Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati Bernardi

Beati BernardiSer.

V

ꝯfiguratū humilitati cordis ipſius. Propt̓ii. qd̓ ⁊ dicebat: Diſcite a me qꝛ mitis ſuꝫ ⁊ humilis corde. Cōſidera ſane in his verbis qͦniam hūilitas duplex ē: altera cognitiōis: altera affectiōis q̄ h̓ dicit̉ cordis. Priore cogͦſcimꝰ qͣꝫ nihil ſumꝰ: ⁊ hāc diſcimꝰ a nobiſip̄iset ab infirmitate ꝓpria: poſteriore calcamuſgloriā mūdi: ⁊ hāc ab illo diſcimꝰ: qͥ exinaniuit ſemetip̄m formā ſerui accipiens: qͥ etiamqueſitus in regnū fugit: queſitꝰ a tanta ꝓbra ⁊ ignomīoſuꝫ ſuppliciū crucis ſpōte obtulit ſemetip̄m. Sint gͦ ſi dormire volumusinter medios cleros. id eſt. duos aduentuspēne nr̄e deargētate: vt illā ſcꝫ ꝟtutū formāteneamꝰ: quā verbo ⁊ exemplo cōmēdauitchriſtꝰ pn̄s in carne. In argēto ſiqͥdem nonincōgrue intelligit̉ hūanitas eius: ſicut ī auro dīnitas. Oīs itaqꝫ virtꝰ nr̄a tam longa ēa vera ꝟtute: qͣꝫ longe eſt ab ea forma: ⁊ oīspēna nr̄a ad nihilū valet ſi nō fuerit deargētata. Magna q̄daꝫ pēna eſt pauꝑtas: quatam cito volat̉ in regnū celoꝝ. Ntaꝫ in alijsꝟtutibꝰ que ſequunt̉: ꝓmiſſio futuro tꝑe indicat̉: pauꝑtati nō tam ꝓmittit̉ qͣꝫ dat̉. Un̄5. et in p̄ſenti tꝑe enūciatū eſt: qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ: cuꝫ in ceteris dicat̉: hereditabūtꝯſolabunt̉ ⁊ ſimilia. Videmꝰ auteꝫ pauꝑesaliqͦs: qͥ ſi verā hr̄ent pauꝑtatē: nō adeo puſillanimes īuenirent̉ ⁊ triſtes: vtpote regeset reges celi. Sed hi ſunt qͥ pauꝑes eſſe volunt: eo tn̄ pacto vt nihil eis deſit: ⁊ ſic diligunt pauꝑtatē: vt nullaꝫ inopiam patiant̉.Sūt ⁊ alij mites: ſed qͣꝫdiu nihil dicitur velagit̉ niſi ꝓ eoꝝ arbitrio. Patebit aūt qͣꝫ longe ſint a vera māſuetudīe ſi leuis oriat̉ occaſio. Hec māſuetudo quō hereditabit: q̄ antehereditatē deficit? Alios qͦꝫ lugētes video:ſed ſi de corde ꝓcederēt ille lachryme: nontam facile ilico ſoluerent̉ in riſum. Nūc aūtcū abūdantiꝰ ocioſa verba ⁊ ſcurrilia ꝓfluant qͣꝫ prius lachryme: lachrymas huiuſ dehis eſſe nō arbitror: qͥbus ꝯſolatio dīna promittit̉: qn̄quidē poſt illas tam facile ꝯſolatio vilis admittit̉. Alij tam vehement̓ ꝯtraalioꝝ delicta zelant̉: vt videri poſſent eſurire ⁊ ſitire iuſticiā: ſi eſſet apud eos de ſuis qͦꝫpctīs idem iudiciū: ſed nūc pondus ⁊ pondus vtrūqꝫ abomīatio ē apud deū. Nam ꝯͣalios tam imprudent̓ qͣꝫ inanit̓ eſtuāt: ſeipſos taꝫ inſipient̓ qͣꝫ inutilit̓ palpāt. Sūt alimiſericordes de his q̄ ad ipſos nō ꝑtinent: qͥſcandalizāt ſi nō dat̉ oībꝰ abundant̉: ſic tamen vt ipſi nec in modico qͥdeꝫ grauentur.Qui ſi miſericordes eſſent: de ſuo facere deberent miſericordiā ſi non poſſent de terre-

