ſpirituſſancti

ens ꝑriuū quia de fonte fluit ꝑ lacuꝫ qꝛſimul ibi coadiuuat̉. Uidemꝰ autē qꝛ riuꝰ nō eſt de hͦ vnde aqua fons dicit̉: ſedde hoc quod eſt ideꝫ de aqua: nec lacuseſt de hoc: vnde aqua dicit̉ fons aūt riuus ſed de ip̄a aqua q̄ vna ⁊ eadē eſt infonte ⁊ riuo. Non ergo de hͦ vnde differūt fons ⁊ riuus: ſed de hͦ in quo vnumſūt lacꝰ exiſtit. Si ergo nō magis fōs ēhͦ vnde lacus eſt qͣꝫ riuꝰ neqͥt intelligi lacus magis eſſe de fonte qͣꝫ de riuo. Sicitaqꝫ cū dicit̉ deus pr̄ aūt filius aūt ſpirituſſāctus vna in tribus intelligit̉ eſſētia et vnus deus quod nomē eſt ipſiusſignificatū eſſētie ſed in pr̄e intelligiturgignēs in filio genitꝰ in ſpūſācto ſingulari quodā ⁊ īeffabili mō ꝓcedēs. Quēadmodū igit̉ lacus nō eſt de hͦ vnde diuerſi ſūt abinuicē fons ⁊ riuꝰ ſꝫ de aquain qua vnū ſūt ita ſpūſſāctꝰ nō eſt de hͦ:vnde alij ſūt abinuicē pr̄ ⁊ filius ſꝫ de diuina eſſentia in qua vnuꝫ ſunt. Si ergonon magis eſt pr̄ hͦ vnde ſpūſſanctꝰ eſtqͣꝫ filiꝰ intelligi nequit: cur magis ſit depatre qͣꝫ de filio. Quod ſi dicūt nō eſſeeuꝫ poſſe ex duabus cauſis ſiue ex duobus principijs reſpōdemus quomō ſicut nō credimꝰ ſpm̄ſanctū eſſe de hͦ vnde duo ſunt pr̄ ⁊ filiꝰ: ſed de hoc in quovnum ſunt ita nō dicimus duo eiꝰ prīcipia ſed vnū principiū. Quippe cū dicimus deum pͥncipium creature intelligimꝰ pr̄em ⁊ filium et ſpm̄ſāctum vnuꝫpͥncipiuꝫ nō tria pͥncipia ſicut vnū creatorem nō tres creatores qͣꝫuis tres ſicutpr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſāctꝰ qm̄ ꝑ hoc in quovnū ſunt nō per hoc in quo tres ſūt eſtpater aut filius aūt ſpirituſſāctus prinpͥncipiuꝫ ſue creature. Sicut igit̉ qͣꝫuispr̄ ſit pͥncipium ⁊ filius ſit pͥncipium: etſpūſſāctus ſit pͥncipium non tamē ſunttria pͥncipia ſed vnum: ita cum ſpūſſanctus dicit̉ eſſe de pr̄e ⁊ de filio non ē deduobꝰ pͥncipijs ſed de vno ꝙ eſt pater ⁊filius ſicut de vno deo ꝙ eſt pr̄: ⁊ filius

ſi tamen dici debet deus habere pͥncipium aut cām. Principium nāqꝫ videturnon niſi rei incipiētis eſſe: ⁊ cauſa nō niſi effectus alicuius et ſpūſſanctꝰ nūqͣꝫ incepit eſſe nec eſt effectus alicuiꝰ. Ꝙ em̄incipit eſſe ꝓficit de non eſſe ad eſſe. Etnomē effectus rei que fit aptari videturꝓprie. Quō tamē veꝝ eſt filium eſſe depr̄e ⁊ ſpm̄ſāctuꝫ de pr̄e ⁊ filio ſi ſuo quodam ⁊ ineffabili mō intelligit̉ quō alit̓ꝓferri nequit dici nō īcōgrue poteſt pater quodamō pͥncipium filij ⁊ pr̄ et filiꝰpͥncipium ſpūſſancti. Nec tamē duo cōfitemur pͥncipia: vnum pr̄em ⁊ filiuꝫ alterum pr̄em et filium ad ſpm̄ſanctum.Sicut nō credimus alium deum patrēde quo eſt filius ⁊ alium deum pr̄em etfiliū de qͦ eſt ſpūſſāctꝰ qͣꝫuis de eodē d̓oſiue de eodē pͥncipio ſuo qͥſqꝫ mō ſit alt̓ſcilicet naſcendo: alter ꝓcedēdo ſꝫ quodam ſingulari ⁊ ineffabili mō intelligit̉iſta ꝓceſſio. Proceſſio nāqꝫ modis multis dicitur de quibꝰ iſte ſolitarius intelligitur ſicut neceſſitas filij ſingl̓aris cōgnoſcit̉. Idip̄m intelligitur ſi dicimuspr̄em eſſe cām filij ⁊ pr̄em et filium cāmſpūſſancti. Non em̄ duas poſſumus dicere cauſas. aliā videlicet filij aliā ſpūſſācti ſed vnam: quemadmodū non duodij ſunt ſed vnus deus de quo eſt filiuset ſpūſſanctus.I aūt querit̉ cum dn̄s dixit cuꝫvenerit paraclitus ſpūs verita-tis qui a pr̄e ꝓcedit cur non addidit ⁊ a filio vel a me ſi ſic voluit intelligi nō eſt hͦ inuſitatum in dictis illiꝰ vtcū attribuit aliquid pr̄i quaſi ſoli vel ſibi vel ſpūiſctō velit in alijs intelligi qd̓de vno loquit̉: nā cū dicit btūs es. Simon bariona qꝛ ca. ⁊ ſan. non re. t̓. ſꝫ pr̄meꝰ qͥ eſt in celis nō ip̄e filiꝰ ⁊ ſpūſſāctꝰintelligēdꝰ ē reuelaſſe cū pr̄e. Qm̄ em̄pr̄ nō reuelat ꝑ hͦ qꝛ pr̄ eſt ſꝫ ꝑ hͦ qꝛ deꝰ ēet idē deꝰ eſt pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſ. ſeqͥtur vtꝙ reuelat pr̄ reuelet filiꝰ ⁊ ſpūſſanctus.