Beari BernardiSermo

ſed ꝯtinuo patris zelus vindicauit in illumꝑcutiens eum pariter cū omībus ſuis plagaincurabili: caſtigatiōe crudeli. Scientiaꝫ qͦꝫq̄ nihilominꝰ mea eſt ſurriꝑe voluit hō: ⁊ neilli qͥdem miſertꝰ eſt: nec peꝑcit oculus eiusNunqͥd d̓ bobus cura eſt deo? Duas tm̄ fecerat nobiles creaturas: ratiōis ꝑticipes: capaces btītudinis: angelū videlicet atqꝫ hominē: ſꝫ ecce ꝓpter me angelos ꝑdidit multos: hoīes vniu̓ſos. Ergo vt ſciant qꝛ ⁊ egodiligo patrē: ꝑ me recipiat: quos qͦdāmodo. ꝓpter me amiſiſſe videt̉. Si ꝓpt̓ me hͨ tempeſtas orta eſt ait ionas: tollite me: ⁊ mittitein mare. Oēs inuidēt mihi. Ecce venio ettalem eis exhibeo memetip̄m: vt quiſqͥs inuidere voluerit: quiſqͥs geſtierit imitari: fiatei ęmulatio iſta in bonū. Noui tn̄ in affectūmalicie ⁊ neqͥtie tranſiſſe angelos deſertoreſnec ex ignorātia aliqͣ ſeu infirmitate peccaſſeideoqꝫ perire neceſſe eſt penitere nolentes.Patris enī amor ⁊ honor: regis iudiciū diligit: ꝓpter hoc enī ⁊ ipſe creauit homīes abinitio: qui ſupplerēt locū illū: ⁊ ruinas hieruſalem reſtaurarēt. Sciebat enī nullā angelis patere redeūdi viam. Nempe nouit ſuperbiā moab ꝙ ſuꝑbuſ ē valde: ⁊ ſuꝑbia eiꝰpenitētie remediū nō admittit ac ꝑ hoc necvenie. At ꝟo hoīs vice nullā poſtea ꝯdiditcreaturā: innuēs ex hocipſo redimēdum adhuc hoīem: quippe quē ſupplātauit alienamalicia: ideoqꝫ ꝓdeſſe ei poteſt charitaſ aliena Ita dn̄e obſecro: complaceat tibi vt eruto as me: qm̄ ego infirmus ſum. Qm̄ de terramea furtim ſublatꝰ ſum: ⁊ hic innocēs in lacū miſſus ſū. Nō penitꝰ qͥdē innocēs ẜꝫ qͣꝫtūad eū qui me ſeduxit innocēs aliqͣtenꝰ. Mēdaciū mihi ꝑſuaſum eſt dn̄e: veniat veritasvt poſſit falſitas dep̄hendi: ⁊ cognoſcā veritatem: ⁊ veritas liberabit me: ſi tn̄ rep̄henſefalſitati penitꝰ renūciauero: ⁊ cognite adheſero veritati. Alioqͥn: nō hūana erit temptatio: nec humanū peccatū: ſed obſtinatio diabolica. Nam ꝑſeuerare in malo diabolicuꝫeſt: ⁊ digni ſunt ꝑire quicūqꝫ cū illo in ſimilitudinē eius ꝑmanent in peccato. Ecce frēsaudiſtis qͥs ſit qui veniat: ꝯſiderate iam vnde veniat ⁊ quo. Venit itaqꝫ d̓ corde dei patris: in vterū virginis matris: venit a ſūmocelo: in inferiores ꝑtes terre. Quid gͦ? Nonne ⁊ nobis in terra eſt ꝯu̓ſandū? Sed nō inea ꝑſtitit ille. Ubi enī bene erit ſine illo: autvbi male eſſe poterit cū illo? Quid mihi ē in. celo ⁊ a te qͥd volui ſuꝑ terrā. Deus cordis22. mei: ⁊ pars mea deus in eternū. Nā ⁊ ſi ambulauero in medio vmbrę mortis non time-

