InſelmiiberI

ſtam eſſe. Et ſicut deus nō facit iniuſtitiam: ita nō facit aliquid iniuſtū eē: quitamē facit oēs actōes: et omnes motusquia ip̄e facit res: a quibus et ex qͥbus ⁊per quas et in quibus fiunt: et nulla reshabet vllam ptātem. Uolendi aut faciendi niſi illo dante. Ipſuꝫ qͦqꝫ velle qd̓aliquādo iuſtū eſt: aliquādo iniuſtum:nec eſt aliud qͣꝫ vti ptāte volēdi et volūtate quas deus dat in qͣꝫtum eſt bonumeſt: et eſt a deo. Quod tūc quidem quādo recte eſt: bonum et iuſtum eſt: quando vero nō recte: hec ſolo: quia nō rctēeſt: malū eſt et iuſtum. Eſt autē aliquidrecte eſſe: et hec eſt a deo: nō eē vero rerecte non eſt aliquid nec eſt a deo. Naꝫſicut cū aliquis vtitur gladio: aut līguaaut ptāte loquendi: nō eſt aliud gladiꝰaūt lingua: ſiue ptās: cū rectus eſt eorūvſus: et aliud cū non eſt rectus. Ita voluntas: qua vtimur ad volendum: ſicutratione vtimur ad rationādum: non eſtaliud: quando quis illa recte vtitur: etaliud quādo non recte. nec magis: necminus eſt hoc quod eſt eſſentialiter: cūeſt iuſta: qͣꝫ cū iniuſta eſt volūtas: per qͣꝫdicit̉ aūt ſb̓a: aut actio iuſta: vel iniuſtaSic itaqꝫ facit deus in oībus voluntatibus et operibus bonis: et ꝙ eſſentialiter ſunt: et quod bona ſunt: in malis ꝟonon ꝙ mala ſunt: ſed tm̄ ꝙ per eſſentiāſunt. Quēadmodū em̄ non eſt eſſentiarerū niſi a deo: ita non ē recta niſi ab ipſo. Huiꝰ ꝟo rectitudinis de qua loquorabſentia q̄ ē in iuſticia: non ē niſi in volūtate rationalis creature: que ſemperdebet habere iuſticiā. Cur aūt nō habeat quā ſemꝑ debet habere: et quō deusbona faciat ſola bonitate: et mala nonſua culpa: ſed hoīs vel dyaboli: et qualiter hō bona faciat per liberū arbitriuꝫpreſulante gr̄a: ⁊ malū ſola ſua operante ꝓpria volūtate. et quid habeat deusin malis ſine culpa ſua: et homo in bonis cuꝫ laude ſua et tamen bona homi-

nis videantur aperte imputāda deo: etmala homī: cū deo gr̄a ⁊ libero arbitriotractaturi ſumus: vtputo deo donanteappercius patebit. Nunc aūt tm̄ dico ꝙmalus angelus ideo iuſticiā non habetquia eaꝫ deſeruit: nec poſtea recepit hōvero idcirco illa caret: quia ī primis parentibus eū abiecit: et poſtea aūt nō illārecepit: aut receptā reiecit Puto qꝛ gr̄adei adiuuāte mōſtrauimus: ꝙ preſcienciā dei. et liberū arbitriū ſimul eſſe: ſi diligerent conſiderētur que diximus nonſit impoſſibile neqꝫ poſſit aliquid obiciquod non ſit diſſolubile.¶ Ꝙ ſit predeſtinatio et ꝙ predeſtinatio nihil inferat neceſſitatis libero arbitrio.Unc ergo in eo ſperātes: qͥ hucvſqꝫ non ꝑduxit diſcordiā queninter p̄deſtinatōem et liberū arbitrium videtur eſſe: aggrediamur diſſoluere. Ad quod ꝑ ea que ſupra diſſeruimus ſicut in ſequētibus patebit: nōparū ꝑfecimus. Predeſtinatio videturidem eſſe ꝙ p̄ordinatio: ſiue p̄ſtitutio: ⁊et ideo quod deus p̄deſtinare dicit̉: intelligit̉ pordinare quod eſt ſtature futurū eſſe. Quod aūt deus ſtatuit futuruꝫeſſe: neceſſitate videt̉ futurū eſſe: quarequicqͥd deus p̄deſtinat neceſſe eſt futurū eſſe. Si ergo deus p̄deſtinat bona etmala que fiūt nihil fit ꝑ libeꝝ arbitriuꝫſed oīa ex neceſſitate. Ac ſi tātuꝫ bonap̄deſtinat: ſola bona ſunt ex neceſſitatenec eſt liberuꝫ arbitriū: niſi ad mala qd̓nimis ē abſurdū. Non ergo ſola bonap̄deſtinat deus. Si aūt bona quedamoꝑa facit liberū a: bitriū: ꝑ que fiunt iuſti. abſqꝫ p̄deſtinatōe. nō p̄deſtinat deoīa bona opera que iuſtos faciūt. Quare nec illos iuſtos qui ſunt ꝑ opera liberi arbitrij. Non ergo p̄ſciuit deꝰ eos qꝛquos p̄ſciuit hos ⁊ predeſtinauit. Sedfalſū eſt deū nō p̄ſcire aliqua bona opera. aut aliquos iuſtos. Nō igit̉ quedā