Monologion

eius mētem eſt non naſcitur verbum cogitate rei ex ip̄a re: quia ip̄a abſens eſt acogitationis intuitu ſed ex rei aliqua ſimilitudine vel ymagine que eſt in cogitantis memoria aut forte que tunc cumcogitat per corporeū ſenſum ex re preſēti in mentem attrahitur. In ſumma vero eſſentia ſic ſibi ſemꝑ ſunt p̄ſentes pater ⁊ filius ⁊ eoruꝫ ſpūs. Eſt em̄ ſicutiam ꝑſpectum eſt vnuſquiſqꝫ non minꝰin alijs qͣꝫ in ſeip̄o vt cum inuicē ſe dicūtſit vident̉ idē ip̄e qui dicit̉ gignere verbū ſuum quēadmodū cuꝫ aſeip̄o dicit̉.Quō gͦ nihil gignit filius aut eius pr̄isqꝫ ſpiritꝰ ſi vnuſquiſqꝫ eorum verbumſuū gignit cuꝫ aſeip̄o dicit̉ vel ab alio?Quod aūt verba ꝓbari poſſunt de ſūma naſci ſb̓a tot eā neceſſe eſt ſed ſuperiorem conſideratōeꝫ filios gignere ⁊ totemittere ſpūs. Hac itaqꝫ rōe vident̉ inilla eſſe nō ſolū multi pr̄es ⁊ filij ⁊ ꝓcedētes: ſed ⁊ alie ncītudines aut certę pater et filius ⁊ eoꝝ ſpūs de quibus iā certiſſimū eſt quia vere exiſtūt nō ſunt tresdicētes qͣꝫuis ſinguluſquiſqꝫ ſeip̄m ⁊ alios duos dicit. Sicut em̄ ſūme ſapientie ineſt ſcire ⁊ intelligere: ita vtiqꝫ eterne incōmutabiliſqꝫ ſcīe ⁊ intelligētie naturale eſt id ſemꝑ pn̄s intueri ꝙ ſcit ⁊ intelligit. Nihil aūt aliud ē ſūmo ſpūi huius dicere qͣꝫ quaſi cogitādo ītueri ſicutnr̄e mētis locutio nihil aliud ē qͣꝫ cogitātis inſpectio. Certiſſimū aūt iā cōſiderare rōes reddiderūt qͥcqͥd ſūme nature ineſt eſſentialiter id eſt ꝑfecte conuenire pr̄i ⁊ filio ⁊ eoꝝ ſpūi ſingulatimet tamē idip̄m ſi ſimul dicat̉ de tribꝰ nōadmittere pluralitatē. Cū ergo cōſtetquia ſicut ꝑtinet ad eius ſciētiā ſciētia ⁊intelligētia ſicut eius ſcire ⁊ intelligerenō eſt aliud qͣꝫ dicere: id eſt ſemꝑ p̄ſensintueri ꝙ ſit ⁊ intelligit neceſſe ē vt quēadmodu Angulus pr̄ ⁊ ſingulꝰ. filius etſingulus eorum ſpiritus eſt ſciens ⁊ intelligens et tamē hij tres ſimul non ſūt

plures ſcientes aut intelligētes ſꝫ vnusſciēs et vnus intelligēs ita vnuſquiſqꝫſit dicens: nec tamē ſint tres dicentes ſimul ſed vnus dicēs. Hinc illud quoqꝫ liquide cognoſci poteſt quia cum hijtres dicūtur vel a ſeip̄is vel ab inuicemnon ſūt plura que dicūtur. Quid nāqꝫibi dicit̉ niſi eorū eſſentia? Si ergo illavna ſola eſt vnum ſolū eſt quod diciturergo vnū ſolum eſt in illis ꝙ dicit ⁊ vnūquod dicit̉. Una quippe ſapiētia eſt q̄in illis dicit ⁊ vna ſb̓a que dicit̉ ꝯſequitur non ibi eſſe plura verba ſed vnum.Licet igit̉ vnuſquiſqꝫ ſeip̄m et oēs inuicem dicāt impoſſibile tamē eſt in ſumma eſſentia eſſe verbū aliud preter illudde quo iam cōſtat quod ſic naſcitur exeo cuius eſt verbum ⁊ vt vera eius dicipoſſit ymago ⁊ vere filius eius ſit. Inquo miꝝ quoddā ⁊ inexplicabile videoEcce em̄ cū manifeſtū ſit vnūquēqꝫ ſcilicet pr̄em ⁊ filiū ⁊ pr̄is filijqꝫ ſpm̄ pariter ſe ⁊ ambos alios dicere et vnū ſoluꝫibi eſſe verbū nullatenus tamē ip̄m verbū videt̉ poſſe dici verbū oīm triuꝫ ſedtātū vnius eoꝝ conſtat em̄ ip̄m eē ymaginem ⁊ filiū eius cuius eſt verbū ⁊ patet quia nec ymago nec filius ſuimet ſeꝓcedentis ſpūs cōgrue dici poteſt. Nāa ſeip̄o nec ex ꝓcedēte a ſe naſcitur necſeip̄m aut procedētem a ſe exiſtēdo imitatur. Seip̄m quippe non imitatur neca ſe trahit exiſtendi ſimilitudinem quiaimitatio ⁊ ſimilitudo non eſt in vno ſolo ſed in pluribus. Illum vero nō imitatur nec ad eius ſimilitudinem exiſtit:qꝛ iſte nō habet ab illo eſſe ſꝫ ille ab iſto.Quō non ſit ibi niſi vnus vniꝰ. lxj.Eſtat igit̉ hͦ ſolū v̓bū illiꝰ ſoliꝰreē de qͦ naſcēdo hꝫ eē et ad cuiꝰoīmodam ſimilitudinem exiſtitUnꝰ ergo pr̄ nō plures pr̄es vnꝰ filiꝰ nōplures filij idē vnꝰ ꝓcedēs ſpūs nō plures ꝓcedētes ſpūſ ſūt ī ſūma eſſentia.Qui cū ita tres ſint vt nūqͣꝫ pr̄ ſit filius