LiberAnſelmi1ſ

moriā ſūmꝰ intelligit ſpūs ⁊ amat ⁊ totius intelligentie meminit et totā amatet totius amoris meminit ⁊ totū intelligit. Intelligerit aūt in memoria pat̓in intelligentia filius in amore vtriuſqꝫſpūs. Tanta igitur pater ⁊ filius ⁊ vtriuſqꝫ ſpūs: equalitate ſeſe cōplectuntur.et ſunt in ſe inuicem vt nullus eorū aliūexcedere aūt ſine eo eſſe ꝓbetur.traꝘ nullus eorū alio indigeat ad memorandū vel intelligēdum vel amādūquia ſingulus quiſqꝫ cuꝫ memoria ⁊ intelligentia et amore ⁊ quicqͥd neceſſe eſtin eſſe ſumme eſſentie. Cap̄. lviij.Ed in hijs nullatenus negligēſ ter: memorie cōmēdantur ꝙ intuenti mihi occurrit exiſtimo.Sic em̄ neceſſe eſt. vt pater intelligatur.memoria: filius intelligētia: ſpūs amor:vt nec pater indigeat filio aut commūi.ſpū nec filius patre vel eodem ſpū ſiueidem ſpūs patre et filio quaſi pater perſe meminiſſe ſoluꝫ poſſit: intelligere aūtnon niſi per filiū et amare nō niſi per ſuum filijqꝫ ſpm̄: et filius per ſe intelligere tm̄ queat pr̄em aut memor ſit ꝑ ſpiritum ſuū amet ⁊ idem ſpūs ꝑ ſe non aliud qͣꝫ amare valeat ſed pater illi ſit memor ⁊ filius illi intelligat. Naꝫ cū inhijs tribus vnuſquiſqꝫ ſingulus ſit ſūma eſſentia et ſumma ſapiētia ſic perfecta vt ip̄a per ſe memor ſit ⁊ intelligat ⁊amet neceſſe eſt vt nullus eorum triumalio indigeat aūt ad memorandum autad intelligēdum aūt ad amādum. Singulus em̄ quiſqꝫ eſſentialiter eſt: et memoria et intelligētia ⁊ amor ⁊ quicquidſumme eſt neceſſe in eſſe eſſentie. 1Ꝙ tamen non ſint tres ſed vnus ſeupater ſeu filius ſeu vtriuſqꝫ ſpūs. lix.Uandam hic video queſtioneꝫqoccurrere. Nam ſi pater ita eſtintelligentia ⁊ amor ſicut ē memoria ⁊ filiꝰ ſic ē memoria et amor quomodo eſt intelligentia ⁊ vtriuſqꝫ ſpiritꝰ

non minus eſt memoria et intelligentia.qͣꝫ amor: quomodo non eſt pater et filiꝰ.et alicuius ſpūs ⁊ quare non eſt filiꝰ pater et ſpūs alicuius: et cur non eſt idemſpūs alicuius pater ⁊ alicuius filius ſicquippe intelligebat̉ ꝙ memoria eſſet pr̄filius intelligentia vtriuſqꝫ ſpūs amorUerū hec queſtio non difficile ſoluiturſi ea que iam ratione inuēta ſūt conſiderent̉. Idcirco em̄ nō eſt pater filius autalterius ſpūs licet ſit intelligētia genita ⁊ amor qꝛ non eſt intelligētia genitaaut amor ab aliquo ꝓcedens ſed quicquid eſt gignens eſt tm̄ ⁊ a quo ꝓceditalius: filius quoqꝫ ideo nō eſt pater autalicuius ſpūs qͣꝫuis ſeipſo memor ſit etamet quia non eſt memoria gignēs autamor ab alio ad ſimilitudinem ſui ſpūsꝓcedens ſed quicquid exiſtit tantū gignitur et eſt a quo ſpūs ꝓcedit. Spiritum quoqꝫ nō cogit eſſe patrem aut filium hic quia contetus eſt memoria autintelligentia ſua cuꝫ nō ſit memoria gignens aūt intelligentia genita ſed ſolūquicquid eſt ꝓcedat. Quid igitur prohibet concludi quia vnus tm̄ eſt in ſumma eſſentia pater vnus filius vnus ſpiritus: ⁊ nō tres patres aūt filij aūt ſpūsQuomō ex hijs multi filij naſci videantur.Capitulū. lx.Ed ne forte repugnet huic aſſer1xtioni ꝙ intueor naͣm dubiū eſſenon debet quia pater ⁊ filius etxeorū ſpūs vnuſquiſqꝫ ſeip̄m ⁊ alios ambos dicit ſicut ſe ⁊ alios intelligit. Ꝙ ſiita eſt quō nō ſunt in ſummā eſſētia totverba qͦt ſunt dicentes et qͦt ſunt que dicuntur? Si em̄ plures homines vnū aliud cogitatōe dicant tot eius vidētur eſſe verba qͦt ſunt cogitatōes quia in ſingulorum cogitatōibus verbuꝫ eius eſt.Item ſi vnus hō cogitet aliqua plura tot verba ſūt in mēte cogitātis quotſūt res cogitate. Sed in hominis cogitatione non cogitat aliquid quod extra