ibetAnſelmi
prehendis in ea qͣꝫ in illa eſſe īiuſticiamſiue illam eſſe iniuſtā: palam eſt. qꝛ nonaliud in illa eſt iniuſticia aut eē iniuſtaꝫqͣꝫ abſentia iuſticie aut non habere iuſticiam. D ¶ Nullo mō poſſūt hec eſſediuerſa. M ¶ Sicut igit̉ abſentia iuſticie et non habere iuſticiā nullā eſſentiam habēt: ita in iuſticia ⁊ eſſe iniuſtuꝫnullum habet eſſe ⁊ idcirco nō eſt aliqd̓ſed. nihil. D ¶ Non eſt conſequentius aliqd̓. M ¶ Memēto etiā iamconſtare: quia recedēte iuſticia exceptodebito iuſticie nihil aliud ibi remāſit qͣꝫqd̓ habebat ante ſnſceptā iuſticiā. ZConſtat vtiqꝫ. M ¶ Ac iniuſta nonerat nec iniuſticiam habebat anteqͣꝫ haberet iuſticiā. D ¶ Non. M ¶ Ergo aut recedēte iniuſticia: non eſt in illa iniuſticia nec eſt iniuſta: aut nihil eſtiniuſticia vel eſſe iniuſtū. D ¶ Nō poteſt videri aliqd̓ magis neceſſariū. MAt iniuſticiā illā habere et eſſe iniuſtaꝫpoſt deſertā iuſticiam conceſſiſti. DImmo nō poſſum nō videre. MNihil igit̉ eſt iniuſticia vel eſſe iniuſtuꝫD Credētem me feciſti ſcire ꝙ neſciens credebam.¶ Ꝙ iniuſticia nō ſit niſi abſētia debite iuſticie. ¶ Capitulū. XVI. Mſtimo etiam te cognoſcere iaꝫ ꝙcū iniuſticia non ſit aliud qͣꝫ abſentia iuſticie: nec iniuſtum eſſealiud qͣꝫ non habere iuſticiā cur nō ante data ſꝫ poſt derelictā iuſticiā eadē abſētia iuſticie vocet̉ iniuſticiā ⁊ nō hr̄e iuſticiā ſit in iuſtū eē ⁊ ſit vtrūqꝫ rep̄hēſibile non em̄ ꝓpter aliud niſi quia non dedecet abeē iuſticiam niſi vbi debet eſſe.Sicut em̄ virum qui nōdum debet habere barbam non dedecet nō habere cūvero iam debet habere iudeorū eſt nonhabere: ita naturā que non debet habere iuſticiam non deformat non habere.Illam vero que habere debet de honeſtat nō habere et qͣꝫto magis debet ha-
bere virilem oſtendit naturā tanto magis non habere fedat virilem figuram.D. ¶ Sufficienter video iniuſticiā noneſſe niſi abſentiam iuſticie. vbi debet eēiuſticia. M ¶ Cum poſuimus ſolaꝫvoluntatem beatitudinis p̄fato angelodari vidimus eū nihil potuiſſe velle aliud. D ¶ Aperte vidimus qd̓ dicis.¶ Cur deſertor angelus nō poſſit redi.re ad iuſticiam. ¶ Cap̄. XII. AN modo derelicta iuſticia ⁊ remanente illa ſolum volūtate q̄prius fuerat beatitudīs: poteſtidem deſertor ad volūtatem iuſticie redire ꝑ ſe ad qͣꝫ nō potuit anteqͣꝫ dareturvenire. D ¶ Sed mō multominus.Tunc em̄ conditōe nature non poterathabere nūc vero merito quoqꝫ culpe nōdebet habere. M Nullo ergo mōpoteſt habere iuſticiā a ſe cuꝫ nō habetiuſticiam quia nec anteqͣꝫ eam accipiatnec poſtqͣꝫ eam deſerit. D ¶ Non debet aliquid habere a ſe. M ¶ Nōnealiquo mō vel cū ip̄e haberet potuit ip̄eſibi dare iuſticiam. D ¶ Quō potuiſſet. M ¶ Pluribus modis dicimꝰfacere. Dicimus em̄ facere aliqͥd cū eſſefacimꝰ rē ⁊ cū face̓ poſſimꝰ vt nō ſit ⁊ nōfacimꝰ. Hoc itaqꝫ mō potuit ip̄e ſibi dare iuſticiam: quia potuit ſibi auferre eā⁊ potuit non auferre quō ille qui ſtetit īveritate in qua factus eſt nō fecit cū potuit vt eam nō haberet et ita eaꝫ ip̄e ſibidedit et totum hoc a deo accepit: ab eoem̄ acceperūt ambo habere ⁊ poſſe tenere et poſſe deſerere. Hoc vltimū id̓o deꝰdedit vt poſſent ſibi dare aliquomō iuſticiam. Si enim nullo mō eaꝫ ſibi poſſent auferre nullomō poſſent ſibi dare.Qui ergo hoc mō ſibi dedit eam hͦ ip̄ma deo accepit vt ſibi eam daret.¶ Quō malus angelus ſe fecit iniuſtūet bonus ſe iuſtū: et quod malus ſic debet deo gr̄as ꝓ bonis que accepit et deſeruit: ſicut bonus qui ſernauit accep-