Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSermo

Beali M Naro

III

niſti. Alioqͥn qn̄ tibi ꝑſuaderi poſſet charo-rū affectibꝰ corꝑis voluptatibꝰ ſeculi vanitatibꝰ ſponte abrenūciare ⁊ iactare cogitatūtuū in dn̄o ⁊ oēm ſollicitudinē in eum ꝓijcere: de qͦ nihil bene: īmo tam male ꝯſciētia teſte merueras? Quis tibi inqͣꝫ ꝑſuade̓ id poſſet ſi neſcires qꝛ bonus dn̄s ſperantibꝰ in ſeanime querēti ipſum: niſi cognouiſſes ⁊ tu:qꝛ ſuauis eſt dn̄s ⁊ mitis ⁊ multe miſcd̓ie etverax: Hec autē vn̄ noſti: niſi qꝛ nō ſolumad te ſed etiam in te venit. Triplicē enī eiusaduentū nouimꝰ: ad hoīes: in homīes: ꝯtrahoīes. Ad hoīes qͥdem indifferent̉ nō autēita in hoīes aūt ꝯtra hoīes. Sed qꝛ pͥmus ⁊tertiꝰ noti ſunt vtpote manifeſti: de ſecūdoqͥ ſpiritalis ⁊ occultꝰ eſt: ip̄m audi dicentemSi quis diligit me ſermonē meū ſeruabit: ⁊pater meus diliget eū: ⁊ ad eū veniemus etmanſionē apud eū faciemꝰ. Btūſ apud quēmanſionē facies dn̄e ieſu. Btūs in qͦ ſapientia edificat ſibi domū: excidēſ colūnas ſeptēbeata aīa que ſedes eſt ſapīe. Que nam ē il8. la. Anima vtiqꝫ iuſti. Merito plane: qꝛ iuſticia ⁊ iudiciū preꝑatio ſedis tue. Quis invobis eſt frēs: qͥ deſiderat in aīa ſua ſedē parare chriſto? Ecce que naͣ illi ſerica: que tapecia: qd̓ puluinar oporteat p̄ꝑari. Iuſticia inqͥt ⁊ iudiciū preꝑatio ſedis tue. Iuſticia virtus eſt: qd̓ ſuū eſt vnicuiqꝫ tribuens.Tribue gͦ tribꝰ que ſua ſunt. Redde ſuꝑioriredde inferiori: redde eqͣli: cuiqꝫ qd̓ debes: ⁊digne celebras aduentū chriſti: parans ei iniuſticia ⁊ iudicio ſedem ſuā. Redde inqͣꝫ reuerentiā prelato ⁊ obedientiā: quarū alteracordis: altera corꝑis eſt. Nec enī ſufficit exterius obtemꝑare maioribꝰ nr̄is: niſi ex intimo cordis affectu ſublimit̓ ſentiamꝰ de eis.Qd̓ ⁊ ſi tam manifeſte indigna innotuerit p̄lati alicuiꝰ vita: vt nihil oīno diſſimulatiōisnihil excuſatiōis admittat: ꝓpter eū tamē aquo eſt oīs ptās ipſum quē mō talē nouimꝰexcelſum reputare debemꝰ: non p̄ſentibꝰ ꝑſone meritis: ſed ordīationi diuine ⁊ dignitati ipſius officij deferētes. Sic ⁊ fribꝰ nr̄isinter quos viuimꝰ: ipſo iure fraternitatis ⁊ſocietatis hūane: ꝯſilij ſumꝰ ⁊ auxilij debitores. Hec enī volumꝰ: vt ⁊ ipſi nob̓ impediant ꝯſiliū qͦ erudiat̉ igͦrātia nr̄a auxiliū qͦ iuuet̉ infirmitas nr̄a. Sed forte erit int̓ vos qͥtacitꝰ rn̄deat dicēs: Qd̓ ego ꝯſiliū dabo frī:cui nec vnū qͥdē dice̓ verbū phas eſt ſine licētia? Qd̓ auxliū impēdere cū nec mimū aliqͥd age̓ liceat abſqꝫ obediētia? Ad qd̓ ego.Nō deerit certe qd̓ faciaſ tm̄ modo charitasfrat̓na nō deſit. Nullū ego ꝯſiliū melius ar

