¶ De ſimilitudinibus
per iuncta. Nunc aūt notandū quia ſeptem p̄dicte beatitudines miſerieqꝫ ꝑtes ad corpꝰ ꝑtineant: cetere ꝟo q̄ ſecūtur ad animam.i¶ De ſapientia ⁊ inſipientia.Ctaua itaqꝫ ꝑs beatitudīs adCaīam ꝑtinentis eſt ſapiētia: miIſerie ꝟo inſipientia. Illā haberehacqꝫ carere homo ſe eſtīat: ſi qͥd agnouerit ꝙ alius neſciat: qͥs enī ꝑfecte agnoſcere valeat cuiuſmōi res ſit aīa ſua: qͥsve nouit quale ſit corpꝰ interiꝰ: vl̓ qualepoſterius: etiā exterius. Quare tamē ⁊ſe ⁊ alia: que quomodo cogͦſcere poteſtnōne oīno inſipiens ē. Uerū in futuroaut ꝑfecte ſapiēs aut oīno erit inſipiēs.Sapiētia igit̉ quā oēs in hac vita nō viriliter amāt: tāta ī futura vita hoīs eritvt eoruꝫ que ſcire voluerint: nihil ſit ꝙignorēt. Bonꝰ enī ꝑfectā que deꝰ eſt ſapientiā replebit: eāqꝫ facie ad faciē intuebitur. Quā dū ita ꝑſpexerint creaturetotius naturā videbit que ī deo meliusqͣꝫ in ſeip̄a conſiſtit. Tūc qꝛ enī iuſti cuncta ſcient q̄ deus fecit: ſciēda tā ea q̄ preterita qͣꝫ q̄ poſtmodum ſūt futura. Ibi aſingulis oēs: ibi ab om̄ibus ſinguli cogͦſcent̉: nec quēqͣꝫ oīno latebit qua patriaqͣ gente: qͣ ſtirpe quis editus fuerit. velqͥd etiā in vita ſua fecerit: h̓ fortaſſis aliquis ait. ⁊cͣ.¶ Ꝙ peccata ſinguloꝝ ſingul̓ pateantUid eſt hoc pctā q̄ feci: ſciēt omnes. Ad hoc ea cōfeſſus ſum vtdelerent̉ ⁊ obliuiſcerent̉: vt nulli amplius pāderent̉: bene. Sed cū tu īilla gl̓ia ab om̄i criminuꝫ ſorde purgatꝰvultui d̓i pn̄s aſtiteris: ingratꝰ ne ei poteris eſſe ꝓ tanta miſericordia quaꝫ tibifecit remiſſis ill̓ ⁊ illis delictis nō inqͥesEt vnde inqͣꝫ gratias ages: ſi nihil eoꝝvnde iure gratias illas debeas: in tuamemoria habeas Ut igitur in laudibusillius eternaliter iocunderis ſemper deqͣꝫta miſeria ſis erutus vt puto corā ha-
bebis. Cū ergo ſinguloꝝ cōſcientie ſingulis pateant fateri audeo ea qͦꝫ peccata cūctis electoꝝ patrie ꝓ quoꝝ curatōetu deo gratioſus exiſtis aſſidue: non adtuam cōfuſionē: ſed ad magnā dei miſericordiā eiuſqꝫ glorificationē tuāqꝫ cōgratulationē. Nō enī tūc ꝓ peccatis tuis te maior anguſtia cordis p̄met: ſcelerū ve tuoꝝ magis pudebit qͣꝫ aliqueꝫ ingrauis oculi vulneribꝰ ſauciū iamqꝫ exom̄i ꝑte ſanatū aboliti languoris moleſtia p̄mit. vel nūqͣꝫ eoꝝ que in cunis poſitus infans egerat nūc grādeuū pudettūc qͥppe cū integra ſanitas: ꝑfecta mundicia: plena remiſſio: ſecura oīm offenſionū impunitas tibi certe arriſerit: cognitio vel recordatio peccatoꝝ tuoꝝ ī nl̓lo tibi magis horrori eſſe vel confuſionivalebit qͣꝫ eſt mō btō petro apl̓oꝝ pͥncipi qͥ xp̄m negauit: abnegatio ſua: beatemarie magdalene pctā ſua ⁊ multꝭ alijsmulta que ſecunt̉ iā donata criminaliaUerū ſuꝑ hoc agnitis delictis velut inenormi ac feda īfirmitate ſua pietas virtus ſapiētia medici: qͥ te ſanat ſublimisa cūctis admirabitur: laudabitur magnificabitur. Laus autem ⁊ magnificentia gloria dei: tua ſi bn̄ aduertis gloriaeſt: ſi dices ⁊ quidē cōſentio laudem deigl̓iam eſſe meam. Uerum cuꝫ hincindetot ⁊ tot ad mei cōparationē innocētesꝓdeant: que cōſideratis vite mee obſcuritatibꝰ me oīno ſic vt equū erit horririhabēdū iudiceꝫ. Quid dicā iuſticia nēpe ſuū: ⁊ ſuū iniuſticia p̄miuꝫ exigit. Inhis inſuꝑ nolo timeas: aliter eniꝫ erit qͣꝫexiſtimas: illū ſiquidē quē cū tibi cōparatum iudicas innocentē: penitus nonibi reperies de te quēadmodū putas ſcientē. Namqꝫ vidēs ille de quo agis plane intelliget te nequaqͣꝫ ſe ſed deuꝫ quādo peccaſti offendiſſe. Cū ergo videritdeū tibi tua debita funditꝰ dimiſiſſe: necin cor ſibi aſcēdet vt te inde aliqͣtenꝰ iudicet. In hoc enī ip̄e deū offendere ſe co
q 4