AnſelmiLiber
nia qͣ creaſti tuaꝫ p̄dicāt bonitatē: qm̄ qͥin oībus nō intelligūt nō tibi ſed tue imputēt cecitati. Sed qꝛ ꝓbatio diiectōisexhibitio eſt oꝑis. Neceſſe habet aīa ſicſe cōformare ad dilectione tua: vt ſicutte habes ad eaꝫ: ſic ſꝑ ſe ad te habere nitat̉. Haxime aūt in iſtis. Primo ſicuttu amas ſꝑ ita ⁊ ip̄a ſꝑ amet: ⁊ hoc oſtēdere tibi nitat̉ vt oēm affectu ſuū tue cōteperet volūtati. Sūt aūt qͣtuor affectiones ad qͣs alie reduci pn̄t .ſ. gaudium:dolor: ſpes ⁊ timor. Prime due ſūt circa p̄ſentia vel p̄terita: ⁊ alie due ſunt circa futura. Sic igit̉ tibi cōformare nr̄asaffectiones debemꝰ vt de om̄ibus q̄ tibiaduerſa ſūt timeamus ⁊ doleamꝰ: ⁊ quetibi honeſta de his ſpe remus ⁊ gaudeamus: oēs alias affectōes de cordibꝰ noſtris effugantes qͣnta vtilitas in hͦ eſſetꝙ falſas ⁊ inutiles affectōes vitarꝫ vtiqꝫ Si hō ſe ꝟe ẜm has qͣtuor affectōnesexaīarꝫ qn̄ aliqͥs motus ſentiret: quō tueū eriꝑes dn̄e ſolus noſti Si enī originēmotuū nr̄oꝝ diligenter aduerteremus:ſepe inueniremꝰ eē vitij qd̓ putauimuseſſe ꝟtutis ⁊ ſepe illo impedimur qͦ credimꝰ ꝓ noueri. Secūdo ſicut ſꝑ habesnos pocul̓ tuis: ita etiā te ſꝑ debemꝰ cogitare pn̄tem: hͦ cogit nos ab oībus cōgitationibus noſtris ꝟbis factis ⁊ moribus eſſe ſub moderamīe diſcipline: qͦniā nō auderet ſpōſa inhoneſte ſe habere ſponſo ſuo p̄ſente: īmo ī oībus intenderet tibi placere ⁊ querere a te cōſiliuꝫ⁊ auxilium: vt in oībus ẜm tuam poſſetagere volūtatē. Cū aūt in oībus tibi placere intendimꝰ: ſꝑ ſecurā cōſcientiā habebimus: etiā ſi ſe aliqͥd minus vtile p̄ter te intentioni nr̄e ingeſſerit incidēter.Tercio ſicut ſꝑ ⁊ cōtinue ſeruis nob̓ omnia oꝑa nr̄a oꝑando vel ſuſtinendo: neeſſe deſinamus vel ꝑ alios vel quocunqꝫ mō ita nūqͣꝫ ꝑticula diei bone dꝫ nospreterire qͥn in tuo ẜuitio expēdatur.Quarto ſicut ſꝑ tueris nos ⁊ cuſtodis
ab oībus malis ſiue ꝑ te ſiue ꝑ tuos: itadiligēter debemꝰ nos abſtrahere ab oībus qͦ nos poſſent ī tuo ẜuito impedireQuinto ſicut largitas tua nūqͣꝫ laſſat̉ īdādo: ita nunqͣꝫ debemꝰ volūtarie deficere in orādo Sexto ſicut ſꝑ es benignꝰin relaxādo: ita uūqͣꝫ debemꝰ defectibꝰnr̄is terreri qͥn ſtatim poſt culpam veniam poſtulemꝰ. Qn̄ eī cor hoīs ē diſtortū ⁊ a te qͦdammō alienū multo eſt pronius ad leuitates ⁊ ad querenduꝫ exterius falſas ꝯſolatōes qͣꝫ ſibi bn̄ apud ſe eſſet. Un̄ nō eſt differēda acqͥſitio venie:ne diuturnior receſſus difficiliorem reditū oꝑetur. Taliter nos debemus ad tehabere ⁊ ſꝑ cruciari. Ꝙ te tm̄ nō amamus vt debemꝰ. Quō āt te laudare debeamꝰ ⁊ de qͥbus gr̄as agere debeamꝰ:eſt in pͥncipio ſupͣ dcm̄. Da nob̓ dn̄e toto deſiderio ad amandū ⁊ laudandumte aſpirare: ⁊ ꝓ eo ꝙ digne nō poſſumꝰcruciari: ⁊ hoc nobis tollende crucis ſitaltitudo.Atitudo āt crucis ē fidelitas ſꝑlſpm̄ crucias ⁊ dilatas vt oēꝫ hominē ſubiciat tue laudi ac ẜuituti. Hoc maxīe facit hoīem in orōe cōemcōges vt qͥcqͥd ſibi vl̓ aliqͥbꝰ ſpēalius ſuis deſiderat qꝛ eos humiles qͦdāmodovidet nihil tn̄ hoīm ſꝫ totū ad laudē tuedeſiderat bonitatis. Unde cū fidelitasmaxīe ī orōe ꝯſiſtat cōſiderāduꝫ eſt qͣlit̓dēat orare qͥ voluerit exaudiri. Debꝫ eīorare ſapiēter ardēter humiliter: fidelit̓ꝑſeuerater ⁊ ꝯfidēter. Sapiēter vt oretq̇ tue laudi ſūt expediētia ⁊ ꝓxīoꝝ ſaluti. Si ꝟo ī qͥbuſdā dubitamꝰ vtꝝ expediāt ſicut ſalus corꝑis ⁊ ſil̓ia q̄ qn̄qꝫ nocere qn̄qꝫ ꝓdeſſe pn̄t ꝓ his ſꝑ ſub cōditione ē orādū .ſ. ſi tibi ſit placitū ⁊ honeſtū. Ardēter .ſ. deuote vl̓ ad minꝰ ſerioſe vt bene videamus qͥd petēdū ſit a teintente de corde noſtro petamus: nonalienis: ſed proprijs verbis cordis veloris: quia vtraqꝫ eqꝫ intelligis ⁊ auſcul-