De proceſſione
Olcamus igit̉ quia ſpūſſāctus cū ꝓcedit a patre ꝑ filiū ꝓcedit et a filio ſimiliter ſicut que facta ſūt a pr̄e ꝑ verbū fctāſūt ſimiliter ab ip̄o verbo. Niſi forte intelligūt ſpm̄ſāctū ꝓcedere de pr̄e ꝑ filium quēadmodū cū fons fluit in riuū etriuus colligit̉ in lacuꝫ dicit̉ lacus eē defonte ꝑ riuū. Sed ibi nō eſt riuꝰ in fonte ſed extra fontem: ſicut eſt filiꝰ in pr̄e ⁊non extra pr̄em. Quare ſic nō eſt ſpūſſanctꝰ de pr̄e ꝑ filiū ſicut eſt lacus de fōte ꝑ riuū. Si tamē ſic eſt negari neqͥt eēde filio qͣꝫuis ſit de pr̄e ꝑ filiū ſicut fatēdum eſt lacū eſſe de riuo: qͣꝫuis ſit de fōte ꝑ riuū. Qui em̄ negat lacū eſſe de riuo qm̄ prius eſt de fonte riuꝰ dicat ſe nōeſſe de pr̄e ſuo ſed de adā: quo ꝑ patreꝫſuū eſt de adā. Dicat etiā filiū virginisnō eē de maria nec de dauid nec de abraham quō iſti prius fuerūt de adā: et dicat fl̓m eſſe qd̓ dictū eſt abrahe. In ſeīetuo benedi. o. g. ⁊ ad dauid defuc. vē.t. p. ſ. ſe. tuā. Et ad maria Bn̄dictꝰ fructꝰ vētrꝭ tui Dicatqꝫ xp̄m nō eē ſeme horū vel fructu ſed ade quō iſti ab illo deſcēdunt. Sed neqꝫ de adā eſt filiꝰ ꝟgī gſcd̓m hūc ſēſū: ſed de limo de quo factiē adā. at inferēt: bn̄dicimꝰ ſpm̄ſāctū nōꝓcedere de filio ſed de pr̄e et filio: ſicutdicis lacū eſſe de fonte ⁊ de riuo. De ꝓceſſionis nāqꝫ verbo queſtio eſt int̓ nosquā vos aſſeritis eē de filio nos negamꝰEcce em̄ videtis riuū de fonte ꝓcederequaſi de origīali pͥncipio: lacꝰ aūt nō ꝓcedit ſed colligit̉ de riuo: qͣꝫuis habeateſſe de illo. Ita igit̉ etiā: ſi ſpūſſāctꝰ habeat eſſe de filio nō tamē ꝓcedere ꝓpriedicit̉ de filio ſed de pr̄e quaſi de principio hͦ forſitan diceret̉ recte ſi filiꝰ naſcēsde pr̄e ꝓcedere extra pr̄em et medio qͦdā ſpacio interueniēte priꝰ intelligeret̉eſſe ſpūſſāctꝰ de pr̄e qͣꝫ de filio: ſicut riuꝰde fōte fluens extra fontē ꝓcedit ⁊ quodā interuallo in lacū colligit̉ ⁊ priꝰ ē lacꝰ de fōte qͣꝫ de riuo ⁊ ideo ē de fōte ꝑ ri-
uū nō de riuo ꝑ fontē. Uerū eſt cū filiꝰnaſcēs de pr̄e nō exeat extra pr̄em: ſꝫ inip̄o manēs nec loco nec tꝑe nec eſſentiadiuerſꝰ ſit a pr̄e ⁊ cū vnū ſit idēqꝫ pr̄i exfilio id vnde ꝓcedit ſpūſſāctꝰ nec intelligi poteſt nec dici p̄t ſpm̄ſāctū ꝓcederede pr̄e ⁊ nō de filio. Non gͦ videt̉ qͣ rōedicat̉ ſpūſſāctꝰ nō ꝓcedere de filio: ſꝫ depr̄e ꝑ filiū: cū etiā ſi ꝑ filiū nequeat nonde filio. Si qͥs tn̄ vult dicere filiū de patre ꝓcedere magis ꝓprie: qͣꝫ ſpm̄ſāctuꝫde filio qͣꝫuis ſpūſſāctus de illo ſit: ſicutriuus magis illi videt̉ procedere de fōte qͣꝫ lacus de riuo non cōcedat ſpm̄ſanctum procedere de filio de quo habet eſſe ſicut lacꝰ de riuo nos non negamusnaſcēteꝫ aliquomō procedere de illo: dequo naſcitur et ſpm̄ſanctum aſſerimusſuo mō non quaſi de duobus fontibusſed vere de vno fonte ꝓcedere ita tamēvt nomē neceſſitatis: nec proceſſio filijamittat: nec ſpūſſancti proceſſio recipiat. Non eſt igit̉ cur magis dici debeatfilius procedere de patre: qͣꝫ ſpūſſanctꝰde filio.Iligētius cōſideremus quō laDcus ſit de fōte pariter ⁊ de riuovt per hͦ ſit per temporale ⁊ locale aliquid poteſt intelligi qd̓ eternumeſt cognoſcamꝰ ſpm̄ ſāctuꝫ eſſe de patreet filio. Multa em̄ in horū cōſideratōeſicut in epl̓a ad venerabil̓ memorie vrbanum de incarnatōe verbi ſcripſi inueniūtur que vni deo ⁊ tribus ꝑſonis perqͣꝫdā ſimilitudinē aptātur. Conſtat em̄quia vna eademqꝫ aqua eſt: que et fōset riuus ⁊ lacus dicit̉ non tres aque qͣꝫuis tres ſint fons riuus et lacꝰ. Diſcernamus itaqꝫ inter fontem riuum ⁊ lacuet videamus quomodo ſingula hec cūtria ſint in vna intelligantur aqua. Infonte quidem de abiſſo aſcendēs aquaebullit in riuo de fonte deſcēdens: fluitin lacum colligit̉ ⁊ manet. Per fontemergo intelligitur aqua de abiſſo ebulli-