Monologion

filiꝰ genitus ſolus amor nec genitꝰ necingenitus. Capitulū. liiij.Ed videt̉ tamē amor idem necf omnino ſcd̓m cōmunis locutionis modū dici poſſe ingenitusnec ita ꝓprie ſic verbū genitus. Solemꝰ enim ſepe dicere aliqͥd gigni ex eare de qua exiſtit vt cū dicimus ſplēdorēaut calorem gigni ab igne ſeu aliquē effectū ex cauſa ſua. Scd̓m hāc igiturrōem amora ſūmo ſpū exiēs non oīnoaſſeri poteſt ingenitus ita vero ꝓprie ſicut verbū dici genitus nō poteſt qꝛ verbū veriſſimā eſſe ꝓlem ⁊ veriſſimū filiūamorem vero nullatenus filium aut ꝓlem eſſe manifeſtū eſt. Poteſt itaqꝫ imodebet dici ſolus ille cuius verbū eſt genitor ⁊ ingenitus quia ſolus eſt pr̄ et parens ⁊ nullo mō ab alio eſt. Solū auteꝫverbū genitū qꝛ ſoluꝫ filius et ꝓles eſt.Solus vero amor vtriuſqꝫ nec genitusqꝛ nec filiꝰ eſt nec ꝓles eſt: nec om̄itio nōeſt ab alio. jIIj.Ꝙ amor idē ſit increatus ⁊ creatꝰ ſicut pat̓ et filiꝰ et cū ip̄e tum illis nō tresſed vnus increatus et vnus creator et ꝙidem poſſit dici ſpūs pr̄is ⁊ filij. lv.Uomō aūt idem amor ſingl̓usq eſt ſūma eſſentia ſicut pr̄ et filiꝰet tamē ſimul pr̄ ⁊ filius ⁊ amorvtriuſqꝫ nō plures ſed vna ſūma eſſentia que ſola a nullo facta nō ꝑ aliud qͣꝫꝑ ſe oīa fecit neceſſe eſt vt quēadmoduꝫſingulꝰ pr̄ ⁊ ſingulꝰ filiꝰ ē increatꝰ et creator ita et amor ſingulᶻ ſic increatꝰ ⁊ creator et tn̄ oēs tres ſimul et nō plures ſedvnus increatus ⁊ vnꝰ creator. Patrēitaqꝫ nullus facit ſiue creat aut gignit:filiū vero pr̄ ſolꝰ gignit ẜꝫ nō facit: pateraūt parit̓ ⁊ filius nō faciūt neqꝫ gignūtſed quodāmō ſic dici poteſt ſpirāt ſuūamorē qͣꝫuis em̄ non nr̄o more. ſpiret ſūme incōmutabilis eſſentia tamē ip̄e ſuūamorē a ſe ineffabiliter ꝓcedētē non diſcedendo vb illa ſꝫ exiſtēdo ex illa forſā

nō aliomō videt̉ poſſe dici aptius ex ſeemittere qͣꝫ ſpirādo. Qd̓ ſi dici poteſt:ſicut verbū ſūme eēntie filiꝰ ē eiꝰ: ita eiuſdē amor ſatis ꝯueniēter appellari p̄tſpūs eiꝰ vt cū eſſēcialiter ip̄e ſit ſpūs: tāqͣꝫ pr̄ ⁊ filiꝰ illi nō putētur alicuiꝰ ſpiritꝰ)qꝛ nec pr̄ ab vllo alio eſt nec filius a pr̄equaſi ſpirāte naſcit̉ iſte aūt eſtimet̉ ſpiritꝰ vtriuſqꝫ qꝛ ab vtroqꝫ ſuo quodā īeuitabili mō ſpirante ꝓcedit mirabliter:Qui etiā ex eo qꝛ ē cōmunio pr̄is ⁊ filij nō abſqꝫ ratione quaſi ꝓpriū aſſumere poſſe videt̉ aliqd̓ nomātd̓ pr̄i filioqꝫcōmune ſit ſi ꝓprij noīs exigit indigentia. Qd̓ qͥdē ſi fiat ſcilicet vt ipſe amornoīe ſpūs qͦꝫ ſubſtātiā parit̓ pr̄is et filijſignificat quaſi ꝓprio deſignet̉. Ad hͦqͦꝫ nō inutilit̓ valebit vt ꝑ hͦ idip̄m eſſeꝙ eſt pr̄ ⁊ filiꝰ qͣꝫuis ab illis eē ſuū habeat intimetur.Ꝙ ſicut filiꝰ ē eēntia vl̓ ſapīa pr̄is eoſenſu qꝛ habeat eādē eēntiā vl̓ ſapīamquā pr̄ ſic idē ſpūs ſit pr̄iſ⁊ filij eſſentiaet ſapīa ⁊ ſimilia. ¶ Capitulū. lvj.51Oteſt qͦꝫ quēadmodū filiꝰ ē ſb̓ap et ſb̓a ⁊ virtꝰ pr̄is eo ſēſu qꝛ hꝫ1eādē eēntiā ⁊ ſapīam ⁊ ꝟtutē qͣꝫpr̄ ita vtriuſqꝫ ſpūs intelligi eēntia vl̓ ſapiētia vl̓ ꝟtꝰ pr̄is ⁊ filij qꝛ hꝫ oīno eādēqͣꝫ habent illi.130Ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ eoꝝ ſpūs pariter ſuntin ſeinuicem.Capitulū. lvij.Ocūdū ē intueri in pr̄e ⁊ filio ⁊ivtriuſqꝫ ſpū quō ſint in ſeinuicē tāta eqͣlitate ⁊ nullꝰ aliū excedat. Pret̓ hͦ em̄ qꝛ vnuſqͥſqꝫ eoꝝ ſic ē ꝑfecte ſūma eēntia vt tn̄ oēs tres ſiml̓ nōſit niſi eēntia vna ſūma: q̄ nec ſine ſe vl̓extra ſe nec maior vl̓ minor ſeip̄a eē p̄t.Per ſingl̓os tn̄ idip̄m non minꝰ valet.ꝓbari. Eſt etem̄ totꝰ pr̄ ī filio ⁊ cōmuniſpū ⁊ filiꝰ in pr̄e ⁊ eodē ſpū ⁊ idē ſpūs īpr̄e ⁊ filio qꝛ memoria ſūme eēntie totaē in eiꝰ intelligētia ⁊ amore ⁊ amor ī memoria ⁊ intelligētia. Totā qͥppe ſuā me

h iiij