De Aduentu dominiSermoI

L3

uitū vt ad pauꝑes veniāt: nec ſi p̄ſtare voluerint. Ita eſt frēs: nos magis ad eū venire dignū fuit ſed duplex erat impedimentū.i. o. Nam ⁊ caligabāt oculi nr̄i: Ille ꝟo lucē habitat inacceſſibilē: ⁊ iacētes palytici in grabato: diuinā illam non poteramꝰ attinge ceiſitudinem: ꝓpterea benigniſſimꝰ ſaluator ⁊medicus aīarū deſcendit ab altitudine ſua:et claritatē ſuam infirmis oculis temꝑauit.Induit ſe lucerna quadā: illo vtiqꝫ glorioſoet ab oī labe puriſſimo corꝑe qd̓ ſuſcepit: henī illa leuiſſima plane ⁊ p̄fulgida nubes: ſu19pra quā aſcenſurū eū ꝓpheta p̄dixerat: vtiam deſcēderet in egyptū. Tempꝰ ē iam: ipſum qͦꝫ ꝯſiderare tp̄s: quo ſaluator aduenitUenit enī qd̓ ⁊ vos credimꝰ nō latere: nonin initio nec in medio tꝑis ſed in fine. Nec incongrue factū eſt ſed vere ſapient̓ diſpoſuitſapīa: vt cū magis eſſet neceſſariū tūc primoferret auxiliū: ꝓnus ad ingͣtitudinē ade filios non ignorās. Vere enī adueſꝑaſcebat: ⁊inclinata erat iam dies: receſſerat paulominus ſol iuſticie: ita vt exiguus nimis ſplendor eiꝰ aut calor eſſet in terris. Nam ⁊ lux diuine noticie parua ad modū erat: ⁊ abūdante iniqͥtate feruor refriguerat charitatis. Iānō apparebat angelus: nō loquebat̉ ꝓpheta: ceſſabāt velut deſꝑatione victi: p̄ nimiavtiqꝫ duricia hoīuꝫ ⁊ obſtinatiōe: at ego aitfilius: tūc dixi: ecce venio. Sic ſic dū mediūſilentiū tenerēt oīa ⁊ nox in ſuo curſu iter ꝑageret: op̄s ſermo tuus dn̄e a regalibꝰ ſedif. bus venit. Qd̓ etiā apl̓s innuēs aiebat: Qn̄venit plenitudo tꝑis: miſit deꝰ filiū ſuū. Nimirū plenitudo ⁊ abūdantia tꝑaliū: obliuionē ⁊ inopiam fecerat eternoꝝ. Oportune gͦtunc aduenit eternitas: qn̄ magis tꝑalitasp̄ualebat. Nam vt cetera ſileaꝫ: ipſa qͦꝫ paxtꝑalis illo in temꝑe tanta fuit: vt ad homīsvniꝰ edictū deſcriberet̉ vniu̓ſus orbis. Habetis iam ⁊ ꝑſonā venientis: ⁊ locū vtrūqꝫid eſt. a qͦ ⁊ ad quē venit: cauſam qͦꝫ ⁊ tp̄s īignoratis. Unū qͦꝫ reſtat: via adhuc ſcꝫ perquā venit: ⁊ hec qͣꝫ diligent̓ reqͥrēda: vt poſſimus (ſicut dignū eſt) ei occurre̓. Uerū tn̄ ſicut ad oꝑandā ſalutem in medio terre: venitſemel in carne viſibilis: ita qͦtidie ad ſaluandas aīas ſinguloꝝ in ſpū venit ⁊ inuiſibilisſicut ſcriptū eſt: Spūs ante faciē nr̄am chriſtus dn̄s. Et vt noueris occultū eſſe ſpūalēhunc aduentū: In vmbra eius inqͥt viuemꝰinter gentes. Propterea dignū eſt vt ſi nonvalet infirmꝰ in occurſum tanti medici ꝓce-dere longius: ſaltem conet̉ erigere caput etIaliqͣtenꝰ aſſurgere veniēti. Non te oportet o

