Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Super Miſſus eſtHome. III

III

ſuꝑueniet in te: ⁊ virtus altiſſimi obumbrabit tibi? Nunqͥd potuit repleri gratia ⁊ necdum habere ſpiritūſanctū: cuꝫ ipſe ſit datorgratiarū? Si auteꝫ iam ſpūſſanctꝰ in ea eratquomodo adhuc tanqͣꝫ nouiter ſuꝑuenturrepromittit̉: An forte ideo non dixit ſimpliciter: veniet in te ſed addidit ſuper: qꝛ ⁊ priꝰquidem in ea fuit per multam gratiā ſed nūcſuꝑuenire nunciat̉: ꝓpter abūdātioris gratie plenitudinē quam effuſurꝰ eſt ſuper illā?At ꝟo cum plena iam ſit: illud ampliuſ quomodo capere poterit? Si autem plus aliqͥdcapere poteſt: quomodo ⁊ ante plena fuiſſeintelligēda eſt? An prior quidem gratia eiuſtm̄ repleuerat menteꝫ: ſequēs ꝟo etiam ventrem ꝑfundere debeat: quatenꝰ ſcilicet plenitudo diuinitatꝭ que ante in illa: ſicut in multis ſanctoꝝ ſpūaliter habitabat etiam ſicutin nullo ſanctoꝝ corꝑaliter in ipſa habitareincipiat. Ait itaqꝫ: Spūſſanctus ſuꝑuenietin te: ⁊ virtuſ altiſſimi obūbrabit tibi. Quideſt: ⁊ virtus altiſſimi obumbrabit tibi? Quipoteſt capere capiat. Quis enī excepta fortaſſis illa que hec ſola in ſe feliciſſime meruitexperiri: intellectu capere: ratione diſcernere poſſit: qualiter ſplendor ille inacceſſibilisvirgineis ſeſe viſceribꝰ infuderit: ⁊ vt illa inacceſſibilē: accedere ad ſe ferre potuiſſet: deportiūcula eiuſdem corporis cui ſe animateꝯtemperauit relique maſſe vmbraculū fecerit? Et fortaſſe ꝓpter hoc maxime dictū eſtobūbrabit tibi: quia res nimirū in ſacramento erat: ⁊ qd̓ ſola per ſe trinitas in ſola ⁊ cuꝫſola virgine voluit operari: ſoli datū eſt noſſe cui ſoli datum eſt experiri. Dicatur ergo.Spūſſanctus ſuꝑueniet in te: qui vtiqꝫ ſuapotentia fecundabit te. Et virtus altiſſimiobūbrabit tibi: hoc eſt: illum moduꝫ quo deſpirituſancto ꝯcipies: dei virtus: dei ſapientia chriſtus: ſic in ſuo ſecretiſſimo ꝯſilio obumbrando ꝯteget ⁊ occultabit: quatenus ſibi tm̄ notus habeat̉ ⁊ tibi Ac ſi angelus reſpondeat ad virginē. Quid a me requiris:qd̓ in te mox experieris? Sciens ſcies ⁊ feliciter ſcies: ſed illo doctore: quo ⁊ auctoreEgo autem miſſus ſum nunciare virginalēꝯceptum: non creare. Nec poteſt doceri: niſi a donante: nec poteſt addiſci niſi a ſuſcipiēis te. Ideoqꝫ ⁊ qd̓ naſcet̉ ex te ſanctū: vocabit̉filius dei. Quod eſt dicere: Quoniā non eſtde homine ſed de ſpūſancto qd̓ ꝯcipies: cōcipies autem altiſſimi virtutē: hoc eſt filiudei: ideoqꝫ ⁊ qd̓ naſcet̉ ex te ſanctū: vocabitur filius dei. id eſt. non ſoluꝫ qui de ſinu patris in vterum tuū veniens obumbrabit ti-

bi: ſed etiam id qd̓ de tua ſubſtātia ſociabitſibi: ex hoc iam vocabit̉ filius dei: quēadmodum ⁊ is qui a patre eſt ante ſecula genitustuus quoqꝫ āmodo reputabit̉ filiuſ. Sic autem ⁊ qd̓ natum eſt ex ipſo patre erit tuus: ⁊qd̓ naſcet̉ ex te erit eius: vt tamen non ſintduo filij ſed vnus. Et licet aliud quo ideꝫ exte: aliud ex illo ſit: iam non tamē cuiuſqꝫ ſuus: ſed vnus vtriuſqꝫ erit filius. Ideoqꝫ etqd̓ naſcetur ex te ſanctū: vocabtt̉ filius dei.Attēde queſo qͣꝫ reuerent̓ dixerit: qd̓ naſcetur ex te ſanctuꝫ. Vt qͥd enī ita ſimplicit̓ ſanctum: ⁊ abſqꝫ additamēto: Crędo ꝙ nō habuit quid ꝓprie digne ve noīaret illud eximium: illud magnificū: illud reuerendū: qd̓de puriſſima videlicet virginis carne cū ſuaanima vnico patris erat vniendū. Si diceret ſancta caro vel ſanctꝰ homo vel ſanctusinfans: quicqͥd tale poneret: parum ſibi dixiſſe videret̉. Poſuit ergo indiffinite ſanctūquia quicqͥd illud ſit qd̓ virgo genuit: ſanctum ꝓculdubio ac ſingularit̓ ſanctū fuit: ⁊per ſpiritus ſanctificationē: ⁊ per verbi aſſumptionē. Et adiecit angelus. Et ecce eliſabeth cognata tua: ⁊ ipſa ꝯcepit filium in ſenectute ſua. Quid fuit neceſſe etiam huiusſterilis virgini nūciare ꝯceptum? Nunqͥdforte dubiam adhuc: ⁊ incredulā oraculo: recentiori voluit ꝯfirmare miraculo? Abſit.Legimus ⁊ zacharie incredulitatē ab hocipſo angelo fuiſſe caſtigatā: mariam autemin aliquo rep̄henſam non legimꝰ: quin potius fidem ipſius eliſabeth ꝓphetante laudatam agnouimꝰ. Beata es inquit que credidiſti: quoniā ꝑficient̉ in te que dicta ſunt tibi a dn̄o. Sed ideo ſterilis cognate ꝯceptuſvirgini nunciat̉: vt dum miraculuꝫ miraculo additur: gaudiū gaudio cumulet̉. Porro neceſſe erat non modico leticie ⁊ amorisp̄ueniente inflammari incendio: que filiumpaterne dilectionis cum gaudio ſpūſſanctimox fuerat ꝯceptura. Neqꝫ enī niſi in deuotiſſimo corde atqꝫ hilariſſimo: tanta ſe capere poterat dulcedinis ⁊ alacritatis affluentia. Uel ideo ꝯceptus eliſabeth nunciat̉ marie: quia ꝓfecto decebat vt verbuꝫ mox diuulgandū vbiqꝫ: prius ſciret virgo per angelum qͣꝫ audiret ab hoīe: ne mater videlicetdei a ꝯſilijs filij videret̉ amota: ſi eorū quein terris tam ꝓpe gererent̉ remanſiſſet ignara. Uel ideo potius ꝯceptus eliſabeth marie nūciatꝰ ē: vt dū nūc ſaluatoris: nūc p̄curſoris edocet̉ aduētū: rerū tp̄s ⁊ ordinē tenēſipſa meliꝰ poſtmodū ſcpͥtoribꝰ ac p̄dicatori/bꝰ euāgelij reſeret veritatē: q̄ ⁊ plene d̓ oībꝰ

Textur

Tertus

Textus