Liber
ſiderare deum: et loqui ⁊ audire: ⁊ cogitare de illo: quē ml̓tū amāt. Hinc eſt ꝙgaudent cū gaudentibus: flent cum flētibus: miſerentur miſeris: donant indigentibus: quia alios homines tanqͣꝫ ſeip̄os amāt. Hinc eſt ꝙ contemnūt diuitias: poteſtates: voluptates: ⁊ honorari et laudari. Qui enim hec amant: ſepefaciunt aliquid contra deum ⁊ cōtra ꝓximū. Sic enī ex his duobus preceptisvniuerſa lex pendet ⁊ ꝓphete. Qui ergo vult illuꝫ amorem habere ꝑfecte qͦ regnū celoꝝ emit̉: amet cōtemptū: pauꝑtatē: laborē: ſubiectioneꝫ: ſicut ſācti virifaciūt. Sic enī qui ſe humiliat exaltabitur. Breuiter hec vobis cariſſime ſicutpoſtulaſtis dixi: ſed in hoꝝ expoſitioneprudētia vr̄a multa pl̓a ꝓferre poterit:quā dixi Si tamē de plenitudīe beatitudinis eterne a me aliqͥd latius dictū ſāctitas vr̄a legere voluerit in fine libellimei qui ꝓſologion appellat̉ vbi de pleno gaudio tractaui: reperire hoc poteritUalēte ⁊ orate ꝓ me Idē de ſacramētis eccleſie quō vno mō fiunt vbiqꝫ. Sꝫdiuerſis modis in diuerẜ locis tractāurOmino et amico walerādo gr̄ad dei Nuwenburgenſi venerabiliep̄o. Anſelmus ſeruus eccleſiecantuarienſis. Salutē. ſeruitiū: orōnesdilectionis affectuꝫ. Gaudeo ⁊ gratiasago deo qꝛ ſicut ſcribitis glorificat eumin vobis catholica eccl̓ia: qm̄ in vr̄a īmitatōe diuine bonitatis appareat gratiaet dm̄ pape paſcalis amicitiā habetis ⁊familiaritatē vt iā mihi liceat vr̄am amicabiliter ſalutare ſanctitatē. Quod veſtra ſublimis humilitas me comꝑat minerue: ⁊ vocat mōtē: non in me accipio:qm̄ nihil in me: cur hoc dici de me debeat intelligo. Nō tamē debeo eſſe ingratus veſtre benignitati qͣꝫ hoc facit abundantia vr̄e erga me volūtatis. Solemꝰenī ſepe ſentire meliora de his quos diligimus quā ipſi mereant̉ De laude igitur que ad me non petinet cor meū non
gloriat̉. Sed de dilectione que ſemperamāda ē gratias agendo letat̉. Queritveſtra reuerentia de ſacramentis eccl̓iequomō nō vno mō fiunt vbiqꝫ: ſed diu̓ſis modis in diuerſis locis tractantur.Utiqꝫ ſi ꝑ vniuerſam eccl̓iam vno modo ⁊ concorditer celebrarētur: bonū eēt⁊ laudabile. Quoniā tamē ſūt multe diuerſitates: que nō in ſūma ſacramēti neqꝫ in virtute eius aut fide diſcordāt: neqꝫ oēs in vnā cōſuetudīem colligi poſſunt: eſtimo eas potius in pace concorditer tollerādas qͣꝫ diſcorditer cū ſcādalo damnandas. Habemus enī a ſanctispatribus: qꝛ ſi vnitas ſeruat̉ caritatis: īfide catholica nihil officit cōſuetudo diuerſa. Si aūt querit̉ vnde iſte nate ſintcōſuetudinum varietates nihil aliud intelligo qͣꝫ humanoꝝ ſenſuū diuerſitateſQui qͣꝫuis in rei ꝟtute ⁊ veritate nō diſſentiant in aptitudine tamē ⁊ decētia aminiſtratōnis nō concordant: quod enīvnus aptius eſſe iudicat. alius ſepe minus aptum exiſtimat Neqꝫ in huiuſmodi nō conſonare puto ab ipſius rei veritate exorbitare. Nāqꝫ qd̓ alij in ſacrificādo corꝑe et ſanguine dn̄i ſingulas cruces ſingulis faciūt ab initio in cauſatōealij ſolūmodo ſingulas ſingulis vbi ſingiltatim nomīatur panis vel corpus: etſingillatim calix vel ſanguis vbi ꝟo oblatio vel hoſtia noīat̉: vnā crucē ambobus faciūt. quoniā ſicut vnus eſt chriſtꝰqui ſeip̄m obtulit ꝓ nobis: ita vna ē oblatio et vna hoſtia in pane et vino qͣꝫ offerrimꝰ: nō video iſtos magis in hoc diſcordare a chriſto qui ſingillatim vtiqꝫbenedixit qm̄ oēs illi diſcordāt: qͥ calicēpoſt cenā nō ſacrificant ſicut xp̄s fecit:neqꝫ ſemꝑ ad veſꝑm ſicut chriſtus fecitet qui vtrūqꝫ ſimul vno nomīe vocant:oblationē vel hoſtiam quod chriſtꝰ nōfecit. vnde poſſumus colligere: qꝛ a nobis inuicem in huiuſmōi actione: ſeruata rei veritate poſſumus eſſe diſſimilesſiue reprehēſione cū ab ipſo auctore ip-