De proceſſione
Iteꝫ cum dicit nemo nouit filiuꝫ niſi pr̄neqꝫ pr̄em quis nouit niſi filiꝰ et cui voluerit filius reuelare: quaſi ſolꝰ filiꝰ cognoſcat et reuelet pr̄em: et ſolus pr̄ cognoſcat filiū: intelligendū eſt ibi reuelare et noſſe tribus ꝑſonis eſſe communequō non ꝑ hoc ꝙ alij ſūt ab inuiceꝫ: ſedꝑ hͦ ꝙ vnū ſūt pr̄ et filiꝰ: ⁊ ſpūſſanctꝰ cognoſcunt et reuelant. Cū em̄ dicit pr̄emnoſſe filiū et filiū noſſe pr̄em et reuelareſe et pr̄eꝫ: aꝑte vult intelligi quia patercognoſcat ſpm̄ſanctuꝫ ⁊ filius noſcit etreuelat ſpm̄ſanctū: qm̄ idip̄m ꝙ eſt pat̓et filius eſt ⁊ ſpūſſanctus. Similiter cūdicit qui me videt videt et pr̄em nō eſtſeperādꝰ ſpūſſāctꝰ: quō qͥ videt hͦ vndevnū ſunt pr̄ ⁊ filius et ſpūſſanctus nonpoteſt videre vnū de hijs tribꝰ ſine alijsduobus. De ſpūſancto quoqꝫ dicit adapl̓os. Cū aūt venerit ille ſpūs veritatis do. vos om. ve. quaſi ſolus ſpūſſanctꝰ doceat oēm veritatē cuꝫ nec ſine pr̄enec ſine filio doceat oēm veritatē. Nonem̄ ꝑ hͦ quia eſt ſpūs alicuius ſcilicet patris et filij et ſpūs ſꝫ ꝑ hͦ ꝙ vnū eſt cū patre et filio idem ꝑ hͨ ꝙ deꝰ eſt docet oēmveritatē. Uidetis igit̉ quō in hijs q̄ ꝓpoſui ꝙ vni quaſi ſoli attribuit ab alijsnō poſſūt ꝑſonis ſeꝑari. Multa huiuſmōi ī ſacra ſcriptura legimꝰ vt ꝙ de vnaꝑſōa ſingulariter dicit̉ indifferenter detribus intelligat̉. Quicquid em̄ de vnaꝑſona ꝓnūciatur de alijs pariter oportet intelligi: niſi cū de hoc: vnde alie ſūtvt dixi ab inuicem obuiare cognoſciturQuapropt̓ cū credimus ſpm̄ſanctū depr̄e ꝓcedere qm̄ deus de deo: id eſt eſſētia ſpūſſancti de eſſentia pr̄is que vna ētribus eſſe intelligitur: neceſſe eſt vt defilio eum ſimiliter eſſe confiteamur ſi filius non eſt de illo de hͦ em̄ eſt ſpūſſanctus ꝙ eſt filius ⁊ ꝙ eſt pater.Ed dicet aliquis Ideo ītelligimus filiū et ſpm̄ſanctū reuelareꝙ ſolus pater reuelare dicitur:
et pr̄em et ſpm̄ſanctū reuelare ⁊ noſſe ꝙſolus filius facere dicit̉: et pr̄em et filiūdocere ꝙ ſpūſſanctus docere promittitur quia ꝙ de vno ſolo in vno loco legitur de alijs alibi aꝑte ſignificat̉. Cū vero dicit ſpm̄ſanctū de patre ꝓcedere nōlegimꝰ alicubi eū de filio ꝓcedere. Perquod mouemur nō noſtro ſenſu ꝙ nuſqͣꝫ dictū eſt aſſerere. Ad qd̓ reſpōdemꝰquia potius docemur ꝑ hec que ſic dicta ſunt ea que in ſimilibus dictis tacentur ſimiliter intelligere: preſertim cuꝫ exhijs que dicūtur nulla ratione contradicente ea que non dicūtur rationabili neceſſitate cōſequi aꝑtiſſime videmꝰ. Cūem̄ dicit dn̄s ad pr̄em: hec eſt auteꝫ vitaeterna vt cognoſcāt te ſolū verū deū etqueꝫ miſiſti ih̓m xp̄m. An ideo debemſeꝑare ab hac ſalubri ⁊ vitali cognitiōeſpm̄ſanctū: quia nuſqͣꝫ legit̉. Hec ē aūtvita eterna vt cognoſcāt patrem ſolumveꝝ deum ⁊ ſpm̄ſanctū: aut hec eſt vitaeterna vt cognoſcant filiū ſolum veruꝫdeum ⁊ ſpm̄ſanctū. Aut cum legimꝰ qꝛſicut pater habet vitam in ſemetip̄o ſicdedit ⁊ filio vitam habere in ſemetipſodicemus ſpm̄ſanctū nō habere a patrea quo eſt vt habeat in ſemetip̄o ipſaꝫ ſicut habet pater et filiꝰ qm̄ hoc nuſqͣꝫ dicit filius de ſpūſācto ſicut de ſeip̄o. Itēcum dicit pater in me eſt et ego in patreet qui videt me videt ⁊ patreꝫ. an negabimus ſpm̄ſanctū eſſe in patre et filio ⁊patrem et filiū eſſe in ſpūſancto aut euꝫqui videt filium videre ſpm̄ſanctū ſicutvidet patrem: ſi hec non eadem pronūciatione legūtur que de patre et filio ꝓferuntur: immo qm̄ vnus idemqꝫ deuseſt pater et filius et ſpūſſanctus cum dicitur cognoſcere ſolum verum deuꝫ patrem et filium eſſe vitam eternā inſepeperabiliter intelligendꝰ eſt in illa cognitōe ſpūſſāctꝰ ⁊ cū legimus qꝛ ſicut pr̄ hꝫvitā in ſemetip̄o ſic dedit filio vi. ha. inſemetip̄o habeat. Et cū audimꝰ pr̄ ī me