De Aduentu dominiSermo II

IIII

hec vident̉ ſex columne quas excidit in domo quā edificauit ſibi: ⁊ ſeptima qͦꝫ querenda eſt: forte ⁊ eam nobis notam facere ip̄adignet̉. Quid ꝟo ꝓhibet ſicut ſex ī iuſticiaſeptimā qͦꝫ intelligi in iudicio? Neqꝫ eniꝫ iuſticia ſola ſed iuſticia inqͥt ⁊ iudiciū preꝑatioſedis tue. Deniqꝫ ſi p̄latis ⁊ equalibꝰ ⁊ inferioribus reddimꝰ qd̓ oportet: nihil ne accipiet deus? At ei planę qd̓ debet retribuere nemo poteſt: ꝙ tam copioſe accumulauerit ſupernos miſcd̓iam ſuā: ꝙ tam multa deliq̄rimus ei: ꝙ tam fragiles ⁊ nihili ſumus: ꝙ tāplęnus ⁊ ſufficiēs ille ſibi ⁊ bonoꝝ oīum noſtroꝝ nō egens. Audiui tn̄ dicentē eum: cuiincerta ⁊ occulta ſapiētie ſue reuelauerat: qꝛ9s Honor regiſ iudiciū diligit. Nihil qd̓ in ſe ēa nobis exigit ampliꝰ: tm̄ dicamꝰ iniqͥtatesnoſtras: ⁊ iuſtificabit nos gratis vt gr̄a cōmendet̉. Diligit enī animaꝫ que in ꝯſpectueius ⁊ ſine int̓miſſione ꝯſiderat: ⁊ ſine diſſimulationē diiudicat ſemetipſam. Idqꝫ iudicium non niſi ꝓpter nos a nobis exigit: qꝛ finoſmetip̄os iudicauerimꝰ: non vtiqꝫ iudicabimur. Propterea ſapiēs veret̉ oīa operaſua: ſcrutat̉: diſcutit: ⁊ diiudicat vniuerſa.Honorat quippe veritatē qui ⁊ ſe ⁊ ſua oīain eo ſtatu quo veritas habet ⁊ agnoſcit veraciter: ⁊ humilit̓ ꝯfitetur. Audi deniqꝫ manifeſtius a te iudiciū exigi poſt iuſticiā. Cuꝫfeceritis inqͥt oīa que p̄cepta ſunt vobis: dicite ſerui inutiles ſumus. hoc plane qd̓ ī homine eſt digna ſedis preꝑatio dn̄o maieſtatis: vt ⁊ iuſticie mādata ſtudeat obſeruare ⁊ſemper indignū ſeſe ⁊ inutilē arbitret̉.Sermo IIIIª vnde ſupraIgnū eſt frēsvt tota deuotione dn̄i celebretisaduentū: delectati tanta ꝯſolatione ſtupefacti tanta dignatiōe: inflāmati tanta dilectione. Nec ꝟo ſolū cogitetis eum qͦvenit querere ⁊ ſaluū facere qd̓ ꝑierat: ſed ⁊illum nihilominꝰ qͦ veniet ⁊ aſſumet vos adſeipſum. Vtinā circa hos duos aduentꝰ iugi meditatiōe verſemī: ruminātes in cordibus veſtris qͣꝫtū in priore p̄ſtiterit: qͣꝫtū promiſerit in ſecūdo. Vtinā certe dormīatis int̓medios cleros. Hec ſūt enī duo brachia ſpōſi: inter que ſpōſa dormiēs aiebat. Leua eiꝰſub capite meo ⁊ dextera eius amplexabit̉me. Nam in ſiniſtra quideꝫ eius (ſicut alibilegimus) diuitie ⁊ gloria: in dextera longit̉/nitas vite. In ſiniſtra eiꝰ inqͥt diuitie ⁊ gloria. Filij adam genus auarū ⁊ ambitioſumauditę. Quid vobis cum terrenis diuitijs ⁊

gloria temꝑali: que nec vere nec veſtre ſūt?Aurum ⁊ argentū nonne terra eſt rubra ⁊alba: quā ſolus hominū facit error: aut magis reputat p̄cioſam? Deniqꝫ ſi veſtra hecſunt: tollite ea vobiſcū. Sed homo cuꝫ int̓ierit non ſumet oīa: neqꝫ deſcēdet cū eo gloria eius. Vere ergo diuitie non opes ſunt ſꝫvirtutes: quas ſecum ꝯſciētia portat: vt imperpetuū diues fiat. De gloria quoqꝫ dicitapoſtolus: Gloria noſtra hec ē: teſtimoniūᶻꝯſciētie noſtre. Hec eſt vtiqꝫ vera gloria q̄eſt a ſpiritu veritatis. Ipſe enī ſpiritus teſti2moniū perhibet ſpūi noſtro: ꝙ filij dei ſumꝰGloria ꝟo quam abinuicem accipiūt qͥ gloriaꝫ (que eſt a ſolo deo) non requirūt: vanaeſt: Quoniā vani filij hominū. Inſipiēs tu pqui merces congregas in ſaccum pertuſumqui theſaurū tuum alieno in ore conſtituis:ignoras ꝙ arca iſta non clauditur nec ſerashabet. Quanto melius ſapiunt qui theſaurum ſuum ipſi ſibi ſeruant: alijs non cōmittunt. Verum nunqͥd ſemper ſeruabūt? Nūquid ſemper abſcondēt? Ueniet cum manifeſta erunt abſcondita cordis: que ꝟo fuer̄toſtentata non cōparebunt. Hinc eſt ꝙ veni Aente dn̄o fatuarum virginū lampades extinguunt̉: ⁊ quia receperunt mercedē ſuam: adn̄o neſciūtur. Propterea dico vobis chariſſimi: vtile eſt abſcondere magis qͣꝫ oſtentare ſi quid habemus boni: ſicut ⁊ mendicicum elemoſynā petūt non precioſas veſteson̄dūt: ſed ſemi nuda mēbra aut vulnera ſihabuerint: vt citius ad miſericordiā videntis animus inclinetur. Quam regulam publicanꝰ ille ſeruauit multo melius phariſeoªet ideo deſcendit iuſtificatꝰ ab illo. id eſt. preillo. Tempus eſt fratres: vt iudicium incipiat a domo dei. Quis vero finis eorum quinon obediunt euangelio? Quod iudiciumhis: qui in hoc iudicio non reſurgunt? Quicunqꝫ enim iudicari diſſimulant eo iudicioquod nunc eſt: in quo princeps huius mundi eijcitur foras: iudicem expectent: vel magis timeant a qͦ cū ip̄o principe ſuo foras eijcientur ⁊ ipſi. Noſ autem ſi perfecte iudicamur nunc: ſecuri ſaluatorem expectemꝰ dominum noſtrum ieſum chriſtum: qui reformabit corpus humilitatis noſtre: configuratuꝫ corpori claritatis ſue. Tunc fulgebūtiuſti ita vt videre poſſint docti pariter ⁊ indocti: fulgebūt enī ſicut ſol ī regno pr̄iſ eoꝝErit aūt claritas ſolis ſeptēplicit̓. id ē. ſicutlux ſeptē dierū. Adueniēs enī ſaluator reformabit corpꝰ hūilitatis nr̄e ꝯfiguratuꝫ corꝑiclaritatꝭ ſuę: ſi tn̄ pͥus fuerit correformatū ⁊

a Y

Paquer 3

Luc̄. I.

psͣ .88.

Can̄. 2.

pgͣ. 98

Mat .25.

Luc̄. 18.

sͣ. 61.

Roma .8.

2. Coꝝ. 1.