ecō cordia preſciētieqͣL
non magis oppoſita ſunt: mutabile intēpore ⁊ immutabile in eternitate: qͣꝫ noneſſe in aliquo tempore: et eſſe ſemper ineternitate: et fuiſſe vel futuꝝ eſſe ſecūdūtempus: atqꝫ non fuiſſe vel nō futurumeſſe in eternitate. Siquideꝫ nō dico aliquid nunqͣꝫ eſſe in tꝑe: quod ſemꝑ eſt ineternitate ſed tm̄ in aliquo tꝑe non eſſe.Non em̄ dico actōem mea craſtinā nullo tꝑe eſſe: ſed hodie tm̄ nego eā eē: quetamen ſemper eſt in eternitate. Et quādo negamus fuiſſe vel futuꝝ ibi eſſe aliquid quod in tꝑe fuit aut erit: non aſſerimus id quod fuit aut erit nullo modoibi eſſe: ſed tantum preterito: vel futuromodo dicimus non ibi eſſe: quod ibi indeſinēter eſt ſuo p̄ſenti modo: in hijs vero nulla videtur aduerſari cōtrarietas.Sic vtiqꝫ ſine vlla repūgnantia dicituraliquid eſſe mutabile ī tꝑe anteqͣꝫ ſit: qd̓in eternitate manet immutabiliter: nonanteqͣꝫ ſit: vel poſtqͣꝫ eſt: ſed indeſinent̓quia nihil eſt ibi ſcd̓m tꝑs. Nam hͦ ip̄mibi eſt eternaliter: quia temporaliter aliquid eſt: et anteqͣꝫ ſit poteſt nō eſſe ſicutiam dixi. Sufficienter ex hijs que dctāſunt puto patere quia preſciētia dei ⁊ liberū arbitriū: nequaqͣꝫ inuicē repugnatqd̓ facit vis eternitatis que claudit omne tꝑs. et que ſunt in quolibet tempore.Sed quo nō ī oībus libeꝝ habemus arbitriū: vidēdum eſt vbi: et que ſit illa libertas arbitrij quā ſemꝑ habere credit̉hō: et quod ſit illud arbitriū. Nō enimidem eſt arbitriū: ⁊ libertas qua diciturliberum. In multis dicit̉ libertas et arbitriū: vt cū aliquem dicimus libertatēhabere loquendi aut tacendi: et in eiusarbitrio eſſe quid horuꝫ velit. In pluribus qͦꝫ alijs ſimiliter dicit̉ libertas ⁊ arbitrium: que nō ſemꝑ aſſūt: aut ad ſalutem aīe nobis neceſſaria ſunt. Pro illoautē arbitrio tm̄: et ꝓ illa libertate: iſtaventilat̉ queſtio: ſine quibus hō ſaluari nęqͥt: poſtqͣꝫ poteſt illis vti. Nā ideo
conquerūtur multi: quia putāt ad ſalutem vel damnatōem nihil valere libeꝝarbitrium: ſed ſolā neceſſitatem: ꝓpterdei p̄ſcientiaꝫ. Qm̄ ergo nō ſaluat̉ homo poſtqͣꝫ ad intelligibilem ꝑuenit etatem: ſine ſua iuſticia: ibi eſt inueſtigādūhoc arbitriuꝫ: et hec libertas vnde agit̉vbi ſedes iuſticie eſt: primū itaqꝫ oſtendenda eſt iuſticia: deinde iſta libertas:et iſtud arbitriū. Eſt quidem iuſticia q̄libet magna: vel parua rectitudo volūtatis ꝓpter ſe ſeruata: libertas aūt iſtaeſt poteſtas ſeruādi rectitudīem voluntatis ꝓpter ip̄am rectitudinem. Quasdiffinitōes puto me apertis rōibꝰ monſtraſſe priorem quidem in tractatu queꝫfeci de veritate: altera vero in eo quemedidi de hac ip̄a libertate: in quo etiamoſtenſum eſt quō naturaliter: et inſeperabiliter ſit in homīe hec libertas: qͣꝫuisnon ea ſemꝑ vtatur: et ꝙ ſit ita fortis vtnulla res hoī fortitudīem alias certitudīem p̄dictā id eſt iuſticiā quā hꝫ valeatqͣꝫdiu hac libertate voluerit vti: auferreIuſticia vero non eſt naturalis ſed fuitſeperabilis in principio ab angelis ī celo: et hoībus in paradiſo: ⁊ eſt adhuc inhac vita: nō tamē neceſſitate aut neceſſitatis vi impellente: ſed habētiū illaꝫ ꝓpria volūtate. Sed qm̄ iuſticiā qua iuſtus eſt aliquis: conſtat eſſe rectitudinēvolūtatis quā dixi: que rectitudo tunctm̄ eſt in aliquo: tamē ip̄e vult quod deus vult eū velle. Patet quia deus eandeꝫ rectitudinē non poteſt inuito auferre qm̄ nō poteſt hec velle Sed neqꝫ velle poteſt: vt eaꝫ habens nolens vlla neceſſitate eā deſerat. Quippe vellet illuꝫnon velle quod vult eū velle. quod eſſenequit. Sequitur ergo deū velle hͦ mōrectam volūtatē. ad volendum recte. etad ſeruādū eandē rectitudinē eſſe liberā q̄ quando poteſt quod vult libere facit quod facit vult. Unde ꝙ aꝑtiſſimecognoſci poteſt. aliqͣꝫ eſſe liberā volun-