De caſu dyaboli

Capitn lū. XVIII. Dta.Ideo quia non auferēdo potuverūt ſibi dare iuſticiā: ſed alterſibi dedit: alt̓ ſibi abſtulit. MUides ergo deo parem eos debere gratiam qͣꝫtū ad bonitatem ip̄ius: nec dyabolum: ideo minus debere deo redderequod dei eſt quia ſibi abſtulit: quod deus dedit et noluit accipere quod deꝰ obtulit. D ¶ Uideo. M ¶ Semperigit̉ debet d̓co gr̄as agere malus angelus ꝓ beatitudīe: quā ſibi abſtulit ſicutbonꝰ ꝓ ea quā ſibi ip̄e dedit. D ¶ Ueriſſimū eſt. M ¶ Eſtimo quia animaduertis deū nullo mō poſſe facere iniuſtum niſi iniuſtū nō faciendo iuſtū cūpoſſit. Nam ante acceptā iuſticiaꝫ nullus eſt iuſtus vel iniuſtus et nullꝰ poſtacceptā iuſticiā fit iniuſtꝰ niſi ſpōte deſerta iuſticia. Sicut ergo bonus angelus fecit ſe iuſtū non auferēdo ſibi iuſticiam cū potuit ita deus malū angeluꝫ:angelū facit iniuſtū non reddēdo ei iuſticiā cū poſſit. D ¶ Facile cognoſcit̉.¶ Ꝙ volūtas in qͣꝫtū ſit bonū ē. et nulIa res mala ſit. ¶ Cap. XX. M.Edeamus ad cōſideratōem voluntatis et reminiſcamur ꝙ cōſiderauimꝰ volūtatē ſcilicet beatitudinis qͥdqͥd velit nō eſſe malū: ſedeſſe bonū aliqd̓ anteqͣꝫ accipiat iuſticiā.Unde conſequit̉ qꝛ cū deſerit acceptaꝫiuſticiam ſi eadem eſſētia eſt: que priuserat bonū aliqd̓ qͣꝫtū ad hoc quod ē: qͣꝫtū vero ad hoc qꝛ iuſticia non ē in illa q̄fuit dicit̉ mala et iniuſta. Nā ſi velle d̓oſimilem eſſe malū eſſet filius dei nō vellet ſimilis eē patri: aut ſi velle quaſlibetinfimas voluptates eſſet malū mala diceret̉ volūtas brutoꝝ animalium. Sednec volūtas filij dei eſt mala qꝛ eſt iuſtanec volūtas irrationalis mala dicit̉: qꝛnon ē iniuſta. Unde ſequit̉ nullā volūtatem eſſe malū ſed eſſe bonū inqͣꝫtuꝫ ēqꝛ opus dei ē: nec niſi inqͣꝫtum ē iniuſta

malā eſſe: et qm̄ nulla res mala dicit̉ niſi mala volūtas aūt ꝓpt̓ malā volūtatēvt malus hō et mala actio nihil eſt aꝑcius qͣꝫ nullā rem eſſe malā: nec aliud eēmalū qͣꝫ abſentiā iuſticie derelicte in volūtate: aut in aliqua re ꝓpter malā voluntatem.¶ Quō deus faciat malas volūtates ⁊actōes ⁊ qō accipiāt̉ ab eo. ¶ XX. DIc tua diſputatio veris ⁊ neceſſſarijs apertiſqꝫ rationibꝰ cōcathenat̉ vt nulla ratione qd̓ dicꝭdiſſolui poſſe videā niſi qꝛ video aliudconſequi quod nec dici debe̓ credo: necquō non ſint: ſi vera ſūt que dicis nō vtdeo. Nam ſi velle eſſe ſimilem deo nonnihil nec malū: ſed quoddā bonū ē nonniſi ab eo a quo ē om̄e bonū ꝙ ē haberipotuit. Si ergo angelus nō habuit qd̓non accepit: quod habuit ab illo accepit a quo habuit. Quid aūt ab illo accepit qd̓ ille nō dedit. Quare ſi habuitvelle eſſe ſimilē deo ideo habuit qꝛ deꝰdedit. M ¶ Quid miꝝ ſi quēadmodū dicit̉ inducere in tēptatōem quādonon liberat de ea: ita fatemur eum darevolūtatem malā non ꝓhibēdo eā cumpoteſt: p̄ſertim cū poteſtas volendi quēlibet non niſi ab illo ſit. D ¶ Hoc mōnon videt̉ eſſe incōueniens. M ¶ Siergo datio nō ē ſine acceptōe quēadmodum non inuſitate dicit̉ dare et qui ſpōte ꝯcedit et qͥ nō approbādo ꝑmittit: itanon incōgrue accipere dicit̉ et qui conceſſa ſuſcipit et qui illicita p̄ſumit. DNec incogruum nec inuſitatū mihi videt̉ quod dicis. M Quid ergo dicimus cōtra veritatem ſi dicimꝰ cū diabolus voluit ꝙ nō debuit: hͦ illū ⁊ a deoaccepiſſe: qꝛ deus ꝑmiſit: et nō accepiſſeqꝛ ille non conſēſit. D ¶ Nihil hͦ re.pugnare videt̉ veritati. M ¶ Cumigit̉ dyabolus conuertit volūtatem adquod nō debuit: ⁊ ip̄m velle et ip̄a conuerſio fuit aliqd̓: et tamē nō niſi a deo ⁊

lij