Cur deus homo
tio ꝙ alius facere nō poterat. Idcircodicit filius illū velle ſuā mortē quā ipſemaluit pati qͣꝫ vt genus humanū nō ſaluaretur: ac ſi diceret. Quō non vis aliter recōciliatiōeꝫ mūdi fieri: dico te hocmodo velle mortē meam: fiat ergo voluntas tua: id eſt fiat mors mea vt mūdus tibi recōcilietur. Naꝫ ſepe aliquemvelle dicimꝰ aliquid. quia nō vult alid̓qd̓ ſi vellet nō fieret illud qd̓ dicit̉ vellevt cū dicimus illū lucernam velle extinguere qui nō vult feneſtrā claudere perquā vētus intrat qui Incernā extinguit.Sic ergo voluit deus pr̄ mortē filij: qͥanō aliter voluit mundū ſaluare niſi homo tam magnū aliqͥd faceret vt iā dixiQd̓ filio volenti ſalutē hoīm tantundēvaluit quomō hic alius facere nō valebat: quātū ſi illi mori p̄ciperet: vnde illeſicut mādatū illi dedit pr̄ ſic fecit: et calicem queꝫ dedit ei pater bibit obediēsvſqꝫ ad mortem.Item de eiſdem quomō aliter recteintelligi poſſunt..X.oteſt etiā recte intelligi: quia ꝑpillā piam voluntatē qua voluitfilius ꝓ ſalutē mundi mori: dedit illi pater nō tn̄ cogendo mandatū:et calicem paſſiōis: et nō pepercit illi: ſꝫpro nobis tradidit illū: et mortē illiꝰ voluit: et quia ipſe filius obediēs fuit vſqꝫad mortē: ⁊ didicit ex hijs que paſſus ēobediētiā. Quēadmodū em̄ ſcd̓m humanitatē non habebat a ſę volūtatē iuſte viuendi: ſꝫ a patre: ita qͦꝫ illā volūtatem qua vt tm̄ bonū faceret mori voluit: nō potuit habere niſi a pr̄e luminū aquo eſt omne datū optimū: et om̄e donum ꝑfectū: et ſicut pater tradere dando voluntatem dicit̉: ita nō incongrueſit ſi impellere aſſeritur. Sicut em̄ dicitfilius de pr̄e nemo venit ad me niſi pater traxerit euꝫ: ita dicere potuit niſi impulerit eū. Similiter qͦꝫ proferre potuitnemo currit ad mortem propter nomē
meū niſi pater ſpulerit aut traxerit euꝫQm̄ nāqꝫ volūtate quiſqꝫ ad id qd̓ indeclinabiliter vult trahitur vel impellitur: nō incōueniērer trahere aūt impellere dicit̉ deus: cū talem voluntatē datvolūtatē affirmat̉ in quo tractu vel ipulſu nulla intelligit̉ violent ie neceſſitas ſꝫ accepte bone voluntalis ſpontanea et amata tenacitas. Si gͦ hoc modo nequit negari patrē (voluntatē illādādo filium eius ad mortē) traxiſſe velimpuliſſe qͥs nō videat eadē ratiōe mādatū illi vt mortē ſuſtineret ſponte ⁊ calicem quē non inuitus biberet dediſſe.Et ſi filius ſibi nō peperciſſe ſꝫ ꝓ nobisſpontanea volūtate ſeipſū tradidiſſe recte dicit̉: qͥs neget recte dici quia patera quo talē habuit volūtatē illi nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nobis tradidit illū: et morteꝫ eiꝰvoluit. hoc etiā modo indeclinabiliteret ſponte ſeruādo acceptā volūtatem apr̄e: filius factꝰ eſt illi obediens vſqꝫ admorteꝫ: et didicit ex hijs que paſſus eſtobedientiā id eſt qͣꝫ magna res facienda ſit ꝑ obedientiā. Nā tunc eſt vera ⁊ſimplex obedientia: cū racionalis natura nō neceſſitate ſed ſponte ſeruat volūtatē a deo acceptā. Alijs qͦꝫ modis rcr̄epoſſumus pr̄em noluiſſe filij mortē intelligere: qͣꝫuis iſti poſſint ſufficere. Nāſicut velle dicimꝰ euꝫ qui facit vt aliusvelit ita etiā dicimus eū velle qͥ non facit vt alius velit: ſꝫ approbat quia vult:vt cū videmus aliquē fortiter pati velle moleſtiaꝫ: vt ꝑficiat qd̓ bn̄ vult qͣꝫuisfateamur nos velle vt illam penā ſuſtineat: nō tn̄ volumus aūt amamꝰ penaꝫeius ſed volūtatē. Illū qͦꝫ qui prohibere pt̓ et nō ꝓhibet ſolemꝰ dicere qͥa vultqd̓ nō ꝓhibet. Quō gͦ pr̄i volūtas filijplacuit? nec ꝓhibuit eū velle aūt īplereqd̓ volebat recte voluiſſe: vt filiꝰ morteꝫtam pie et tam vtiliter ſuſtineret: qͣꝫuispenā eiꝰ nō amaret affirmat̉: nō aūt potuiſſe calicem tranſire niſi biberet illum