iIIIMIlirudinibus
vel cōſtringere quin ꝓ velle ſuo cunctapenetrent liberrime: ita nō erit aliꝙ obſtacl̓m quod nos retardet: nulla clauſura q̄ nobis nullatenus obſtet: nō elementum qd̓ nobis ad velle noſtꝝ ꝑuum nonnō oīno nō exſtet. Amplius certe dominicū corpus cui corꝑa nr̄a cōfigurandaPaulus teſtat̉ vt iaꝫ ſupͣ memimimus:clauſo ſepulchro a mortuis ſurrexit. Atdemum ad diſcipulos obſeratis ianuispalpandū introiuit nobiſqꝫ in hoc future libertatis grande documentū reliqͥt.In illa etenī vita ſi bonus fuerit nil patiet̉ qd̓ nolit: ſꝫ agere ꝑmittet̉ q̄cunqꝫ voluerit. Si ꝟo fuit malus ad oīa q̄ noluerit coget̉: ⁊ ab oībus q̄ voluerit ꝓhibet̉¶ De ſanitate ⁊ infirmitate.Uinta ꝑs beatitudinis eſt ſaniqtas: miſerie ꝟo infirmitas. Illeāt homo ab ortu ſuo carere Hācaūt incipit tollerare. Exquo eī naſciturpͥma vox eius indicat ꝙ patit̉: mox deniqꝫ incipit eſurire: ſitire: laceſcere: ſuisin pannis ſordeſcere. Hinc cecus: vl̓ ſurdus: mutus: vel claudus: tarduatus vl̓ſcabioſus: leproſus: paralyticꝰ: alio vemorbo afficitur infirmus. Quare tamēeiꝰ infirmitas leniri qͥbuſdā medicamētis poteſt: nec ſūme infirmitati ſubiacetverū in futuro ⁊ ſic ſanus erit ꝙ nullatenus infirmabit̉: ſed ſūma ſanitate perfruet̉. De hac ſanitate qͥd meliꝰ dici poterit qͣꝫ qd̓ pſalmiſta canit. Salꝰ inqͥensiuſtoꝝ a dn̄o. Quibus aūt fuerit a dn̄overa ſanitas que ſurriꝑe valebit infirmitas. Uerū de iſta ſanitate quā in ſeculofuturo habebimus: quod exēpluꝫ afferre queam: vt que ſic intelligat̉ nō videoqꝛ nil ſanitatis qd̓ ei cooꝑare poſſē: autego ī me aūt aliquis ſub mortali degēscarne ſenſit in ſe. Hic etenī tūc nobis ſani vident̉: cū in nobis nihil qd̓ doleat ſētimus: fallimur tamē nonnunqͣꝫ in hoc:nā frequenter in aliqͣ ꝑte corꝑis infirmamur: nec tamē hocip̄m niſi aut motu cor
poris: aut tactu aliquo vllo pacto exꝑimur. Ac de his que nec ita infirmātur: ſꝫex omni ꝑte ſibi ſani eſſe vident̉. Quiddicemus vt vtrū ſint ſani: aut non ſint:ꝓbemus. Pone tibi quemlibet ſuauiſſimum corꝑe ⁊ de ſanitate illius ſciſſitareſanus eſt ſuo iudicio. Hic talis Paulodurius tangatur: aut ī aliqua ſui corporis ꝑte artius cōſtringat̉: ⁊ ſtatiꝫ videb̓quia clamabit ſiue ledis me: vexas me.Quid ē hoc: nonne prius ſe eſſe ſanumdicebat: ⁊ nūc modice tactus ita dolētisſubclamat: iſte ne tibi ſanus videt̉. Nōputo nequaqͣꝫ ſalus huiuſmodi nob̓ dabitur: quoꝝ ſalus a dn̄o futura eē ꝓmittitur. Nā abſterget deus oēm lachrimāab oculis ſanctoꝝ: ⁊ iam nō erit ampliꝰneqꝫ luctus neqꝫ clamor: neqꝫ vllus dolor: quō primo tranſierūt ⁊ eſurient neqꝫ ſitient amplius: neqꝫ cadet ſuꝑ illisſol neqꝫ vllus eſtus. Dextera eī ſua deeos ⁊ brachio ſācto ſuo defendet illos.Quid itaqꝫ eis nocere valebit: quibusdextera dei tegimentum erit. Qual̓ aūtilla ſit ſanitas certe ſcio me nec meo necalicuius ſenſu vel exꝑimento accepiſſefebrium ꝟo ⁊ diuerſarū infirmitatum qͣlitates: ſcꝫ cuiuſmōi ſint quis interrogaret facile eas a me expoſitas forſitan intelligeret: tamē qꝛ ego illas ī me tamenquō ab eis accepi que ſint qͥ eas experimēto didicerūt in ſe. At qd̓ nec ſenſu ꝑcepi: nec ab vllo qͥ ꝑcepit vt dixi accepinō eodē modo credere: tamen ⁊ incūctāter vt viaꝫ qͥd faceret opinio aſtruere licet ſanitatem vite future ita viget ac immutabilem ac inuiolabilem fore: vt ineffabili quadam dulcedine ſuauitatis totum hominē repleat: ⁊ qd̓ om̄e alicuiusin ſe viciſſitudinis mutabilitatis aut leſionis ſuſpitionē p̄tendere queat ꝓcularceat atqꝫ repellat. Sic igitur iuſtꝰ eritſanus. Ac quemlibet iniuſtū tanta ibi īfirmitate ſcias infirmari: vt nullo poſtmodū medicamine queat medicari: ⁊cͣ.
qꝫ