotio: mirabiliꝰ fiat miraculum de miraculo. Uide autē ne hec tam magnifica que ab angelo audis prenūciata: abipſo deſperes ꝑficienda. A quo ergo ſi queris: ipſum audi angelū: Quia non erit inqͥtimpoſſibile apud deū omne verbum. Quale enim illi verbū impoſſibile poterit eſſe: qͥomnia fecit in verbo. Mouet me ⁊ hoc inverbis angelicis: ꝙ ſignant̓ non ait: qꝛ nonerit impoſſibile apud deū omne factū: ſꝫ omne verbum. An idcirco poſuit verbū: quiaqͣꝫ facile poſſunt homīes loqui qd̓ volūt etiam qd̓ nullatenus facere poſſunt: tam facileīmo incomꝑabilit̓ facilius valet deus opereimplere quicqͥd illi verbo valent exprimereDicam apertiꝰ. Si hoībus tam facile eſſetfacere qͣꝫ dicere qd̓ volunt: ⁊ ipſis quoqꝫ nōeſſet impoſſibile omne verbū. Nunc autemquoniā vulgaris ⁊ verus ſermo eſt: multuꝫintereſſe loqui ⁊ facere: ſed apud hoīes nonapud deum: ſoli deo quia ideꝫ eſt facere qd̓loqui: idem loqui qd̓ velle: merito non eritimpoſſibile apud deum omne verbū. Verbi gratia: Potuerūt p̄uidere ⁊ p̄dicere prophete virginem vel ſterilem ꝯcepturam acpariturā: ſed nunqͥd facere vt ꝯciperet ⁊ pareret? Deus autem qui dedit eis poſſe p̄uidere: qͣꝫ facile potuit tunc qd̓ voluit per illoſp̄dicere: tam facile potuit nūc quando voluit per ſeipſum qd̓ ꝓmiſit implere. Siquideꝫapud deum nec verbū diſſidet ab intentiōequia veritas eſt: nec factum a verbo qꝛ virtus eſt: nec modus a facto quia ſapiētia ē: acper hoc non erit impoſſibile apud deū omne verbum. Audiſti virgo factuꝫ: audiſti etmodum: vtrunqꝫ mirū: vtrunqꝫ iocundumIocundare filia ſion: ⁊ exulta ſatis filia hieruſaleꝫ. Et quoniā auditui tuo datū eſt gaudium ⁊ leticia: audiamꝰ ⁊ nos a te reſpōſumleticie qd̓ deſideramꝰ: vt iā exultent oſſa humiliata. Audiſti inqͣꝫ factum ⁊ credidiſti: crede ⁊ de mō qd̓ audiſti. Audiſti quia ꝯcipieset paries filium: audiſti ꝙ non per homineꝫſed per ſpiritūſanctū: expectat angelus reſponſum: tempus eſt enī vt reuertat̉ ad deum qui miſit illum. Expectamꝰ ⁊ nos o domina verbum miſeratiōis quos miſerabilit̓
premit ſententia damnatiōis. Et ecce offertur tibi preciū ſalutis noſtre: ſtatim liberabimur ſi ꝯſentis. In ſempit̓no dei verbo facti ſumus omnes ⁊ ecce morimur: in tuo breui reſponſo ſumus reficiēdi: vt ad vitam reuocemur. hoc ſupplicat a te pia virgo flebilis adam cum miſera ſobole ſua exul de paradyſo: hoc abraam: hoc dauid. hoc ceteriflagitant ſancti patres: patres ſcilicet tui: qͦet ipſi habitāt in regiōe vmbre mortis. Hoctotus mūdus tuis genubꝰ ꝓuolutus expectat. Nec īmerito: quādo ex ore tuo pendetꝯſolatio miſeroꝝ: redēptio captiuoꝝ: liberatio damnatoꝝ: ſalus deniqꝫ vniuerſoꝝ filiorum adam totius generis tui. Da virgoreſponſum feſtinanter reſponde o dn̄a verbum: qd̓ terra qd̓ inferi qd̓ expectant ⁊ ſuperi: Ipſe quoqꝫ omniū rex ⁊ dn̄s qͣꝫtum ꝯculpiuit decorem tuū: tm̄ deſiderat ⁊ reſponſionis aſſenſum: in qua nimirū ꝓpoſuit ſaluare mūdum. Et cui placuiſti in ſilentio: iammagis placebis ex verbo: cum ipſe/ tibi clamēte celo. O pulchra inter muliereſ: fac meaudire vocem tuam. Si ergo tu eum faciasaudire vocem tuam: ipſe te faciet videre ſallutem noſtram. Nunquid non hoc eſt qd̓ q̄rebas: qd̓ gemebas: qd̓ diebus ⁊ noctibusorando ſuſpirabas? Quid igitur? Tu es cuihoc ꝓmiſſum eſt: an aliam expectamꝰ? Immo tuipſa non alia. Tu inqͣꝫ illa ꝓmiſſa: illaexpectata: illa deſiderata: ex qua ſanctꝰ pater tuꝰ iacob iam morti appropinquās vitāſperabat eternam: cum dic ebat: Expecta gbo ſalutare tuū dn̄e: in qua deniqꝫ ⁊ ꝑ quaꝫdeus ipſe rex noſter ante ſecl̓a diſpoſuit operari ſaluteꝫ in medio terre. Quid ab alia ſperas qd̓ tibi offertur? Quid per aliam expectas qd̓ per te mox exhibet̉ dūmodo prebeas aſſenſum: reſpondeas verbū: Reſpondeitaqꝫ citius angelo: īmo per angelum dn̄o.Reſponde verbū: ⁊ ſuſcipe verbum. Profer tuū: concipe diuinū. Emitte tranſitoriū:et āplecte̓ ſempit ernū. Quid tardas? Quidtrepidaſ? Crede: ꝯfite̓: ⁊ ſuſcipe. Sumat humilitas audaciā: verecūdia fiduciā. Nullatenꝰ ꝯuenit nūc vt ꝟgīal̓ ſimplicitas obliuiſcat̉ prudētiā. In hac ſola re ne timeat prudēs ꝟgo p̄ſumptionē: qꝛ ⁊ ſi gͣta in ſilētio verecūdia: magis tn̄ nūc in ꝟbo pietas neceſſaria. Aperi virgo bona cor fidei: labia confeſſioni: viſcera creatori. Ecce deſideratꝰ cūctis gentibus foris pulſat ad oſtiū. Qui ſi temorante prranſierit: rurſus incipies dolensquerere queꝫ diligit aīa tua. Surge: curre:aperi. Surge per fidem: curre per deuotio-
Textus
Gen̄. .59.