Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De Aduentu dominiSermo III

eum: ſed in vtroqꝫ ꝯuictꝰ es eſſe mentitꝰ. Siī̄. 3. quidem ⁊ ab initio morit̉ cui dixeras: neqͣq̄.118 morieris: ⁊ veritas dn̄i manet in eternū. Sꝫet nūc rn̄de ſi potes: quā ei arboreꝫ: cuiꝰ arboris fructū inuidere potuit: qui nec hāc qͥdem virgam electaꝫ ⁊ fructū ſublimē negauit? Etenī qui ꝓprio filio ſuo n̄ peꝑcit: quōnō oīa ſimul cū illo donauit? Sed iam adu̓tiſtis ni fallor: qm̄ virgo regia ipſa eſt via ꝑquā ſaluator aduenit: ꝓcedens ex ipſiꝰ vtēro tanqͣꝫ ſponſus de thalamo ſuo. Tenētesergo viam quā priore ſi memīſtis cepimusinueſtigare ſermōe: ſtudeamꝰ ⁊ nos dilectiſimi ad ipſum ꝑ eam aſcende̓: qui ꝑ ipſaꝫ adnos deſcēdit: ꝑ eam venire in gr̄am ipſiꝰ: qꝑ eam in nr̄am miſeriā venit. Per te acceſſūhabeamꝰ ad filiū: o bn̄dicta inuētrix gr̄e: genitrix vite mater ſalutis vt ꝑ te nos ſuſcipiat qͥ ꝑ te datus eſt nob̓. Excuſet apud ipſuꝫintegritas tua culpā nr̄e corruptiōis: ⁊ humilitas deo grata nr̄e veniā impetret vanitati. Copioſa charitas tua nr̄oꝝ cooperiatmultitudinē pctōꝝ ⁊ fecūditas glorioſa: fecunditatē nobis ꝯferat meritoꝝ. Dn̄a nr̄amediatrix nr̄a: aduocata nr̄a: tuo filio nosrecōcilia. tuo filio nos cōmēda: tuo nos filiop̄ſenta. Fac bn̄dicta ꝑ gr̄am quā inueniſti:per p̄rogatiuā quā meruiſti: ꝑ miſcd̓iaꝫ quāpeꝑiſti: vt qui te mediāte fieri dignatus eſtꝑticeps infirmitatis ⁊ miſerie nr̄e te qͦꝫ int̓cedente ꝑticipes faciat nos glorie ⁊ btītudiniſſue: ieſus chriſtꝰ filius tuus dn̄s noſter qͥ eſtſuꝑ oīa bn̄dictꝰ deus in ſecula Amen.Sermo III vnde ſupraN aduentu domini quē hodie celebramꝰ: ſi ꝑſonaꝫ veniētis intueor nō capio excellentiā maieſtatis. Si attēdo ad qͦs venerit: digͣtionis magnitudinē expaueſco. Stupent certe ⁊ angeli ipſi denuo: vidētes īfraſe quē ſupra ſe ſemꝑ adorāt: manifeſte iam ⁊aſcendētes ⁊ deſcendētes ad filiū hoīs. Sꝫꝯſidero ꝓpter qͥd venerit: amplector qͦ adpoſſum ineſtimabilē latitudineꝫ charitatis.Si modū cogito: exaltationē agnoſco hūane ꝯditiōis. Venit ſiqͥdem vniuſitatis creator ⁊ dn̄s: venit ad hoīes: venit ꝓpt̓ hoīes:venit homo. Sed dicit aliqͥs. Quō veniſſedicit̉: qͥ ſemꝑ vbiqꝫ fuit: Erat qͥdem in mūdo: Mūdus ꝑ ipſum factꝰ eſt: ſꝫ mūdus eūnō cognouit. Nō gͦ venit qͥ aberat: ſꝫ apparuit qͥ latebat. Vnde ⁊ hūanā in qͣ agnoſceret̉ induit formā: qͥ nimirū in dīna lucē habitat inacceſſibilē. Nec ſanę ingloriū maieſta-

