Epiſtola exhortatoria
ſtus ſacrificij ſimus diuerſi ſine offenſione. vbi aūt dicimus hec dona: hec mūera hec ſacra ſacrificia: ſiue ſingillatiꝫ pani et vino ſingule cruces aſſignent̉: ſiuevna cruce duo ſimul ſanctificent̉ nō video in hac diuerſitate reprehenſibilē diſcordiam niſi qꝛ forſitan cōuenientiꝰ ambo vna cruce notant̉: ſicut vno verbobenedictionis ſanctificant̉. Cū enī pl̓eshoīes aūt diuerſas res ſiml̓ benedicimꝰnō ſingulis ſingulas cruces reddimus:ſed oībus vnā crucē ſufficere credimusꝘ ꝟo nōnulli ab initio calicē operiuntquidā corꝑali alij panno cōplicato ꝓpter cuſtodiam mūdicie: nec nudū dimittūt calicē ſicut chriſtus nudus crucifixꝰeſt: vt ſic̄ ſignificatꝭ on̄deret ſe mūdo reuelatū non magis intelligo eos debererep̄hendi ꝓpter nuditatē xp̄i q̄ nō ſignificat̉ ab illis ī ſacrificādo qͣꝫ quia nō demōſtrant ī eodē ſacrificio eū eē crucifixum extra ciuitatē extra domū: et ſub nudo celo. Que tamē magna nō carent ratione. Nā xp̄ūs qui paſſus eſt ꝓ nobis:nobis relinquēs exemplū vt ſequamurveſtigia eiꝰ: ī his quoqꝫ dedit nobis exemplum ꝓpter iuſticiā ſuſtinēdi incōparabilem cōtemptū ⁊ pauꝑtatē. Adeo eīcōtemptui habitus ē ⁊ execrabil̓ iudicatus vt nec mori dignus haberet̉ int̓ aliquam hoīm habitationē: neqꝫ inter homines niſi inter execrabiles: neqꝫ ſub tecto aliqͦ niſi ſub celo. ſub qͦ eijci nō potuit: vt ẜm ꝓphetam obprobriuꝫ hoīm etabiectio plebis eſtimaret̉. Pauꝑ ꝟo itafuit vt veniēs in mūdū nō in ſua ſed inaliena domo naſceret̉: ⁊ notus ꝓpt̓ inopiam loci in p̄ſepio brutoꝝ aīaliū poneretur: et viues in mūdo nō haberet vbicaput ſuū reclinaret: nec moriens vndenuditatē ſuam tegeret: nec mortuus vn̄inuolueretur: nec ſepulcrū aut locū vbicorpus mortuū collocaret̉. Que om̄iamagis ſūt viuēdo ꝑ effectū: cū ratio exigit imitāda qͣꝫ ꝑ nuditatē ſacrificij nuditas chriſti ſignificāda. Neqꝫ coniectare
poſſum cur potius curandū ſit ne pānooperiat̉ ſacrificiū quia xp̄s nudꝰ paſſuseſt: qͣm nec ſub tecto vl̓ intra ciuitatē fiatqm̄ xp̄us ſub nudo celo extra ciuitatempaſſus ē. Si aūt vſus nō habet vt extratectū fiat ꝓpter ꝑturbationes aeris: ſimilis cā videt̉ vt calix ī ſacrificādo nondiſcooꝑiat̉ ꝓpter quaſdā q̄ ꝯtingē pn̄tincōmoditates. Tutius itaqꝫ et diligentius puto vt calix ne aut muſca aut aliquid indecēs in illū cadat: qd̓ ſepe cōtigiſſe cognoſcit̉: oꝑiat̉: ꝙͣ diſcooptus cōtingētibꝰ immūdicijs exponat̉. Hec ſapientie vr̄e ꝓ meo ſenſu nullius meliorērōnem reſpuens reſpōdeo. De his quiſacrificāt de fermētato miſi vobis olimquandā epl̓am Idē hortat̉ amicūvt pēſet qͥd ſit finis: ⁊ in fine qͥs fructusquidē primum: ⁊ ecōtra que ſit expectatio mūdi gloriam conculcantium.Omīo fratri amico hērico fr̄ andſelmus abbas becci bone volūtatis ꝑfectōem ⁊ effectū. Bn̄dictus deꝰ in donis ſuis: et ſctūs ī oībusoꝑbus ſuis: qͥ vr̄e dilectioni tm̄ de nr̄odeſiderio ꝓpter qd̓ iuiſtis cōceſſit effice̓quē oramꝰ vt qd̓ deeſt adhuc d̓ voto noſtro et de vr̄o mercede dignet̉ perficereDe qͣ re nr̄m cōſiliū ꝑ frēs nr̄os mandode gr̄a et dilectiōe ducis de qͣ ſcripſiſtismihi ml̓tum gaudeo: ⁊ ꝓ ea deo ⁊ illi etvobis gratias ago. Quod etiā illi ꝑ litteras facere cogito: cū nūcij vr̄i ſicut audiui cōſtitutū eē ad illū redibūt. Et qm̄neſcio ſi hoc neceſſe erit fieri an̄qͣꝫ redeācū pͥus poteris mādate mihi ꝓnomē eiꝰ⁊ noīa vxoris et filioꝝ eiꝰ. Solū enī nomen eius teneo qꝛ vital̓ vocat̉. Sed qͣmdulcis mihi vr̄a dilcō ſic me ſibi ſua ꝓbitate ꝯglutīauit: vt idē de vobis qd̓ deme deſiderat cor meū: vn̄ eā ſpē magnāex vr̄is ẜmonibꝰ ꝯcepi: nō p̄t meas meaqͥeſcere donec ip̄m deſideriū meū de vobis ſatiet̉. Ꝙͣuis igit̉ nullꝰ ſermo ſufficiat mihi donec deus quod opto perficiat: pauca tamē qꝛ nō neſcienti loquor