Monologion

ſtunt. hoc itaqꝫ modo hoc irrationabiliter aſſeri poteſt quia cum ſeip̄m dicit ſūmus ille ſpūs dicit etiaꝫ quicquid factuꝫeſt vno eodemqꝫ verbo. Uerum cū conſtet quia verbū eius cōſubſtātiale eſt illiet ꝑfecte ſimile neceſſario cōſequitur vtoīa que ſūt in illo eadem ⁊ eodē mō ſintin verbo eius. Quicqͥd igit̉ factū eſt ſiue viuat ſiue nō viuat aūt quocūqꝫ ſit inſe: in illo eſt ip̄a vita et veritas. Qm̄ aūtideꝫ ē ſūmo ſpiritui ſcire ꝙ intelligere vtdicere neceſſe eſt ꝙ eodeꝫ mō ſciat om̄iaque ſcit quo ea dicit aut intelligit.Quicquid factum eſt in eius verbo ⁊ſcientia ſit vita ⁊ veritas. XXXIIII.Uemadmoduꝫ igitur oīa ſūt inꝙverbo eius vita ⁊ veritas ita ſūtin ſcientia eius. Qua ex re manifeſtiſſime ꝯprehēdi poteſt quō dicat idēſpūs vel quō ſciat ea que facta ſūt ab humana ſciētia cōprehēdi nō poſſe. Naꝫnulli dubiū creatas ſb̓as multo aliter eſſe in ſeip̄is qͣꝫ in noſtra ſciētia ī ſeip̄is nāqꝫ ſunt per ip̄am ſuā eſſentiā in nr̄a veroſciētia nō ſunt eaꝝ eſſentie ſed earū ſimilitudines. Reſtat igit̉ vt tāto verius ſintinſeip̄is quā in noſtra ſciētia: quāto verius ſunt alicubi per ſuā eſſentiā quā ꝑ ſuam ſimilitudinē.Ꝙ incōprehenſibili mō dicat vel ſciat res a ſe factas. Capitulū. XXXV.Um ergo ⁊ h̓ conſtet qꝛ oīs creac ta ſubſtantia tanto verius eſt inverbo: id eſt intelligētia creatoris quā in ſeip̄a: quāto veriꝰ exiſtit creatrix qͣꝫ creata eſſētia quō cōprehēdat humana mēs cuiꝰ. ſit illud dicere ⁊ illa ſciētia que ſic longe ſuperior: ⁊ verior ē creatis ſubſtātijs ſi noſtra ſcientia tā lōge ſuperatur ab alijs quātū earuꝫ ſimilitudodiſtat ab eaꝝ eſſentia.Ꝙ quicqͥd ip̄e eſt ad creaturā h̓ ſit etverbū eiꝰ nec tn̄ ambo pl̓iter. XXXVIErūtamē manifeſte rōes ſupeyriores doceāt ſummū ſpm̄ ꝑ ver

bum ſuū feciſſe oīa nunqͥd nō ⁊ ip̄m verbum fecit eadē oīa. Qm̄ em̄ illi eſt cōſb̓ſtātiale cuius eſt verbū neceſſe eſt vt ſitſūma eſſentia Summa aūt eſſentia noneſt niſi vna que ſola creatrix ⁊ ſolū principium eſt oīm que facta ſūt Ip̄a namqꝫſola fecit nō ꝑ aliud quam ꝑ ſe oīa ex nihilo. Quare quecūqꝫ ſūmus ſpūs faciteadē ⁊ verbū eius facit ſimpilit̓. Quicquid igitur ſūmus ſpūs eſt ad creaturāh̓ et verbū eius eſt et ſimiliter nec tamenambo ſimul pl̓iter quia non ſunt plurescreatrices ſūme eſſentie Sicut igit̉ ille ēcreator reꝝ ⁊ principiū ſic ⁊ verbuꝫ eiusnec tamen ſunt duo ſed vnus creator etvnū principium.Ꝙ dici nō poſſit quid duo ſint qͣꝫuisneceſſe ſit eſſe duos. ¶ Cap̄. XXXVII.Tudioſe itaqꝫ attēdendū ē quiſ dē quod valde inſolitū alijs rebus in ſūmo ſpū ⁊ verbo eiꝰ videtur euenire. Nam certū ē ſic vnicuiqꝫſingulatim vt et vtriuſqꝫ ſimul ineſſe qͥcquid ſunt in eſſentia et quicquid ſunt adcreaturā vt ⁊ ſingulatim perfectū ſit ambobus et tamen pluralitatē non admittat in duobus: licet em̄ ſingulatim et illeperfecte ſit ſūma veritas ⁊ creator ⁊ verbuꝫ eius ſit ſumma veritas ⁊ creator nōtamen ambo ſimul ſūt due veritates autduo creatores Sed cū hoc ita ſint: mirotamē mō apertiſſimū eſt quia nec ille cuius verbum ē poteſt eſſe verbuꝫ ſuū necverbum poteſt eſſe ille cuius eſt verbumvt in eo quod ſignificat vel quid ſint ſb̓ſtātialiter vel quid ſint ad creaturā ſemper indiuiduam teneāt vnitatem. In eovero ꝙ ille nō exiſto eſt h̓ auteꝫ eſt ex illo ineffabilem admittāt pl̓alitatem ineffabileꝫ certe. Ꝙͣuis em̄ neceſſitas cogatvt ſint duo nullo tamen mō exprimi poteſt quid duo ſint. Nā ⁊ ſi forte duo pares aūt aliquid aliud ſimiliter ad inuicēpoſſint dici in hijs ip̄is tamē relatiuis ſiqueratur quid ſit illud de quo dicuntur

h