De ſimilitudinibus
tas. Humiliter vt nō de nr̄o merito: ſedtm̄ de tua gratia confidamus: qͣꝫuis enīpeccata dimiſeris ⁊ qn̄qꝫ aliqͥd tibi ſeruire ꝯcedas. Sꝑ tn̄ tales nos reputaredebemꝰ quales nos ip̄os peccādo fecimus: qꝛ nihil niſi malū ꝑ nos facere poſſumus Fidelitre vt in orōne offeramusnos ad carentiā oīs gaudij: ⁊ ad patientiā oīs pene: q̄ ad vtilitatē nr̄am cederevaleat ꝑ tuū adiutoriū: vt in exaudtiōedeſiderij nr̄i actio tue laudem attollat.Sꝫ dn̄e merebor ſic offerēdo me tibi cūtn̄ vt totus tuus ad hec tenear etiā ſi nūqͣꝫ volueris me exaudire. Perſeueranter vt nūqͣꝫ ceſſare ꝓponamꝰ a deſideriooīm q̄ tibi ſūt laudabilia ⁊ honeſta. Siqua ꝟo in nobis vel in nr̄is ſuꝑueneritneceſſitas qͣꝫuis ꝓ hac ſꝑ cū intentionenō poſſumꝰ orare: tn̄ aliquotiēs cū om̄ifidelitate qͣ poſſumus ꝓ ea orabimus.⁊ deinceps volūtati tue nr̄m deſideriuꝫꝯmittemꝰ ſꝑ primā fidelitatē ⁊ ſi non inactu: tamē in habitu retinētes. Cōfidēter vt poſtulemus ī fide nihil heſitātesSūt aūt ſeptē cauſe q̄ cogūt nos tue cōfidere bonitati. Prima qꝛ iuſtū eē deſideriū tu das: ⁊ ad qͥd dares niſi etiā velles exaudire. Scd̓a: qꝛ nō ad nr̄am vtilitatē: ſed ad tuā gl̓am volumꝰ exaudiri. Tercia qꝛ maiora que ꝓ nobis feciſtiaīant nos vt etiā de minoribus confidamus. Oīa enī qͥ petere poſſumus tammīora ſūt qͣꝫ ꝙ dignanter ꝓ nobis es incarnatus ⁊ paſſus. Quarta qꝛ tam facile eſt apud te in maximis qͣꝫ in minimisexaudire. Quinta qꝛ nos ad hoc ꝓuocat tue cōſideratio bonitatis. Sexta qꝛinterceſſorē te ieſu chriſte habemꝰ ⁊ oēsſctōs. Septima qꝛ infinitā ad nos habes bonitatē. Si enim modica dilectioquā ad te habemꝰ ad hoc nos cogit: vtin oībus tue volūtati libēter parere velimus. Cur idē de ineſtimabili dilctōnetua non preſumeremꝰ. Alioquin fidetiores vellemus apparere qͣꝫ tu. Si tales
nos tibi exhiberemꝰ qualē te nobis ecōuerſo non crederemꝰ. Sic dn̄e orabimꝰ⁊ ꝓpter hͦ in orōe cōfidentiā habebimꝰnihilominꝰ tn̄ cruciabimur ꝙ hoc digneexequēdo oēm hoīem ad tuā laudem ꝑeffectū trahere nō poſſumꝰ: ⁊ amplectiet hec ſpūalis noſtre crucis eſt latitudoOngitudo autē crucis tue tolti vite nr̄e debet ꝯmenſurari vtqͣꝫuis cōſideremus tecū eē iocūdum ⁊ te in domo tua laudare ⁊ in abyſſo tue dulcedīs abſorberi tamē nō tedeat nos portare crucē tuā: cruciari ſcꝫ inmiſera hac vita ꝓ tue laudis augmētoQuid magni eſt dn̄e. Si tecū ſim in patria vbi ſum ſecurꝰ ab om̄i malo: ⁊ vbihabeam qͥcqͥd volo: da mihi dn̄e: vt nūqͣꝫ me pungendo ſic ſuꝑant claui timoris ⁊ miſerie huiꝰ vite vt ante veliꝫ deſcendere vel ſaltem deponi de cruce: qͦniā a te dn̄e hoc fuerit mādatū. Sed neqꝫ hoc deſiderare vt cū hͦ cito facias medeponi. Sed vt ſemꝑ mallem ꝓpter tependere in cruce qͣꝫ a miſerijs his faciaſme ī abſcōdito ſepeliri. Tu eniꝫ dn̄e necdeſcēdiſti de cruce nec ſic te deponi petiſti. Uoluntas gͦ ſemꝑ affligendi ꝓ augmento tue laudis crucis erit lōgitudo.Si quis ergo vult ve. pꝰ me: tollat crucē ſuā ⁊ ſeqͣtur me qͦtidie. ⁊ ſic currat ꝑmediū vie ꝑfectōis. Si nos tollimꝰ: domine tu ip̄e portabisInē aūt viā ꝑfectōis: id ē ꝑſeuelrantiam in volūtate ſꝑ ꝓ te patiendi innuis ī eo ꝙ dicis quottidie. Si eī vno die pͥus qͣꝫ tu iuſſerꝭ crucem deponere volumꝰ eā qͦtidie tollimꝰQui aūt ꝑſeuerauerit vſqꝫ tu eā deponas hic in abundāte laudis tue ⁊ ſepulcrū ingrediet̉ pacis eterne. Ꝙuis in hͦꝟbo intelligere poſſumꝰ ꝙ ſicut cruciatus ꝓ tua laude qͦtidie deficiendo caditita crucem quottidie tollere debemus:laudis tue deſideriū reſumēdo Cruxqͣꝫto diutiꝰ iacet tanto difficilius tollit̉.