Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beali BernardiSermo

II

illi petat ſibi ſignū a dn̄o in ꝓfundū. Habetenī vulpes foueā: ſꝫ in infernū qͦꝫ ſi deſcēde-rit adeſt qui cōprehēdat ſapiētes in aſtutiaſua. Itemqꝫ. Vade dic volucri illi: petat ſibi ſignū in excelſum ſupra. Habet enī volucris nidum ſed ⁊ ſi in celū aſcēderit: illic eſtqͥ ſuꝑbis reſiſtēs: ꝓpria calcat ꝟtute ſuꝑborū ⁊ ſublimiū colla. Verūtamen diſſimulatille ptātis excelſe ſeu incomp̄henſibilis ꝓfūditatis ſapīe querere ſignū: ⁊ ꝓpterea ſignūbonitatis ⁊ charitatis domui dauid ipſe dominꝰ ꝓmittit: vt quos nec ptās nec ſapiētiaterruit alliciat ſaltē exhibitio charitatiſ. Poteſt tn̄ in eo ꝙ ait in ꝓfundū inferni etiā charitas ipſa qua maiorē nemo habuit vt in infernū qͦꝫ ꝓ amicis moriēdo deſcēderet nonīmerito deſignari: vt p̄cipiat̉ achaꝫ vel ī excelſum regnatis expaueſce̓ maieſtatē vel deſcendentis ad inferos amplecti charitatem.Moleſtꝰ eſt gͦ nō ſolū hoībꝰ ſꝫ etiā deo qͥſqͥſnec maieſtatē cogitat in timore: nec charitateꝫ amore meditat̉: Propter hͦ inquit dabitdn̄s ipſe vob̓ ſignuꝫ: in qͦ manifeſte ⁊ maieſtas ⁊ charitas īnoteſcat. Ecce virgo ꝯcipiet ⁊ pariet filiū: ⁊ vocabit̉ nomē eiꝰ emanuel: qd̓ interp̄tat̉ nobiſcū deus. Noli fugereadam qꝛ nobiſcū deus. Ne timeas o hō: necaudito dei noīe terrearis: qꝛ nobiſcū deus.Nobiſcū carnis ſimilitudīe: nobiſcū vtilitate. Propt̓ nos venit tanqͣꝫ vnꝰ ex nob̓: ſimil̓s. nobis paſſibilis. Deniqꝫ butyrū inqͥt ⁊ melcomedet. Ac ſi dicat: Paruulus erit ⁊ veem ſcet̉ infantilibꝰ alimētis. Vt ſciat inqͥt reprobare malū ⁊ eligē̓ bonū. Et iam hic bonū etmalū audis: ſicut in arbore vetita: ſicut in ligno tranſgreſſiōis. Sed multo meliꝰ a pͥmob ꝗdam: ſecūdus iſte partit̉. Eligēs enī bonūmalū reprobat: non ſicut ille qͥ dilexit maledictione ⁊ veniet ei ⁊ noluit bn̄dictionem etelongabit̉ ab eo. Nam ⁊ in eo ꝙ p̄miſit butyrū ⁊ mel comedet: aduerte̓ poteriſ paruulihuius electionē. Tm̄ aſſit eius gr̄a vt qd̓ p̄ſtat vtcūqꝫ ſentire digne ⁊ accomode ad intelligendū ꝓferre ꝯcedat. Duo ſunt in lacteouis: butyrū ⁊ caſeus. Butyrū pingue ⁊ humidū: caſeus ecōtra aridus ⁊ durꝰ. Bn̄ enīparuulus nr̄ elige̓ nouit: qͥ butyrū comedēscaſeū vtiqꝫ nō comedit. Que ē enī ouis cenus. teſima q̄ errauit?; ⁊ in pſalmo loquit̉: Errauiſicut ouis que perijt: Vtiqꝫ genꝰ hūanū qd̓benigniſſimꝰ paſtor q̄rit: alijs ſane nonagintanouē ouibus in monte derelictis. In hacigit̉ ouē duo reꝑies: naturā dulcē: naturambonā ⁊ bonā valde tanqͣꝫ butyrū: ⁊ pctī corruptionē tanqͣꝫ caſeum. Uide ergo qͣꝫ opti-

