Cur deus homo

cit ſolūmō reddere qd̓ ablatū ē. ſꝫ ꝓcōtumelia illata plus habet redde̓ qͣꝫ abſtulit. Sic̄ eī qͥ ledit ſalutē alteriꝰ nō ſufficit ſi ſalutē reſtituit niſi ꝓ illata doloris iniuria recōpenẜ aliqͥd ita qͥ honorēalicuiꝰ violat nō ſufficit honorē redde̓.ſi nō ſuꝑ exhonoratōis factā moleſtiaꝫaliqͥd qd̓ placeat illi queꝫ exhonorauitreſtauret. hoc qͦꝫ attēdēdū ꝙ cū aliqͥsqd̓ īiuſte abſtulit ſoluit hͦ dꝫ dare qd̓ abab illo nō poſſet exigi ſi alienū nō rapuiſſet. Sic gͦ debet oīs qͥ peccat honoreꝫquē rapit deo ſoluere et hͦ eſt ſatiſfactioquā oīs pctōr debet deo facere. BIn his oībꝰ qm̄ ratōeꝫ ſeqͥ ꝓpoſuimusqͣꝫuis aliquātulū me terreas nil habeoqd̓ poſſim dicere cōtra.Utrū ſola mīa ſine oī debiti ſolutōedeceat deū pctā dimitte̓. XII. AEdeāꝰ et videāꝰ vtꝝ ſola mīaſſn̄ oī ſolutōe ablati ſibi honorisdeceat deū petā dimittē̓ BNon video cur n̄ deceat A Sic dimittere pctm̄ nō ē alid̓ qͣꝫ nō punire: et qm̄recte ordinare pctm̄ ſine ſatiſfactiōe nōē niſi punire ſi nō punit̉ inordinatū dimittit̉. B Rationabile ē qd̓ dicis.A Deū vero nō decet aliqͥd in ſuo regno īordinatū dimitte̓. B Si aliqͥd alid̓ volo dice̓ timeo peccare. AIgit̉ nō decet deū pctm̄ ſic īpunitū dimittere. B Ita ſeqͥtur. A Eſtet alid̓ qd̓ ſeqͥtur. Si pctm̄ ſic dimittit̉īpunitū: qꝛ ſil̓r erit apud deū peccāti etnō peccāti: qd̓ d̓o nō ꝯuenit B Nonpoſſū negare. A Uide et hͦ. Iuſticiā hoīm nemonēſcit eſſe ſb̓ lege: vt ẜmeiꝰ qͣntitatē mēſurā retributōis a deo recōpenſet̉. B Ita credimus. ASi at̓ pctm̄ nec ſoluit̉ nec punit̉ nulli legi ſb̓iacꝫ B Nō poſſū alit̓ ītellige̓ ALiherior igit̉ ē oīs īiuſticia ſi ſola mīadimittit̉: qͣꝫ iuſticia qd̓ valde īcōueniēsvidet̉. Ad hͦ etiā extēdit̉ hͦ īcōueniētiavt īiuſticiād̓o ſil̓e eē faciat qꝛ ſic̄ deꝰ nulli legi ſpīacꝫ ita ⁊ īiuſficia B Neq̄o re

fiſte̓ rōi tue ſꝫ cū deꝰ nob̓ p̄cipiat onīo dimitte̓ peccātibꝰ in nos: videt̉ r̄pugnarevt hͨ nob̓ p̄cipiat qd̓ ip̄m face̓ nō decet.A Null̓a ī hͦ ē r̄pugnācia qꝛ deꝰ hͦ p̄cipit nob̓ vt nō p̄ſūamꝰ qd̓ ſoliꝰ dei ē. Adnullū eī ꝑtinet vīdictā face̓ niſi ad illū qͥdn̄s ē oīm. Nā cū t̓rene ptātes hͦ rc̄e faciūt: ip̄e facit deꝰ a qͦ ad hͦ ip̄m ſt̓ ordīateB Remouiſti r̄pugnātiā quā putabāineſſe: ſꝫ ē alid̓ ad qd̓ tuū volo hr̄e rn̄ſū.Nā cū deꝰ ſic ſit lib̓: vt nulliꝰ legꝭ ſb̓iaceat iuditō ⁊ ſit ita beignꝰ vt nihil beīgnicogitari q̄at: ⁊ nil ſit rcm̄ aūt decēs niſiqd̓ ip̄e vult: mirū videt̉ ſi dicimꝰ qꝛ nullatenꝰ vult aūt n̄ ei licet īiuriā ſuādimitte̓ a qͦ etiā d̓ his qͣs alijs facimꝰ ſolemꝰīdulgētiā pete̓ A Ueꝝ ē qd̓ dicꝭ d̓ lib̓tate ⁊ volūtate ⁊ beīgnitate illiꝰ ſꝫ ſic easdebemꝰ rōnabilit̓ ītellige̓ vt dignitati iꝰn̄ videamur r̄pugnare: lib̓tas eī n̄ ē niſiad hͦ qd̓ expedit aut decꝫ nec beīgnitasdicēda ē q̄ aliqͥd deo īdecēs oꝑet̉. Qd̓at̄ dr̄ qꝛ ꝙ vult iuſtū ē ⁊ qd̓ n̄ vult iuſtūſi ē: n̄ ita ītelligēdū ē vt ſi deꝰ velit qd̓libet īcōueniēs iuſtū ſit qꝛ ip̄e vult Nō eiſeqͥt̉ ſi deꝰ vult mētiri iuſtū eē mētiri: ſꝫpotiꝰ deū illū non eē. Nā neqͣqͣꝫ pt̓ vellemētiri volūtas niſi ī qͣ corrupta ē ꝟitasimo q̄ d̓ſerēdo ꝟitatē corrupta ē. Cū gͦdr̄ ſi deꝰ vult mētiri n̄ ē alid̓ qͣꝫ ſi deꝰ ē talis nature qͦ velit mētiri ⁊ idcirco n̄ ſeqͥt̉iuſtū eē mēdaciū: niſi ita ītelligat̉ ſic̄ cūde duobꝰ īpoſſibilibꝰ dicimꝰ ſi hͦ ē: illd̓ ē:qꝛ nec hͦ nec illd̓ ē: vt ſi qͥs dicat: ſi aqͣ ēſicca ⁊ ignis ē humidꝰ: neutꝝ eī veꝝe.Itaqꝫ de ill̓ tm̄ ē veꝝ dice̓ ſi deꝰ hͦ vultiuſtū ē: q̄ deū velle n̄ ē īcōueniēs: Si eīvult deꝰ vt pluat iuſtū eſt vt pluat et ſyvult vt aliqͥs hō occidat̉ iuſtū ē vt occidat̉: qua ꝓpt̓ ſi n̄ decet deū aliqͥd īiuſteaūt īordinate face̓ n̄ ꝑtinet ad eiꝰ lib̓tatē ac benignitatē ac volūtatē peccātē qͥſi ſoluit deo qd̓ abſtulit īpunitū dimitteB Oīa mihi aufers qͥ putabā tibi poſſe obici A Uide adhuc cur deū n̄ deceat hͦ face̓ B Libē auſculio qͥcqͥt dicꝭ