LiberPrimus

dixit: non quia nō poſſet morteꝫ vitareſi vellet: ſed qm̄ ſicut dictū eſt. mūdumerat impoſſibile aliter ſaluari. et ipſe indeclinabiliter volebat potius mortē pati qͣꝫ vt mūdus non ſaluaretur. Idcircoauteꝫ dixit verba illa vt doceret humanū genus aliter non potuiſſe ſaluari. qͣꝫꝑ mortē eius. nō vt nſtenderet ſe mortenequaqͣꝫ valuiſſe vitare. Nā quecunqꝫde illo dicūtur ex his que dicta ſūt ſimilia ſic ſunt exponenda vt nulla neceſſitate. ſed libera volūtate mortuus credatur. Erat nāqꝫ omp̄s et de illo legit̉ qm̄oblatus ē quia ipſe voluit. Et ip̄e dicit.Ego pono animā meā. et iteꝝ ſumo eānemo tollet eā a me. ſed ego pono eā. etiteꝝ ſumo eā. Poteſtatē habeo ponereaīam meā et iterū ſumere eā. Qd̓ gͦ idēipſe ſua poteſtate et ſua volūtate facit:nullatenꝰ ad hoc cogi recte poteſt. BHoc ſolū qꝛ ꝑmittit deꝰ illū ſic tractari.qͣꝫuis volentē nō videt̉ tali pr̄i de tali filio cōuenire. A Imo maxime decꝫtalē patrē tali filio cōſentire: ſi qͥd vultlaudabiliter ad honorē dei ⁊ vtiliter adſalutē hoīm: qd̓ aliter fieri non potuit.B In hoc adhuc verſamur qualitermors illa rationabili ⁊ neceſſaria monſtrari poſſit. aliter nāqꝫ nec ip̄e filius eāvelle nec pater cogere aut ꝑmittere debuiſſe videt̉. Queritur em̄ cur deus aliter hoīem ſaluare non potuit. aut ſi potuit. cur hoc modo voluit. Nā et inconueniens videt̉ eſſe deo. hoīem hoc mōſaluaſſe ſic nec apparet quid mors illavaleat ad ſaluandū hoīem. Mirū em̄eſt ſi deus ſic delectat̉ aut eget ſanguīeinnocentis vt nō niſi interfecto eo parcere velit aūt poſſit nocēti. Qm̄ acciꝑis in hac queſtione ꝑſonā eoꝝ qui credere nil volūt niſi p̄mōſtrata rōne volotecū paciſti. vt nullū vel minimū inconueniēs in deo a nobis accipiat̉. et nullavl̓ minima ratio ſi maior n̄ repugnat reijciat̉. Sic eī in deo quēlibet paruū ī cō-

ueniēs ſeqͥtur impoſſibilitas. ita quelibet ꝑuū rōneꝫ ſi maiori nō vincit̉ cōmittat̉ ncc̄itas. B Nihil ī hac re libentius accipio qͣꝫ vt hͦ pactū īter nos ꝯmuniter ſeruet̉. A De īcarnatione deitm̄ et de his qͣ de illo aſſūpto hoīe credimꝰ queſtio ē. B Ita ē. A Ponamꝰ gͦ dei īcarnatōem et q̄ de illo dicimus hoīe nūqͣꝫ fuiſſe. et cōſtet inter noshoīem eſſe factū ad btīdinē qͣ ī hac vitahaberi nō poteſt nec ad illā poſſe ꝑuenire quēqͣꝫ niſi dimiſſis pctīs. nec vllū hominem hāc vitā trāſire ſine pctō. et aliaqͦrū fides ad ſalutē eternā neceſſaria ē.B Ita fiat. qͥa nihil ī his īcōueniensaut impoſſibile deo videt̉. B Neceſſaria eſt igit̉ hoī peccatoꝝ remiſſio.vt ad beatitudinē ꝑueniat. B Sicomēs tenemus.Quid ſit peccare et ꝓ pctō ſatiſface̓.Uuerēdū ē igit̉ ꝙͣ .XI. Aq ratōe deꝰ dimittat pctā hoībꝰ etvt hͨͦ faciāꝰ aꝑtiꝰ pͥus videamꝰqͥd ſit peccare. et ꝓ pctō ſatiſface̓. BTuū ē on̄de̓ ⁊ meū ītēde̓ A Si angelus ⁊ hō ſꝑ redderet deo qd̓ debet. ANūqͣꝫ peccaret. B Nequeo ꝯͣdice̓A Nō ē itaqꝫ alid̓ peccare qͣꝫ deo nonreddere debitū. B Quid ē debitūqd̓ deō debemꝰ? A Oīs voluntasrationalis creature ſb̓iecta debet eē volūtati dei. B Nihil verius AHoc eſt debitū qd̓ debꝫ āgelus ⁊ hō d̓oqd̓ ſoluēdo nullus peccat. et ꝙ oīs quinō ſoluit peccat: hͦ ē iuſticia ſiue rectītudo voluntatis q̄ iuſtos facit ſiue rectoscorde id ē volūtate hic ē ſolus honor ⁊totꝰ quē debemꝰ d̓o et quē a nob̓ exigitdeꝰ. Sola nāqꝫ tal̓ voluntas oꝑa facitplacita deo cū poteſt oꝑari: et cū nō poteſt ip̄a ſola ꝑ ſe placꝫ qͥa nullū opꝰ ſiueilla placꝫ hūc honorē debitū qͥ deo nonreddit debitū. aufert d̓o qd̓ ſuū ē. ⁊ deūexhonorat. et hͦ ē peccare. Ꝙͣdiu aūt n̄ſoluit qd̓ rapuit manet ī culpa. nec ſuffi