et predeſtinationis

tatem cū actione ſua: non repugnantedei preſcientia: ſicut ſupra monſtratumeſt Ponamus nūc exemplū aliquod inquo appareat et recta et iuſta volūtas ⁊libertas arbitrij: et ip̄m arbitriū: ⁊ quomō recta volūtas impugnet̉ vt deſeratrectitudīem. et qualiter eā libero ſeruatarbitrio. Habet aliquis in corde vt veritatem teneat: quia intelligit rectu eſſeamare veritatē. Hic vtiqꝫ rectā iam habet volūtatē: et rectitudīem volūtatis.Aliud aūt eſt volūtas: et aliud rectitudo qua recta eſt. Accedit aliꝰ et niſi mēciat̉ minat̉ illi mortem. Uidemus nūcin eius eſſe arbitrio: an deſerat vitā prorectitudine volūtatis: an rectitudīem ꝓvita. Hoc arbitriū. quod et iuditiū dicipoteſt: libeꝝ eſt qm̄ ratio qua intelligit̉rectitudo: docet rectitudīem illā eiuſdērectitudinis amore ſemꝑ eſſe ſeruādam⁊ quicquid obtēditur vt deſerat̉ eſſe cōtēpnendū. atqꝫ volūtatis eſt: vt ip̄a qͦꝫreprobet: ac eligat: quēadmodū ratōisintellectus mōſtrat: ad hec em̄ maximedate ſunt rationali creature volūtas etratio. Quapropt̓ idē volūtatis arbitrium. vt eandē rectitudīem deſerat: nulla cogit̉ neceſſitate: qͣꝫuis mortis impugnet̉ difficultate. Licet em̄ neceſſe ſit:aūt vitā aut rectitudīem relinquere nulla tamē neceſſitas determinat quā ẜuetaut deſerat. Nempe ſola volūtas determinat ibi quid teneat: nec aliquid facitvis neceſſitatis: vbi operat̉ electio ſolavolūtatis At cui nō eſt deſerēdi rectitudiem voluntatis quā habet neceſſitas:palā eſt qꝛ nō de eſt ſeruādi ptās ſiue libertas. Semꝑ enim hec ptās libera eſtHec em̄ eſt libertas quā eſſe dixi ptāteꝫſeruādi rectitudīem volūtatis. ꝓpt̓ ipſam rectitudīem. Hac ip̄a libertate rationalis nature et arbitriū libeꝝ et volūtas libera dicit̉. Reſtat nūc vt cōſideremus cū deus oīa p̄ſcire ſiue ſcire credat̉vtꝝ eius ſciētia ſit a rebus: an res habe

at eſſe ab eius ſciētia. Nā ſi deus a rebꝰhabet ſciētiā: ſequit̉ ꝙ ille prius ſint: qͣꝫeius ſciētia: ⁊ ſic a deo nō ſint: a quo nequeunt eſſe niſi ꝑ eius ſciētiā. Si ꝟo q̄cunqꝫ ſunt a ſciētia dei ſumūt eſſentiaꝫ:deus factor et auctor maloꝝ opeꝝ eſt: ⁊ideo iniuſte punit malos quod nō ſuſcipimus. Hec aūt queſtio facile ſolui p̄t ſiprius cognoſcit̉ bonū quod eſt iuſticiavere aliquid eſſe: malū vero quod eſt iniuſticia oīno carere exiſtentia: qd̓ in tractatu de caſu dyaboli: et in libello queꝫde cōceptu virginali: et peccato origīali titulaui aꝑtiſſime monſtraui. Nō eſtem̄ iniuſticiā qualitas: aut actio: aut aliqua eſſētia: ſed tm̄ abſētia debite iuſticie: nec eſt niſi in volūtate: vbi debet eēiuſticia. Per quā volūtatem iuſticia vl̓iniuſticia dicit̉ oīs rōnalis natura: et q̄libet eius actio: iuſta vel iniuſta. Om̄isquippe qualitas: vel oīs actio. ⁊ quicqͥdaliqꝫ habet eſſentiaꝫ a deo eſt: a quo eſtoīs iuſticia: et nulla iniuſticia: facit igit̉deus oīa que iuſta vel iniuſta volūtatefiunt: id eſt bona oꝑa et mala. In bōisquidē facit ꝙ ſūt: et ꝙ bona ſūt: in malis vero facit ꝙ ſunt: ſed nō ꝙ mala ſūt.Nā om̄i regi eſt iuſtā vel bonā eſt aliqͥdeſſe: nulla vero rei eſt aliqͥd eſſe iniuſtā:vel malū eſſe. Siquidē bonū vel iuſtuꝫeſſe: eſt iuſticiā hr̄e: qd̓ ē aliquid malumvero eſſe: vel iniuſtū ē non hr̄e iuſticiaꝫquā debet hr̄e qd̓ non ē aliqͥd. Iuſticianāqꝫ aliqͥd ē: iniuſticia vero nihil: ſicutdixi. Eſt aūt aliqd̓ bonū qd̓ dicit̉ cōmodū: cuius cōtrariū ē malū: quod ē incōmodū: hec malū aliquādo nihil ē: vt cecitas aliquādo ē aliqͥd vt dolor. Sed hͨmalū cū aliqͥd ē deū facere nō negamꝰ:quia ip̄e ē ſicut legit̉ faciēs pacē: et creans malū. Ip̄e nāqꝫ creat incōmoda: qͥbus exercet et purgat iuſtos: ⁊ punit iniuſtos. De itaqꝫ tāto malo qd̓ ē iniuſticia. ꝑ quā dicit̉ iniuſtū: certū ē: qꝛ nūqͣꝫē aliquid: nec alicui rei ē eſſe aliqͥd iniu-

n ij