LiberAnſelmi

terum.Capitulū. xlix.Ed ſi ſe amat ſūmꝰ ſpūſ ꝓculdubio ſe amat pr̄ amat ſe filius ⁊ alſter alteꝝ quia ſingulus pr̄: ſummus ſpūs: ⁊ ſingulus filius ſūmꝰ ſpūset ambo ſimul vnus ſpūs ⁊ qꝛ vterqꝫ pariter ſui ⁊ alterius meminit ⁊ ſe ⁊ alterūintelligit et qm̄ oīno idip̄m eſt ꝙ amatvel amat̉ in pr̄e ⁊ qd̓ in filio neceſſe ē vtpari amore vterqꝫ diligat ſe ⁊ alteꝝ.Ꝙ tātus eſt ip̄e amor quātus eſt ipſe ſpiritus.Capitulū. l.Uantus ergo eſt amor iſte ſummi ſpūs ſit cōmunis pr̄i ⁊ filio ſꝫqſi ſe tātuꝫ diligit qͣꝫtū ſui meminit ⁊ ſe intelligit tm̄ aūt ſui memor eſt ⁊intelligit ſe quāta eſt eius eſſētia qd̓ aliter eſſe nō poteſt ꝓfecto tantꝰ eſt amoreius quātus ip̄e eſt.Ꝙ idem amor ſit adip̄m qd̓ eſt ſūmꝰſpūs ⁊ tamē ip̄e cum patre et filio vnusſpiritus.Capitulū. lj.Erū quid poteſt eſſe par ſūmov ſpūi niſi ſūmus ſpūs. Iſte itaqꝫ amor eſt ſūmꝰ ſpūs. Deniqꝫſi nulla vnqͣꝫ creatura: id eſt: ſi nihil vnqͣꝫ aliud eēt qͣꝫ ſūmꝰ ſpūs pr̄ ⁊ filiꝰ nihilominꝰ ſeip̄os ad inuicē pr̄ ⁊ filiꝰ diligerent. Cōſequit̉ itaqꝫ hūc amorē nō eſſealiud qͣꝫ qd̓ eſt pr̄ ⁊ filiꝰ qd̓ eſt ſūma eēntia. Ad quē ſūme eſſentie plures eſſenō poſſūt quid magis neceſſariū qͣꝫ patrē ⁊ filiū ⁊ vtriuſqꝫ amorē vnā eſſe ſūmā eſſentiā. Eſt igit̉ idē amor ſūma ſapiētia: ſūma veritas: ſūmū bonū: ⁊ qͥcquid de ſūmi ſpūs ſb̓a dici poteſt.Ꝙ totꝰ ꝓcedat a pr̄e totꝰ a filio et tamen non ſit niſi vnus amor. Cap̄. lij.Atuendū eſt diligēter vtꝝ ſintiduo amores vnꝰ a pr̄e ꝓcedēsalter a filio: an vnꝰ non totꝰ abvno ꝓcedēs ſed partim a pr̄e partim afilio an nec plures nec vnus partim ꝓcedēs a ſingulis ſęd vnꝰ totus a ſingulis ⁊ idem totus a duobꝰ ſimul. Sed

huiuſmodi dubitatiōis certitudo hincindubitāter cognoſcit̉ quia nō ex eo ꝓcedit in quo plures ſūt pr̄ ⁊ filiꝰ ſꝫ ex eoin quo vnū ſunt. Nā nō ex relationibusſuis que plures ſunt: alia eſt em̄ relatiopr̄is: alia filij: ſꝫ ex ip̄a ſua eſſētia q̄ pluralitatem nō admittit emittūt pr̄ ⁊ filiꝰtm̄ pariter bonū. Sicut ergo ſingulꝰ pr̄eſt ſūmus ſpūs ⁊ ſingulus filiꝰ eſt ſūmꝰſpūs ⁊ ſimul pr̄ ⁊ filiꝰ non duo ſed vnꝰſpūs: ita a ſingulo pr̄e manat totꝰ amorſummi ſpūs ⁊ a ſingulo filio totus ⁊ ſimul a patre ⁊ filio non duo toti ſed vnꝰidemqꝫ totus.Ꝙ non ſit eoꝝ filius. Cap̄. liij.Uid ergo cū hic amor parit̓ haqbeat eſſe a pr̄e ⁊ filio ⁊ ſic ſimulſit ambobꝰ vt nullatenꝰ diſſimilis ſit illis ſed oīno ideꝫ ſit quod illi nūquid filius eoꝝ aūt ꝓles eſtimādus eſtSed ſicut verbū mox conſiderat̉ ſe ꝓlēeſſe eius a quo eſt euidentiſſime probatpromptā preferēdo pr̄is ymaginem ſicamor aꝑte ſe ꝓlem negat qꝛ de pr̄e ⁊ filio ꝓcedere intelligit̉ nō ſtatim tā ꝑſpicatā exhibet ſe cōtemplati eius ex quoeſt ſimilitudinē qͣꝫuis ip̄m ꝯſiderata ratio doceat oīno idip̄m eſſe ꝙ eſt pr̄ ⁊ filius. Deniqꝫ ſi ꝓles eoꝝ eſt: aut alt̓ eoꝝerit pr̄ eiꝰ alter mr̄ aut vterqꝫ pater ſiuemr̄ eſt que oīa veritati repugnare vidētur. Qm̄ nāqꝫ nullatenꝰ aliter a pr̄e procedit qͣꝫ a filio nulla veritas patitur vtdiſſimili vocabulo ad illū pr̄ ⁊ filiꝰ referant̉. Non eſt igit̉ alter pr̄ eius altermr̄ vt aūt duo aliqua ſint que ſingula ꝑfectā ⁊ nulla conſideratōe differēteꝫ habeant pariter ad aliud vnū pr̄is aut matris habitudinē nll̓a naturā aliquo mōſtrari cōcedit exēplo. Ergo nō eſt vterqꝫ ſcilicet pr̄ ⁊ filius pr̄ ⁊ mr̄ amoris a ſemanantis. Nequaqͣꝫ itaqꝫ videt̉ veritati conuenire vt ideꝫ amor eorum filiusſit aut proles.Ꝙ ſolꝰ pr̄ ſit genitor ⁊ ingenitꝰ ſolus.