ti apparere in ſil̓itudine ſua quaꝫ fecerat abinitio: nec indignū deo: a qͥbus in ſub̓a ſua n̄poterat agnoſci in imagine exhiberi: vt qͥ fecerat hoīem ad imaginē ⁊ ſimilitudinē ſuaꝫ:ipſe hoībus innoteſceret factꝰ hō. Huiꝰ ergo aduentꝰ tante maieſtatis: tāte hūilitatistante charitatis: tante etiā glorificatiōis noſtre: ab vniu̓ſa eccleſia ſemel in anno ſolēnismemoria celebratur. Sed vtinaꝫ ita ſemelageret̉: vt ſemꝑ id quippe digniꝰ. Quanteenī inſanie eſt vt poſt tanti regis aduentumalijs qͥbuſlibet negocijs hoīes velint ſeu audeant occupari: ⁊ nō magis omiſſis oībꝰ ſoli eius cultui vacent: nec in eiꝰ pn̄tia cuiuſqͣꝫmeminerint ceteroꝝ? Sed non oīum eſt qd̓ait ꝓph̓a: Memoriā abūdantie ſuauitatisᵖtue eructabūt: ſiqͥdeꝫ nō omēs hec memoriapaſcit. Sane nemo qd̓ non guſtauit: ſꝫ neqꝫqd̓ tm̄ guſtauit eructuat. Ructus quippenō niſi de plenitudīe ⁊ ſatietate ꝓcedit. Propterea qͦrū ſecularis eſt mēs ⁊ vita: memoriam hanc ⁊ ſi celebrāt nō eructant: ſine deuotione ⁊ affectiōe dies iſtos arida qͣdā cōſuetudine obſeruātes. Deniqꝫ qd̓ dānabilius ē: huiꝰ dignatiōis memoria dat̉ in occaſionē carnis: vt videas eos tāta ſollicitudīediebꝰ iſtis veſtiū gloriā: ciboꝝ parare delitias: ac ſi hec ⁊ hmōi querat ī natiuitate ſuachriſtꝰ: ⁊ ibi ſuſcipiat̉ digniꝰ: vbi hec accuratius exhibent̉. Sed ip̄m audi dicentem:Suꝑbo oculo ⁊ inſatiabili corde: cū hoc nō ᵇꝰedebā: quid tāta ambitiōe veſtes paras ī natale meū? Deteſtor ego ſuꝑbiam: nō amplector. Quid tāta ſollicitudīe ciboꝝ copias reponis in tp̄s illud? Damno ego carnis delitias: nō accepto. Plane inſatiabil̓ es cordetanta parās ⁊ ex tam longo: naꝫ corꝑi vtiqꝫet pauciora ſufficerēt: ⁊ que poſſent oportunius inueniri. Celebrās gͦ aduentuꝫ meū labijs me honoras ſꝫ cor tuū longe e a me. Nōme colis: ſꝫ deꝰ tuus vent̓ eſt: ⁊ gloria in ꝯfuſione cibi. Infelix oīno qͥ voluptatē corꝑiset ſecularis colit glorie vanitatē: Btūs autē psͣppl̓us cuius eſt dn̄s deus eius. Frēs nolitevos emulari ī malignātibꝰ neqꝫ zelaueritisfaciētes iniqͥtatē. Intelligite magis in nouiſſima eoꝝ ⁊ cōpatimī eis ex aīo ⁊ orate ꝓ eisqui p̄occupati ſunt in delicto. Hec enī faciunt miſeri: qꝛ igͦrātiā dei hn̄t. Naꝫ ſi cogͦuiſſent nunqͣꝫ dn̄m glorie tanta adu̓ſum ſe inſania ꝓuocarēt. Nos aūt dilectiſſimi excuſationē de ignorātia nō habemꝰ. Plane noſtieū quiſqͥs hic es: ſi dixeris qꝛ nō noui eū:eris ſimilis ſecularibꝰ mēdax. Deniqꝫ ſi euꝫnō noſti: qͥſte hūc adduxit: aut quō huc ve-

a iiij

i. Thi. 6

Gn̄xe. ii6

Io. 1

psͣ .143.

psͣ. .100.

pͣs. 144