De Aduentu dominiSermoI
N A quenti domin
De Aduentu dn̄i Sermo IOdie fratres celebramus aduentꝰ initium cuius vtiqꝫ ſicut ⁊ceterarū ſolennitatuꝫnomē quidē celebre ſatis ⁊ notuꝫ eſt mūdo ſꝫratio noīs forte non ita. Infelices enim filijadam omiſſis veris ⁊ ſalutaribꝰ ſtudijs: caduca potius ⁊ trāſitoria querūt. Quibꝰ aſſimilabimꝰ hoīes gnaͣtiōis huius aut quibuscomꝑabimꝰ illos: quos videmꝰ a terrenis ⁊corꝑalibꝰ ꝯſolatiōibꝰ auelli ſeꝑariqꝫ n̄ poſſeProfecto ſimiles his ſunt: qͥ ſubmerſi periclitant̉ in aquis. Nimirū videas eos tenentes tenere nec vlla ratione deſerere qd̓ pͥmūoccurrerit manibꝰ quicqͥd illud ſit: licet taleſit aliqͥd qd̓ oīno ꝓdeſſe non poſſit: vt ſūt radices herbarū ceteraqꝫ ſimilia. Nā ⁊ ſi qͥ adeos veniant forte vt ſubueniāt: nōnunqͣꝫ ſolent apprehēſos inuoluere ſecū: adeo vt neciam ſibi: nec illis auxiliū ferre p̄ualeāt. Sicpereūt in hoc mari magͦ ⁊ ſpacioſo: ſic ꝑeuntmiſeri: dum peritura ſectantes omittur ſolida: qͥbus app̄henſis emerge̓ ⁊ ſaluare poſſent aīas ſuas. Neqꝫ enī de vnitate ſed d̓ ve.s ritate dicit̉: Cognoſcetis eaꝫ: liberabit vosiigitur frēs qͥbus tanqͣꝫ paruul̓. Reuelat deꝰque abſcōdita ſunt a ſapiētibꝰ ⁊ prudentibꝰcirca ea que ſalutaria ſunt ſedula cogitatiōeverſamini: ⁊ diligent̓ penſate rationē aduētus huiꝰ: querētes nimirū quis ſit qͥ veniatvnde: quo: ad qͥd: qn̄: ⁊ viam ꝑ quaꝫ venit.Laudabilis ſine dubio curioſitas iſta eſt etſalubris. Neqꝫ enī tam deuote eccleſia vniu̓ſa p̄ſentē celebraret aduentū: niſi lateret ī eomagnū aliqͥd ſacramentū. Primo igit̉ lococum apl̓o ſtupēte ⁊ ammirate: intuemini etvos: qͣꝫtus ſit iſte qͥ ingredit̉: ipſe enī ẜm ga.i. brielis teſtimoniū altiſſimi filiꝰ: ac ꝑinde coaltiſſimꝰ ipſe. Neqꝫ enī phas eſt dei filiū degenerē ſuſpicari: ſed eqͣlis fateri neceſſe ē altitudinis: ⁊ eiuſdē penitꝰ dignitatis. Naꝫ ⁊filios pͥncipū principes: ⁊ filios regum regeſeſſe qͥs neſciat: Uerūtamē quid ſibi vult ꝙe tribus ꝑſonis quas ī ſumma trinitate credimus: ꝯfitemur ⁊ adoramꝰ: non pater nonſpūſſctūs aduenit: ſed filius? Minime qͥdēego vel id factū arbitror ſine cauſa. Sed qͥs
