De cōcordia gratie ⁊ liberi arbitrii
ſolius liberi arbitrij oꝑa bona iuſtificauit: ſed illa ſola que deus p̄deſtinat. Siergo deus p̄deſtinat oīa: et p̄deſtinataſunt ex neceſſitate: cum nihil ꝑ liberumarbitriū neceſſitate fiat: ſequi videt̉ nihil eſſe libeꝝ arbitriū manente p̄deſtinatiōe: aut ſi ſtatuimus in ali qͥbus liberūarbitriuꝫ perire in illis p̄deſtinatōi. Inprimis itaqꝫ ante queſtiōis reſpōſiōemvidendū eſt: qꝛ p̄deſtinatio nō ſolū bonoꝝ eſt: ſed maloꝝ p̄t dici quēadmodūdeus mala: que nō facit dicit̉ facere: qꝛꝑmittit. Nā dicit̉ hoīem indurare cumnō emollit: ac inducere in tēptatōem cūnō liberat. Nō eſt ergo incōueniēs euꝫhͨ mō p̄deſtinare dū malos et eoꝝ malaoꝑa nō corrigit Sed bona ſpecialius p̄ſcire: et p̄deſtinare dicit̉: qꝛ in illis facitꝙ ſunt: et ꝙ bona ſūt in malis aūt nō niſi ꝙ ſunt eſſentialiter: nō ꝙ mala ſūt vtſupra dictū eſt. Sciēdū qͦꝫ qꝛ ſicut p̄ſciētia non in deo dicit̉ ꝓprie: ita nec p̄deſtinatio: qꝛ illi nec ante nec poſt aliqͥd ē: ſꝫoīa ſunt illi ſimul p̄ſentia. Cōſideremꝰnūc an aliqua poſſint p̄deſtinari: ꝑ liberū arbitriū futura Dubitari vtiqꝫ nō debet: qꝛ eius p̄deſtinatio et p̄ſciētia nō diſcordāt: ſed ſicut p̄ſcit ita quoqꝫ p̄deſtinat. In queſtione de preſcientia cognouimꝰ aliqua preſciri aperte futura: perliberum arbitriuꝫ: ſine omni repugnantia. Unde veritas qͦꝫ euidēs ⁊ ratio docet p̄deſtinari: ſimiliter ꝑ libeꝝ arbitriūquedā futura: abſqꝫ om̄i incōueniētia.Nā neqꝫ p̄ſcit deus: neqꝫ p̄deſtīat: quēadmodū iuſtū futuꝝ ex neceſſitate. Nōem̄ habet iuſticiā: qͥ eaꝫ nō ſeruat liberavolūtate. Pariter igit̉: qͣꝫuis neceſſe ſitfieri que p̄ſciūtur: et que p̄deſtinātur: q̄dā tamē p̄ſcita. et p̄deſtinata non eueniunt ea neceſſitate: que p̄cedit rē: ⁊ facit:ſed ea que rē ſequit̉ ſicut ſupra diximꝰ.Nō em̄ ea deꝰ qͣꝫuis p̄deſtinat: facit volūtatē cogēdo: aut volūtati reſiſtēdo: ſꝫin ſua illa ptāte dimittendo. Ꝙͣuis ta-
men ſua voluntas vtat̉ ptāte: nihil tamen facit quod deus nō faciat in bonisſua gratia in malis nō ſua: ſed eiuſdeꝫ.Uolūtatis culpa qͦd ſicut ꝓmiſimꝰ clarius cū de gr̄a loqͣmur apparebit. Et ſicut p̄ſciētia q̄ nō fallit̉: nō p̄ſcit niſi verſed erit aut neceſſariū: aut ſpōtaneū: itap̄deſtinatio: q̄ nō mutat̉ non p̄deſtinatniſi ſicut eſt in p̄ſcientia: et quēadmodūqͦd p̄ſcit̉ licet in eternitate ſit immutabile: tamē in tꝑe aliquādo anteqͣꝫ ſit mutari p̄t: ita eſt ꝑ oīa de predeſtinatōe. Patet igit̉ ex hijs q̄ dicta ſūt: ſi bene conſideretur. qꝛ nec p̄deſtinatiōe: excludit libeꝝ arbitriū nec libeꝝ arbitriū aduerſatur p̄deſtinatōi. Siquidē oīa illa qͥbusſupra mōſtrauimꝰ libeꝝ arbitriū p̄ſcientie: nō repugnare pariter: on̄dunt illudp̄deſtinatōi ꝯcordare. Nō gͦ rōnabiliterquotiēs aliqͥd ꝯtingit oꝑante ſpōtaneavolūtate velut cū hō hoī facit iniuriamvnde ab illo occidit̉ quidā clamāt dicētes. Sic p̄ſcit̉: et p̄deſtinatū erat a deo:et ideo neceſſitate factum eſt. nec aliterfieri potuit. Quippe nec qui alium iniuria irritauit: nec qui ſe vindicauit hoc fecit neceſſitate ſed ſola voluntate: quia ſinō ſpōte voluiſſet neut̓ qd̓ fec̄ feciſſet.¶ De cōcordia gr̄e ⁊ liberi arbitrij.Eſtat nūc vt de gr̄a ⁊ eodē libero arbitrio: eadē gr̄a adiuuātecōſideremꝰ. Queſtio iſta indenaſcit̉: qꝛ diuina ſcriptura ita loquituraliquādo vt nihil videat̉ libeꝝ arbitriūꝓdeſſe: ad ſalutē: ſed ſola gr̄a: aliquando ꝟo ita velut tota nr̄a ſalus in liberanr̄a ꝯſiſtat volūtate. De gr̄a ſiquidē dicit dn̄s. Sine me nihil poteſtis facere.Et nemo venit ad me niſi pr̄ meus traxerit eū. Et paulꝰ apl̓s. Quid āt habesqͦd non accepiſti. Et de deo Cuius vultmiſeret̉. et quē vult indurat ⁊ neqꝫ volētis neqꝫ currētis ẜꝫ miſerētis ē dei. Multa qͦqꝫ alia legūtur q̄ ſoli gr̄e ſine liberoarbitrio bona nr̄a oꝑa ad ſalutē noſtrā
n iij