homo maria trāſfretare: non penetrare nubes. Non grādis inqͣꝫ tibi oſtendit̉ via: vſqꝫad temetipſum occurrere deo tuo: ꝓpe ē enīverbū in ore tuo ⁊ in corde tuo. Vſqꝫ ad cordis compūctionē ⁊ oris ꝯfeſſioneꝫ occurre:vt ſaltem exeas de ſterqͥlinio miſere ꝯſcien-tie: qm̄ indignū eſt illuc auctorē puritatis intrare. Et hec qͥdem de eo aduentu dicta ſūtquo ſinguloꝝ mētes inuiſibili dignat̉ illu-ſtrare potentia. Libet aūt ⁊ manifeſti aduētus viam ꝯſiderare. Qm̄ vie eius vie pul-chre: ⁊ oēs ſemite eius pacifice: Ecce inquitſponſa venit is ſaliens in montibꝰ: trāſiliēscolles. Venientē vides o pulchra: ſed cubātem ante videre nō poteras. Dixiſti enī? Indica mihi quem diligit aīa mea: vbi paſcasvbi cubes. Cubans paſcit angelos in illasꝑpetuas eternitates: quos ſatiat viſiōe eternitatis ⁊ īmutabilitatꝭ ſue: ſed ne ignores teo pulchra: qm̄ mirabilis facta ē viſio illa exte: ꝯfortata eſt ⁊ non poteris ad illā. Verū/tamē egreſſus eſt de loco ſctō ſuo ⁊ qui cubans paſcit angelos: ipſe cepit: ſicqꝫ ſanabitnos: ⁊ videbit̉ veniēs ⁊ paſtus: qͥ cubās etpaſcens ante videri non poterat. Ecce venit hic ſaliens in montibꝰ: trāſiliens colles.Montes ⁊ colles pr̄iarchas ⁊ ꝓphetas accipe: ⁊ quēadmodū venerit ſaliens in librognaͣtionis lege: Abraā genuit yſaac ⁊cͣ. Ex Ahis montibꝰ ꝓdijt: vt inde veniēs radix ieſſe: vnde iuxta ꝓphetā: Egreſſa ē virga ex­ Einde flos aſcēderet: ſuꝑ quē reqͥeuit ſpūs ſeptiformis. Qd̓ manifeſtiꝰ alio in loco aperiens idem ꝓpheta: Ecce inqͥt virgo ꝯcipiet ⁊ Epariet filiū ⁊ vocab̓ nomē eius emanuel: qd̓interp̄tat̉ nobiſcū deꝰ. Quē enī prius florē:ipſum deinde emanuelē: ⁊ quā dixerat virgam: manifeſtiꝰ expͥmēs virginem noīauit.Sed neceſſe eſt aliſſimi huius ſacramēti ꝯſiderationē diei alteri reſeruari. Digna ē eniꝫꝓprio ſermone materia: p̄ſertim ꝙ in longūiam hodiernꝰ ſermo ꝓceſſerit.Sermo I vnde ſupraOdiuimꝰ ſuadentē regi achaꝫ Eſaiam: petere Fſignū a dn̄o: ſiue in ꝓfundū inferni: ſiue in excelſum ſupra. Audiuimꝰ reſponſum eius formam qͥdem habentē pietatis ſꝫnon virtutem. Propter hoc deniqꝫ ab eo qͥintuetur cor: ⁊ cui ꝯfitetur homīs cogitatio:meruit reprobari. Non petam inquit: ⁊ nō Stentabo dn̄m: Elatus erat achaꝫ faſtigio ſolij regalis: aſtutus humane ſapiētie verbisAudierat igit̉ ęſaias a dn̄o. Uade dic vulpi

a iij

Tre .4.

1. Thi. 6.

Sal̓ .4

Eſa. 30

Uf. sͣ.

Eca. 7.

Mat .1.

Eſa. ii.

Eſa. 7

Prouer .Can̄. 2.

Can̄ .1.

Can̄. 2.