LiberAnſelmi
les: ſꝑ tn̄ de te in bonitate fentiret paratus ſuſtinere qd̓ velles: nec diceret: curita facis. Cui p̄dicta ſentētia nō placet:da ei dn̄e ſe abnegare vt intelligat. Septima ꝟo cauſa deberet maxime nos vrgere: ſcꝫ vt tibi vices redderemus: ſiuerepēderemꝰ: qꝛ puer datus eſt nobis: etfilius datꝰ eſt nob̓ qͥ das qͦtidie te nobisin cibū: ⁊ tandē dabis te nobis in p̄miū:⁊ in mercedē magnā nimis. Dn̄e qͥd dignū pot̓it eſſe tātis bn̄ficijs tuis: qͥd adhoc dignū poterimꝰ dare. An oꝑtet aliquid p̄ter id nō penitus abnegare et tibi dare dulciſſime dn̄e. Si vnus homoeſſet tanti qͣꝫti oēs creature qͣs vnqͣꝫ feciſti: qͣꝫtis eſſet ſi daret ſe totū tibi qͥ dediſti te totū nobis. Cuius bonitas in infinitū p̄ponderat: qui ſe putat meliorē qͣꝫte tm̄ de ſe reſeruet ſibi: qͣꝫto melioreꝫ qͣꝫtu: ꝓpter hmōi cām dicis. Si quis vultvenire poſt me: abneget ſemetip̄m: īmodn̄e iā cogor dicere ſaluo ꝟbo tuo ꝙ nullus ſemetip̄m valeat abnegare. Qn̄ enīſe abnegabit q̄ nunqͣꝫ aliqͥd iuris ī ſe habuit. Sꝫ dn̄e in hͦ ꝟbo oſtēdis maximaꝫgratitudīem tuā vt hͦ tanti eſtimes vt qͥcūqꝫ in ſe ſibi aliqͥd iuris vſurpauerat.Si ab hͦ ceciderat ⁊ vlterius ſe tibi raꝑenō attēptat. Da mihi dn̄e vt me abnegēīmo vt reddā qd̓ rapui violenter. Debemus aūt ẜm legē ablatū reddere ī quadruplū vt nō ſolū nos ſꝫ ⁊ nr̄a reddamꝰſcꝫ naturalia fortuita ⁊ gratuita. Naturalia ſūt q̄ coīter natura oībus hominibus amīſtrat. Qued aꝫ in aīa tm̄: vt intellectus ⁊ affectꝰ: q̄dam ī corꝑe mediāte aīa vt quinqꝫ ſenſus interiores. Reddamus gͦ intellectū: ſꝫ ſuū ꝓpͥum reliq̄ntes qͥ nos multū a cognitiōe ꝟitatis impedit. Ꝙdiu enī hō ſenſu ſuo ita innititur vt ab eo recedere nolit: vix ſenſū alterius qͣꝫtumcūqꝫ rōnalem app̄hendit.Faciendū igit̉ eſt ẜm apl̓m. Quicunqꝫinter vos ſapiens eſſe vult: ſtultus fiatvt ſapiēs ſit. Si enī humiliter ſe ſtultuꝫ
reputaret ad tēpus: tūc verā ſapientiaꝫa te ſiue a tuis app̄hendere poſſet: quiavbi humilitas ibi ſapientia. Paulus eīcredit̉ didiciſſe euāgeliū in illis tribꝰ diebus cū cetus eēt. Reddamꝰ etiā affcm̄deo ſꝑ poſtponēdo nr̄am volūtatē volūtati diuīe: ⁊ maxīe ī orōne nr̄a: qꝛ in oīoroe nr̄e vtilitati ſuā debemꝰ preponerevolūtatē: immo ſua volūtas ſi ea rectevtimur ſꝑ ē nr̄a vtilitas. Sepe āt venitde ꝓpͥo ſenſu qꝛ nō credimꝰ dn̄i volūtatē eē qͥcqͥd circa nos cōtingit: ⁊ ita abutimur ea minꝰ grate ſuſcipiēdo: ſicut d̓taugꝰ. Optimꝰ ille tuꝰ mīſter ē qui nō hͦa te audire deſiderat qd̓ ip̄e voluerit. ſꝫhͦ velle qd̓ a te audiet. ſꝫ cū his duobusſcꝫ intellectu ⁊ affectu ⁊ qͥnqꝫ ſenſus exteriores reddamus mortificādo eos aboībus vanitatibꝰ ⁊ ad tuū obſeqͥum cōuertēdo. Iā aliqͣꝫtulū habemꝰ de primaꝑte qua nobiſcū abnegare debemꝰ .ſ. denaturalibꝰ bonis. Scd̓a ꝑs ſūt fortuitaq̄ dicere poſſumꝰ tꝑalia ⁊ amicos. Hecenī oīa calcāda ſunt ne impediāt tuumamorē. Minꝰ enī amat te qͥ tecū aliqͥdamat qd̓ nō ꝓpter te amat vt d̓t auguſ.Ualde deberet hō indignari diligē modica quē tāte dignitatis feciſti vt ei liceat te amare. Occultiꝰ āt nocet nimiꝰ amor amicoꝝ qͣꝫ tꝑaliū qꝛ tetigit ſe velamīe caritatis ita ꝙ ſępe putet hō caritatē eē qd̓ dilectio ē carnal̓: q̄ ita dulciter ⁊ſuauiter mētē captiua tenꝫ ꝙ neſciat hōqꝫ duris vincul̓ fuerit ligatꝰ niſi poſtqͣꝫfuerit abſolutꝰ Sic totū cor nr̄m tuo debemꝰ amori qͥcqͥd de eo alt̓i damus tibiſubtrahimꝰ. Neceſſariū gͦ eſt vt oīa quefortuna nob̓ offert diligēda ſiue res tēꝑales ſiue amicos ꝓpt̓ te abnegemus.Tercia ꝑs reſtitutōis ſūt gͣtuita: ſcꝫ ꝟtutes qͣs in fōtē ſuū penitꝰ refūdere dēmꝰnihil ex his nob̓ aſcribēdo. ſꝫ tibi a qͦ oēdonū ꝑſcm̄ ꝓ eis gͣtes referēdo. Si oīaq̄ in his tribꝰ: ſcꝫ bonis naturalibus fortuitis ⁊ gͣtuitis inueniunt̉ abnegamus