IIISermobitror qͣꝫ ſi exēplo tuo frēm docēͣ ſtudeas q̄oporteat ⁊ q̄ nō oporteat fieri: ꝓuocāſ eū admeliora: ⁊ ꝯſulēs ei nō ꝟbo neqꝫ lingua: ſedoꝑe ⁊ veritate. An ꝟo vtiliꝰ aūt efficaciꝰ auxilium aliqd̓ eſt: qͣꝫ vt ores deuote ꝓ eo: vtnō diſſimules redarguere culpas eius: vt n̄modo nullū ei offendiculū ponas: ſed ⁊ ſollicitus ſis qͣꝫtū preuales tanqͣꝫ angelus pacisde regno dei ſcandala tollere: ⁊ occaſionesſcandaloꝝ penitꝰ remouere. Si talem te fratri auxiliariū ⁊ ꝯſiliariuꝫ exhibes: reddis eiqd̓ debes: nec habet vnde cauſet̉. Porro ſicui forte p̄latus es: huic ſine dubio tenerisdebitor ſollicitudīs amplioris. Exigit a te ⁊ipſe cuſtodiā ⁊ diſciplinā. Cuſtodia quideꝫvt poſſit cauere peccatū. Diſciplinaꝫ ꝟo vtqd̓ minꝰ cauit: mīme maneat īpunituꝫ. Qd̓et ſi nemī fratrū preeſſe videris: habes tam̄ſubte cui cuſtodiā hanc ⁊ diſciplinā oporteat adhiberi. Dico aūt corpus tuum qd̓ ſinedubio regendū accepit ſpūs. Debes ei cuſtodiam vt nō regnet in eo pctm̄: nec mēbratua arma fiāt iniqͥtati. Debes ⁊ diſciplinamvt dignos faciat penitētie fructꝰ: caſtigatū ⁊ſubditū ſeruituti. Longe tn̄ grauiori ⁊ periculoſiori debito detinent̉ aſtricti: qͥ ꝓ multis aīabus reddituri ſunt rōnem. Quid egoinfelix quo me vertā: ſi tm̄ theſaurū: ſi p̄cioſum depoſitū illud qd̓ ſibi chriſtꝰ ſanguineꝓprio p̄cioſius iudicauit: ꝯtigerit negligentius cuſtodire? Si ſtillantē in cruce dn̄i ſanguinē collegiſſem eſſetqꝫ repoſitꝰ penes mein vaſe vitreo qd̓ ⁊ portari ſepiꝰ oporteret̉:qͥd animi habiturꝰ eſſem in diſcrimīe tanto?Et certe id ſeruandū accepi: ꝓ quo mercator non inſipiēs ipſa vtiqꝫ ſapiētia ſanguinēillū dedit. Sed ⁊ habeo theſaurū iſtū in vaſis fictilibꝰ: ⁊ qͥbꝰ multa plura qͣꝫ vitreis imminere pericula videant̉. Accedit ſane adſollicitudīs cumulū: ⁊ pondus timoris: qd̓cū ⁊ meam ⁊ ꝓximi ꝯſcientiā ſeruare neceſſe ſit: neutra mihi ſatis ē nota. Vtraqꝫ abyſſus eſt imꝑſcrutabil̓: vtraqꝫ mihi nox eſt: etnihilominꝰ exigit̉ a me cuſtodia vtriuſqꝫ etclamat̉: Cuſtos qͥd de nocte: cuſtos qͥd denocte? Non ē mihi dice̓ cum cayn. Nunqͥdˢcuſtos frīs mei ſum ego: ſed ⁊ fateri humilit̓cum ꝓph̓a: Quia niſi dn̄s cuſtodierit ciuitaᵇtem fruſtra vigilat qͥ cuſtodit eam. In eo tn̄excuſabilis ego videor: ſi vt p̄dixi debitamexhibeo cuſtodiā pariter ⁊ diſciplinā. Qd̓ ſipriora qͦꝫ quattuor nō defuerint: dico auteꝫerga p̄latos reuerentiā ⁊ obedientiā: ꝯſiliuꝫet auxiliū erga frēs: qd̓ ad iuſticiā ꝑtinet: nōimparatā ſedem inueniet ſapīa. Et fortaſſis

Io. 14.

psͣ. 88.

psͣ .126.

Eſa. 2I.Gn̄. 4

Eſa. 2I.Gn̄. 4