na ſub̓a: de volūtate bona darent his qͥ forte ꝯtra eos peccare viderent̉ indulgentiaꝫ:darēt dulce ſignū verbū bonū: qd̓ eſt ſuperomne datū optimū: vt eoꝝ mentesⁱ ad penitentiā ꝓuocarēt. Deniqꝫ his ⁊ oībus quosin peccato eſſe cognoſcerēt: compaſſionē impenderent ⁊ or̄onem. Alioqͥn: miſericordiaeoꝝ nulla eſt: ⁊ miſcd̓iam ꝯſequunt̉ nullaꝫItem ſunt qui pctā ſua ſic ꝯfitent̉: vt videripoſſint ex deſiderio mūdandi cordis hͦ agere: oīa enī in ꝯfeſſiōe lauant̉: niſi ꝙ ea que ipſi ſponte dicūt alijs: ab alijs patient̓ audirenon poſſunt. Qui ſi vere mūdari deſiderarent vt vident̉: non irritarent̉: ſꝫ agerēt eisgr̄am: qui ſuas illis maculas demonſtrarētSunt ⁊ alij qui viderint quēpiā vel leuiterſcandalizatū: valde ſolliciti ſunt quō euꝫ inpacem reducere poſſint ⁊ vident̉ pacifici: niſi ꝙ eoꝝ cōmotio ſi forte quicqͣꝫ ꝯtra eos factum dictū ve videbit̉: tardiꝰ vniu̓ſis poterit difficiliuſqꝫ ſedari. Qui nimirū ſi vere pacem diligerēt: haud dubiū qͥn eam quererētſibiipſis. Deargentemꝰ ergo pennas nr̄asin chriſti ꝯuerſatiōe: ſicut ⁊ martyres ſanctilauerūt ſtolas ſuas in eius paſſionē. Imitermur quo ad poſſumꝰ eū qui ſic dilexit paupertatē: vt qͣꝫuis in eiꝰ manu eſſent fines terre: tamē non habuit vt caput reclinaret: itavt diſcipulos adherētes ei: legamꝰ fame cōpulſos ſpicas manibus ꝯfricaſſe: cum ꝑ ſata tranſirent: quiqꝫ tanqͣꝫ ouis ad occiſioneꝫductus eſt: ⁊ ſicut agnus coram condente ſeobmutuit: ⁊ non aperuit os ſuum: quem etſuper lazarum ⁊ ſuper ciuitatē fleuiſſe: ⁊ inorationibꝰ pernoctaſſe legimꝰ: riſiſſe autemaut iocaſſe nuſqͣꝫ: qui ſic eſuriuit iuſticiaꝫ: vtcum ꝓpria non haberet: tantam ꝓ peccatisnoſtris a ſeipſo exegit ſatiſfactionē. Vnde īcruce nihil aliud qͣꝫ iuſticiam ſitiebat: qui ꝓinimicis mori non dubitauit: ⁊ orauit ꝓ crucifixoribꝰ ſuis: qui peccatū non fecit: ⁊ impoſita ſibi ab alijs patient̓ adiuuit: qui ꝓ recōciliandis ſibi pctōribꝰ tanta ſuſtinuit.Sermo V vnde ſupraIximꝰ nuꝑ hiſqui deargentauerūt pennas ſuas: dormiendū inter medios cleros: duos ſignificātes aduentus: ſed vbi ſitdormiendū non diximus. Tertius quidemaduentus eſt medius inter illos: in quo delectabiliter dormiūt qui eū norūt. Illi duomanifeſti ſūt ẜꝫ nō iſte. In pͥore qͥdē in terris P.viſus: ⁊ cū hoībꝰ ꝯu̓ſatꝰ ē: qn̄ ſic̄ ipſe teſtat̉: Ioet vider̄t ⁊ oder̄t. In poſteriore ꝟo videbit L

Mat .5.

Mat .11.

Phil̓. 2

Barut. 3Io. 15.Lnc̄ 3.