LibeAnſelmi

¶ De voluptate ⁊ anxietate.Exta pars beatitudinis eſt voIluptas: miſerie ꝟo anxietas. Illam hoīes appetūt: hāc ꝟo refugiūt. Uerū cum iā in hac vita q̄rūt nonniſi ꝑ anxietatē inuenire pn̄t: cūqꝫ ad idꝑuenerit qd̓ voluptatē putāt: nō niſi laborando eodē mō ꝑfrui valēt. Ꝙ ſi etiam vſi fuerint immoderātius rurſuꝫ eisin anxietatē ꝯuertit̉. Quare tamē in eoqͣlitercūqꝫ delectant̉: nec oīmodā anxietatē patiunt̉. Poſt hāc ꝟo vitam om̄imoda voluptate aut oīno replebunturanxietate. ¶ Similitudo ferri igniti.Icut enī ferrū ignitum qua: ſuiIparte continet ignem ſic ī ſe boni voluptatem. Quali ꝟo ī ſe ſētient anxietatē. Hāc ꝟo voluptatē neminē in hac mortalitate viuentē eſſe puto:vel fuiſſe: qui eam vt eſt: ſenſerit vl̓ guſtauerit vt illius ſaporē vel habitudinēalijs declarari poſſit. ⁊cͣ.¶ De duabus beatitudinibus totidemmiſerijs.Icamus tamē aliquid ad hancddeclarandā. Dicamus duas beatitudines. Et iteꝫ miſerias eſſeduas: maiorē videlicet atqꝫ minorē: maiorē regnū dei: minorē vero in qua adāpͥmo fuerat poſitus: paradiſi gaudiū dicimus. Itē maiorē miſeriā eternū igneꝫgehēne: minorē aūt erūpnas fatemur vite p̄ſentis: qͣs dū viuimus inceſſāter patimur. Beatitudīem qͥppe neutraꝫ aliqn̄exꝑti ſumus: ꝙ ſi ſcꝫ illa ꝑ vnā beatitudinē quā adam in ꝑadiſo poſitus habuit: exꝑti eſſemus forte ꝑ hanc illā maiorem aliqͦ modo cōiectādo videre poſſemus ſicut nūc in minori miſeria nati: nutriti ⁊ adulti: multa de maiori miſeria times volumus edicere ⁊ explanare valemus. Itaqꝫ cū voluptas de qua agimꝰcōſtet eſſe vna portio ſūme beatitudīs:quo illā mō explicemus vt capiat̉: nō video niſi forte agamus aliqͣ cōtraria ſil̓i-

tudine magne miſerie qͣꝫ ex minori cōiectamus: ſit tibi ante ocl̓os cordis poſitexempli cauſa: homo aliqͥs qui tā in ipẜoculoꝝ ſuoꝝ pupillis: qͣꝫ ⁊ in ſingul̓ mēbris ferrū ignitū ⁊ cādens infixū habeat: ita vt medulle nec inteſtina nec om̄imodo qͥcqͣꝫ in toto ip̄o cruciatus in manifeſte illius careat: vel eaꝫ leuius qͣꝫ inoculis aliqͣtenus ſentiat. Quid dica anguſtiat̉. Quis hūc eſtimet ſane mentisinter iſta? Eodē mō ſed penitꝰ cōtrariacōſideratione in illa futura vita delectatio quedaꝫ ineffabilis bonos inebriaberit: ⁊ ineſtimabili dulcedīe ſui totos eosin enarrabili enundantia ſatiabit. Ꝙdixi totos ocl̓i: aures: nares: os: manusguttur: cor: iecur: pulmo: oſſa: medulle:exſta: etiā ip̄a ⁊ cūcta ſingulatim ſingl̓aqꝫ mēbra eoꝝ in cōi tā mirabili delectationis ⁊ dulcedīs ſenſu replebimur: vtvere totus hō torrēte voluptatis dei potet̉: ⁊ ab vberte domus eius inebrietur.Ueꝝ ecōtrario vt dictū eſt credimus deiniuſto. ⁊cͣ.¶ De longeuitate ⁊ vite breuitate.Eptima ꝑs beatitndinis eſt lōgeuitas: miſerie ꝟo vite breuitas. Illā beatitudineꝫ corꝑis: hͨāt miſeriā ꝑficit. Cum enī pͥmū predcāsbeatitudinis ꝑtes corpus hr̄e pōt: cumeas diu retīnere valet. Nā ſi eas oēs haberet ⁊ ſtatim moriēdo amitterꝫ: qͥd easſibi habuiſſe ꝓdeſſet. An longeuitatemhabere ꝑfecta nō pōt: qui aliqn̄ mortueſt. Ꝙͣtumlibet enī viuat diutius ſompniū ſibi eē videt̉: ꝙ vixit cuꝫ morit̉ nō gͦlōgeuitatē homo hic habꝫ: veꝝ quādoqꝫ moriturus eſt: qͥ tamen qꝛ mori citiuspoſſet: nec vitā oīno breuem hic habet: īfuturo aūt aūt longiſſimā aut vitā habebit breuiſſimā. Si enī bene vixerit nūc:tūc viuet qͣꝫtū ⁊ deꝰ. Un̄ ſcriptū eſt. Iuſti inꝑpetuum viuēt. Si ꝟo male vixerit: nō niſi moriēdo viuere tūc potuit nihil breuius illa vita cui mors fuerit ſem