cognouit ſenſum dn̄i: aut quis ꝯſiliariꝰ eiusʸᵗfuit: Neqꝫ enī ſine altiſſimo trinitatis ꝯſiliofactū eſt vt filius adueniret: qꝛ ſi ꝯſideramꝰexilij noſtri cauſam: fortaſſis adu̓tere poſſumus vel ex parte qͣꝫ ꝯgruū fuerit a filio nosmaxime liberari. Lucifer eniꝫ ille qui maneoriebat̉: pro eo ꝙ altiſſimi ſimilitudinē vſurpare temptauit: ⁊ rapinam arbitratꝰ eſt eſſeſe equalē deo qd̓ vtiqꝫ eſt filij: p̄cipitatꝰ ilicocorruit: qm̄ zelauit ꝓ filio pater ⁊ opere dixiſſe videt̉: Mihi vindictā ⁊ ego retribuaꝫ ꝓContinuo videbat ſathanā tanqͣꝫ fulgur cadentē de cęlo. Quid tu ſuꝑbis terra ⁊ cinis:Si ſuꝑbientibꝰ angelis deus nō peꝑcit: qͣꝫtomagis tibi putredo ⁊ vermis. Nihil ille fecit nil oꝑatus eſt: tm̄ cogitauit ſuꝑbiam: ⁊ īmomento in ictu oculi: irreꝑabilit̓ precipitatus eſt: quia iuxta euangeliſtā: In veritate Inon ſtetit. Fugite ſuꝑbiam frēs chariſſimi:queſo multū fugite: Initiū omīs peccati ſuperbia: que tam velocit̉ ipſum qͦꝫ ſideribuscunctis clarius micantē eterna caligineⁱ obtenebrauit luciferū: que nō modo angelū: ſꝫangeloꝝ primū in diabolū cōmutauit. Vnde ⁊ ꝓtinus inuidēs hoī: quā ꝯceꝑat in ſemetipſo: in eo peperit iniqͥtatem: ſuadēs vtlignū vetitū guſtans fieret ſicut deus: ſciensbonū ⁊ malum. Quid enī polliceris: qͥd ꝓmittis miſer: cū filius altiſſimi ſciētie clauemhabeat: Immo ⁊ ip̄e ſit clauis dauid: qͥ clau ⁊dit ⁊ nemo aperit? In eo ſunt oēs theſauri cſapientie ⁊ ſcientie abſconditi. Tu ne eos vtp̄ſtes hoī: inique furaberis? Uidetis qꝛ vere iuxta dn̄i ſententiā: Mendax iſte eſt: et ⁊pater eius. Nam ⁊ mēdax fuit dicēs: Simi Alis ero altiſſimo: ⁊ mendacij pater: cū in hominē qͦꝫ venenatū ſue falſitatis ſemīariū effudit dicēs: Eritis ſicut dij. Tu qͦꝫ o homo: ſi ˣvides furem curris cū eo? Audiſtis frēs qͥd pꝰhac nocte lectū eſt in eſaia dicēte dn̄o. Principes tui infideles: vel vt trāſlatio alia habꝫinobediētes ſocij furū. Reuera eniꝫ principes noſtri adam ⁊ eua: pͥncipiū noſtre ꝓpaginis: inobediētes ⁊ ſocij furum: qui qd̓ filijdei eſt: ſerpentis īmo diaboli ꝑ ſerpentē ꝯſtlio ſubriꝑe temptāt. Nec diſſimulat iniuriaꝫfilij pater: pater enī diligit filiū: ſꝫ ꝯtinuo ⁊ īipſum hominē vindicta retribuit: ⁊ aggrauat ſuper nos manū ſuaꝫ. Oēs enī in adampeccauimꝰ: ⁊ in eo ſententiā damnatiōis accepimꝰ oēſ. Quid agat filiꝰ vidēſ ꝓ ſe zelarepatrem ⁊ nulli penitꝰ parcere creature? Ecce inquit occaſione mei: creaturas ſuas pater amittit: altitudinē meam primꝰ angelusaffectauit: ⁊ populū qui ſibi crederet habuit
a ij
bo. 6
t. 1.
.II.
Eo. 1a.
ox. xv.
Gen̄. 3.ox. xv.
Eſa. 1.
Apo .3.Col̓. 2.
Io. 8.Eſa. 14
Luc̄. .10.
Io. 8.
Ecc̄i. v.
Ecc̄i. v.