me puer noſter elegit: qui naturaꝫ noſtrā ſine vlla peccati corruptiōe ſuſcepit. Nam d̓pctōribꝰ legis coagulatū eſt ſicut lac cor eo A.rum: in qͥbus vtiqꝫ lactis puritatē corruꝑatfermentū malicie ⁊ neqͥtie coaguluꝫ iniqͥtatis. Sic ⁊ apis hꝫ mellis dulcedine hꝫ etiaꝫaculei pūctionē. Apis ꝟo ē q̄ paſcit̉ int̓ liliaq̄ florigerā inhabitat patriā angeloꝝ. Un̄ ⁊ad ciuitatē nazareth que interptat̉ flos aduolauit: ⁊ ad ſuauē olentem ꝑpetue virginitatis florem aduenit: illi inſedit: illi adheſit.Huius apis mel ⁊ aculeū nō ignorat: qͥ miſericordiā ei ⁊ iudicium cum ꝓph̓a decantat: pᵍ.Attamē ad nos veniens ſoluꝫ mel attulit etnō aculeū. id eſt. miſericordiā ⁊ nō iudiciumita vt ſuadentibꝰ qn̄qꝫ diſcipul̓ vt ciuitateꝫque ſuſciꝑe eum noluit p̄ciꝑet igne ꝯſumi: Freſponderit filiū hoīs non veniſſe vt iudicaret ſꝫ vt ſaluaret mūdū. Nō habebat aculeum apis noſtra: qͦdāmodo depoſuerat illū:qn̄ tanta indigna patiens: miſericordiā exhibebat ⁊ non iudiciū. Sed nolite ſꝑare in iniquitate: nolite peccare ī ſpe. Habet enī apisnr̄a qn̄qꝫ reaſſumere aculeū ſuū: ⁊ acriter nimis infige̓ illum in medullas hoīum pctōꝝ:Qm̄ pater non iudicat quemqͣꝫ: ſed filio de 3dit oē iudiciū. Nūc aūt ꝑuulus noſter butyrum ⁊ mel comedit: qn̄ bonū nature hūanediuine miſcd̓ie ſic vniuit in ſemetipſo: vt eēthō verꝰ ⁊ pctm̄ non hn̄s deꝰ miſericors ⁊ iudiciū nō exhibens. Ex his manifeſtū iaꝫ arbitror quenā ſit virga ex radice ieſſe ꝓcedēſqͥſve flos ſuꝑ quem reqͥeſcit ſpūſſctūs. Qm̄virgo dei genitrix ꝟga eſt: flos filius eius.Flos itaqꝫ filius ꝟginis: flos candidus: floſrubicūdus: electꝰ ex milibꝰ. Flos in quē ꝓſpicere deſiderāt angeli: flos ad cuiꝰ odoreꝫreuiuiſcūt mortui: ⁊ ſicut ipſe teſtat̉ flos cāpi eſt ⁊ nō horti. Campus enī ſine oī hūano (floret amminiculo: nō ſemīatꝰ ab aliqͦ: nō defoſſus ſarculo: nō impinguatꝰ fimo. Sic oīno ſic ꝟginis aluus floruit: ſic inuiolata: integra ⁊ caſta marie viſcera tanqͣꝫ paſcua et̓ni viroris florem ꝓtulere: cuiꝰ pulchritudonon videat corruptionē: cuiꝰ gloria in ꝑpetuū nō marceſcat. O virgo ꝟga ſublimis: inquā ſublime verticē ſctm̄ erigis: vſqꝫ ad ſedentem in throno: vſqꝫ ad dn̄m maieſtatis.Neqꝫ enī id mirū: qm̄ in altū mittis radiceshūilitatis. O vere celeſtis planta: p̄cioſiorcunctis ſanctior vniu̓ſis O vere lignū viteqd̓ ſolū fuit dignū portare fructum ſalutis.Dep̄henſa eſt maligne ſerpens ꝟſutia tua:nudata eſt plane falſitas tua. Duo impoſueras creatori: mēdacij ⁊ inuidie infamaueras

Eſa. 7.

Ibidem

Aeb

Ubi ⁊ͣ.

psͣ. 10º

psͣ .118.

Un̄. I.

psͣ. 108

Luc̄ .9.

A0. .5.

Ceſi ꝯ