bo mala: qm̄ tu mecū es. Nunc qͦꝫ vt videoet ad terras ⁊ ad ipſum qͦꝫ deſcēdis infernū:non tanqͣꝫ vinctus ſed tanqͣꝫ inter mortuosliber ſicut lux que ī tenebris lucet: ⁊ tenebreeam non comp̄henderūt. Vnde nec relinqͥtur anima in inferno: nec ſctm̄ corpus interra videt corruptionē. Chriſtꝰ enī qui deſcēdit ipſe eſt ⁊ qui aſcendit ſuꝑ omēs celos vtadimpleret oīa: de quo ſcriptū eſt: Qui per Atranſijt benefaciēdo ⁊ ſanando oēs oppreſſos a diabolo. Et alibi. Exultauit vt gigas pᵍad currendā viam: a ſūmo celo egreſſio eiuſet occurſus eius vſqꝫ ad ſummū eius. Merito ꝓinde clamat apl̓s dicēs: Que ſurſum Coſunt querite: vbi chriſtꝰ eſt in dextera dei ſedens. Incaſſum laboraret erigere corda noſtra: niſi collocatū in celis ſalutis nr̄e doceret auctorē. Sed videamꝰ iam que ſequunt̉Nam ⁊ ſi materia qͥdem copioſa inuenit̉ etvberrima valde: ſed anguſtia temꝑis tantāſermonis longitudinē non admittit. Conſiderantibꝰ ergo qͥs veniat: magna oīno ⁊ ineffabilis maieſtas innotuit. Suſpiciētibusvnde veniat: grandis plane patuit via: ẜmeius teſtimoniū qui ꝓphetico p̄uentus ſpūEcce inqͥt nomē dn̄i venit de longinqͦ. Por ?ro quo veniat intuentibꝰ apparuit ineſtimabilis dignatio ⁊ penitus inexcogitabil̓: ꝙ incarceris huius horrorē: tanta dignata ē deſcendere celſitudo. Iam quis dubitet magnū aliquid in cauſa fuiſſe vt maieſtas tantade tam longinqͦ in locū tam indignū deſcendere dignaret̉: Plane magnū aliqͥd: qꝛ miſericordia magna: quia miſeratio multa qꝛcharitas copioſa. Ad quid enī veniſſe credēdus eſt: hoc nanqꝫ eſt qd̓ iuxta ꝓpoſitumordinē oporteat iam ꝑſcrutari. Nec ſanę laborandū eſt in hac parte: cum manifeſte aduentus eius cauſa ⁊ verba eius ⁊ opera clament. Ad querendaꝫ quippę ouem centeſimam que errauerat de montibꝰ ꝓperauit:et vt ꝯfiteant̉ manifeſtiꝰ dn̄o miẜicordie eiꝰet mirabilia eius filijs hoīum: ꝓpter nos venit. Mira querētis dei dignatio: magna dignitas hoīs ſic queſiti. In qͣ ſi gloriari voluerit non erit inſipiens: nō ꝙ aliqͥd eſſe videatur tanqͣꝫ a ſeipſo: ſed ꝙ tanti eū feceritqui fecit. Ipſe enī oēs diuitie oīs gloriā mūdi ⁊ quicqͥd in eo ꝯcupiſcit̉ minꝰ eſt ad hācgloriam: īmo nec eſt aliqͥd in comꝑatiōe eiuſDn̄e qͥd eſt homo qꝛ innotuiſti ei: aut quidᶻapponis erga eum cor tuū? Attamen velimnoſſe quid ſibi voluerit ꝙ ad nos venit ille:aut quare non magis iuimꝰ nos ad illū? Noſtra enī erat neceſſitas: nec eſt ꝯſuetudo di-

1. Coꝝ. 9.

Ione .j.

Eſa. 16

Gn̄. 40

psͣ. 7psͣ. 22.

Act̉ .10.

Act̉ .10.

ps. 18

Collo 33

Eſa 4e.

Iob .7.

Luc̄. 15