AnſelmiLiber

lare per ſe. Hoc itaqꝫ mō quero an illeangelus qui iam aptus eſt ad volēduꝫet nōdum quicqͣꝫ vult poſſit per ſe vellealiud. D Puto quia poteſt ſi aliquando vult. M Non reſpondesad interrogatōem meā. D Quō.M Ego quero de nihil volente ⁊ deptāte que p̄cedit reꝫ: ⁊ tu reſpondes devolūtate ⁊ poteſtate que fit cū re Nā oēquod eſt eoip̄o quo eſt poteſt eſſe. Nonaūt om̄e ꝙ eſt potuit eſſe anteqͣꝫ eēt. Cūergo quero vtrū ille qui nihil vult poſſit velle: quero ptātem ante volūtatemqua ſe poſſit mouere ad volūtatem. Tuvero cū reſpondes qꝛ ſi vult poteſt: dicꝭptātem que fit cū ip̄a volūtate. Neceſſe enim eſt ſi vult vt poſſit velle. D5Scio duas eſſe ptātes vnaꝫ que nōdūeſt in re: alterā que iam eſt in re. Sed etet hͦ nō poſſum neſcire qꝛ quicqͥd ita poteſt eſſe vt iaꝫ ſit ſi aliquādo nō fuit potuit prius eſſe. Si em̄ non potuiſſet nūqͣꝫ eſſet. Bene ergo eſtimo me reſpōdiſſe quia qui ideo poteſt velle: qꝛ iaꝫ vultneceſſe eſt eū priꝰ potuiſſe qͣꝫ vellet. MPutas qꝛ quod nihil eſt oīno nihil habet: et ideo nullam habet ptātem ⁊ ſineptāte oīno nihil poteſt. D hoc nōpoſſum negare. M Eſtimo qꝛ mūdus anteqͣꝫ fieret nihil erat. D Ueruꝫ dicis. M Ergo oīno nihil potuit anteqͣꝫ eēt. D Ita ſequit̉. MNon ergo potuit eſſe anteqͣꝫ eēt. DEt ego dico. Si nō potuit eſſe impoſſibile fuit vt eſſet aliquando. M Etpoſſibile ⁊ impoſſibile erat: anteqͣꝫ eſſetet quidē in cuiꝰ poteſtate nō erat vt eēterat impoſſibile: ſꝫ deo in cuiꝰ poteſtateerat vt fieret impoſſibile. Qꝛ ergo deꝰmd̓m facere poterat priuſqͣꝫ fieret: ideoeſt md̓s non quia ip̄e md̓s prius potuiteſſe. D Rationi nō poſſum contradicere ſed vſus loquendi nō conſentit.M Non eſt mirum. Multa nāqꝫ incōmuni loeutōe dicūtur improprie ſꝫ ta-

men oportet medullā veritatis inquirere neceſſe eſt improprietatē ꝑturbanteꝫqͣꝫtum res expetit impoſſibile eſt ſecernere. Ex qua improprietate loquēdi fitvt ſepiſſime dicamꝰ rē poſſe non qd̓ illapoſſit: ſꝫ qm̄ alia res p̄t ⁊ rē q̄ p̄t nō poſſeqm̄ alia res nō poteſt: vt ſi dico liber p̄ta me ſcribi vtiqꝫ liber nihil poteſt: ſꝫ egopoſſum ſcribere librum et cū dicimꝰ iſtenon poteſt vinci ab illo non aliud intelligimus qͣꝫ ille non poteſt vincere iſtumHinc eſt ꝙ dicimus deū nō poſſe aliudſibi aduerſū: aut ꝑuerſum qm̄ ſic eſt potens in beatitudine ⁊ iuſticiā immo qm̄beatitudo ⁊ iuſticia nō ſūt in illo diuerſa ſed vnū bonū: ſic eſt oīpotens in ſimplici bono vt nulla res poſſit qd̓ noceatſummo bono. Ideo nō poteſt corrūpi:vel mentiri. Ita ergo quicqͥd nō eſt anteqͣꝫ ē ſua poteſtate eē nō poteſt ſꝫ ſi poteſt alia res facere: vt ſit hoc mō alienapoeeſtate p̄t eſſe. Ꝙͣuis aūt pluribꝰ modis diuidi poſſit potētia vel impotentia: hoc tm̄ nūc tibi ſufficiat qꝛ multa dicūtur poſſe nō ſua ſꝫ aliena poteſtate: etmulta nō poſſe nō ſua ſed aliena impotentia. De ꝓpria igit̉ ptāte loquor: cuꝫquero de angelo queꝫ nouū poſuimusfieri et hactenus iam eſſe factū iā et aptus iā ſit ad habēdam volūtatem: ſꝫ nihil adhuc velit an ip̄e poſſit per ſe vellealiud ⁊ de ip̄a mihi reſpōde. D Siiam ſit aptus eſt ad volūtatem vt nihililli aliud de ſit qͣꝫ velle nō video cur ꝑ ſenon poſſit. Quicunqꝫ em̄ aptus eſt advidendum et clauſis oculis in luce poſitus nihil videt poteſt videre per ſe quare ergo non volens ſimpliciter nō velitper ſe ſicut non videns poteſt per ſe videre. M Quia ille non vidēs habet viſum et volūtatem qua poteſt mouere viſū nos ꝟo de illo qui nll̓ā habetvolūtatē loqͥmur. Quare rn̄de mihi ſiq̄ res ſeip̄aꝫ mouet de nō velle ad vellevt ſic ip̄a ſe velit mouere D Si dixero